امام صادق(ع)، نهضت علمی بزرگی را بنیان گذاشتند

رعفت میرطهماسب، مدرّس حوزه علمیه نرجس(س) زاهدان در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از سیستان و بلوچستان، گفت: امام صادق(ع) مؤسس مذهب جعفری در 17 ربیع‌الاول متولد شدند که زمان امامت ایشان، برهه منحصر به‌فردی بود زیرا مصادف بود با اواخر دولت امویان و آغاز حکومت عباسیان.

وی افزود: این برهه تاریخی شرایط اجتماعی و فرهنگی خاصی داشت، زیرا از سویی با ضعف و تزلزل حکومت امویان همراه بود و از سویی قدرت به عباسیان انتقال می‌یافت؛ در این شرایط، امویان درگیر جنگ و مبارزه بودند و فشار کمتری بر شیعیان وارد می‌آمد و از طرفی، عباسیان هم با ظاهرنمایی و ادعاهای دروغین، خود را هوادار خاندان پیامبر(ص) معرفی کرده بودند.

مدرّس حوزه علمیه نرجس(س) زاهدان اظهار کرد: در این دوره یک آرامش نسبی برای شیعیان به‌وجود آمده بود؛ بنابراین فرصت مناسبی برای فعالیت‌های علمی، تبلیغی و جنبش‌های فکری بود، از طرفی در این دوران، مکاتب و اندیشه‌های گوناگونی رواج یافته و تشنگی علمی شدیدی در مردم به‌وجود آمده بود.

میرطهماسب عنوان کرد: امام صادق(ع) از این برهه زمانی خاص، نهایت استفاده را کردند و با انجام مباحثات و مناظرات عمیق با مکاتب و فرق مختلف، اصل اسلام را از انحرافات، خرافات و شبهات نجات دادند، اندیشه ناب اسلامی را احیا کرده و به جامعه معرفی کردند.

وی افزود: امام صادق(ع) یک نهضت علمی بزرگ را بنیان گذاشتند که از آن به «دانشگاه بزرگ جعفری» تعبیر می‌شود و اساتید و بزرگان زیادی در این دانشگاه تلمّذ کردند که از آن جمله، دانشمندان بزرگ یونانی و همچنین ابوحنیفه دانشمند و پیشوای مذهب حنفی بود.

این مدرس حوزه علمیه تصریح کرد: امام صادق(ع) همچنین از این فرصت مناسب بحث و مناظره، برای اثبات ناتوانی دینی حکومت عباسیان و عدم صلاحیت آنان برای زمامداری حکومت، استفاده کردند و مردم را به جهالت رهبران زمان خود آگاه کردند.

میرطهماسب در پایان بیان کرد: این امام بزرگوار، همچنین پیشنهاد داشتن منصب در دستگاه حکومتی عباسیان را با وجود استقبال عده زیادی از پیروان، نپذیرفتند تا عدم مشروعیت این نظام را اثبات کنند.