مرحوم یزدانپناه به جای اینکه مداح قرآن باشد عامل به قرآن بود
گروه فعالیتهای قرآنی: حسین یزدانپناه با بیان اینکه مرحوم حاج رضا یزدانپناه به جای اینکه مداح قرآن باشد عامل به قرآن بود، گفت: حاج رضا یزدانپناه به معنای واقعی با قرآن کریم انس داشت.
حسین یزدانپناه، برادر مرحوم رضا یزدانپناه در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از قزوین که به مناسبت سالروز فوت این معلم قرآن انجام شد با بیان اینکه رضا یزدانپناه یکی ازبزرگترین چهرههای برجسته در زمینه علم قرآن در استان قزوین بود، اظهار کرد: رضا یزدانپناه بیشتر از اینکه مداح قرآن باشد عامل به قرآن بود و با قرآن به معنی واقعی انس داشت.
وی با بیان اینکه مرحوم یزدانپناه به جای پرداختن به ظاهر قرآن به محتوای آن میپرداخت، افزود: حاج رضا به واسطه عشق دینی، مذهبی و قرآنی بود که در همان ابتدای جوانی با ایجاد کلاسهای قرآنی و ایجاد تشکیلات برای نوجوانان وجوانان تلاشهای گستردهای برای تربیت نسل آینده انجام داد.
یزدانپناه در ادامه با بیان اینکه حاج رضا کلاسهایی با موضوعات قرائت، ترجمه و تفیسر قرآن در بین جوانان برگزار میکرد، تصریح کرد: مرحوم یزدانپناه در کنار این جلسات آیات جهاد و آیات مربوط به طاغوت را تفسیر میکرد و رژیم منحوس پهلوی تحمل این جلسات قرآنی را نداشت.
وی ادامه داد: وقتی ساواک مطلع شد که جلسات قرآنی حاج رضا یزدانپناه پرمحتوا است و صرفا قرائت قرآن نیست تصمیم گرفت این جلسات راتعطیل کند و بر همین اساس نیز او را در سال ۱۳۵۱ به مدت ۷ سال ازقزوین به ساوه تبعید کرد.
برادر مرحوم یزدانپناه تأکید کرد: علت اصلی شیفتگی جوانان و کسانی که سنی ازآنها گذشته بود نسبت به برادرم، عمل مرحوم یزدانپناه به دانستههای قرآنی خود و دوری از شعار زدگی بود.
وی با اشاره به شوق مردم و دانشجویان نسبت به مرحوم یزدانپناه، عنوان کرد: نماز جماعتی که در دانشگاه تربیت معلم برگزارمیشد اکثریت دانشجویان و مردم مشتاقانه میآمدند تا پشت وی نماز را به پادارند.
حسین یزدانپناه با بیان اینکه آیتالله باریکبین به حاج رضا اجازه داده بود تا در چند محل نماز برگزارکند، خاطرنشان کرد: ویژگیهای قرآنی حاج رضا و چهره روحانی او و اهمچنین توجهی که به فرایض وتکالیف دینی داشت باعث شدهبود تا آیتالله باریکبین اجازه اقامه نماز را به ایشان بدهد.
وی در پایان با بیان اینکه مرحوم یزدانپناه هیچگاه به دنبال پول و بودجه برای فعالیتهای قرآنی خود نبود و هرگز اضطراب پول و بودجه را نداشت، خاطرنشان کرد: آن مرحوم در اواخر عمرخود ابتکارعمل جالبی انجام داد و با تشکیل هستههای ۵ الی ۶نفره که با نام مکتب عباس، حضرت رقیه، علی اکبر نامگذاری شده بود، سعی کرد تا به صورت گروهی نیز به تبلیغ و ترویج فرهنگ قرآنی بپردازد.
خدا رحمتش کنه من خیلی به ایشان علاقه داشتم و از شاگردان ایشان بودم 
