
حجتالاسلام مهدی عباسی، کارشناس امور قرآنی ادارهکل اوقاف خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزای بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، با اشاره به اینکه مسئله وحدت و تقریب مذاهب اسلامی از دیرباز همواره جزء اهداف و آمال آزاداندیشان و شخصیتهای مصلح سیاسی ـ مذهبی بوده است، گفت: از ابتدای تشکیل نظام جمهوری اسلامی ایران نیز وصول به این هدف مقدس که متکی به ریشههای استوار در کتاب و سنت میباشد، یکی از بزرگترین اهداف رهبر کبیر انقلاب، حضرت امام(ره) بوده است.
نگاهی به طرح مسئله تقریب مذاهب اسلامی
وی با بیان اینکه طرح مسئله تقریب مذاهب در جهان اسلام، بهمعنای نزدیک شدن پیروان مذاهب اسلامی با هدف شناخت یکدیگر و دستیابی به اخوت دینی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی است، اظهار کرد: طرح مسئله تقریب مذاهب در پی تفرقههای موجود میان جوامع مختلف اسلامی آغاز شد.
کارشناس امور قرآنی ادارهکل اوقاف خراسان جنوبی با بیان اینکه جهان اسلام تجربیات تلخ و ناگواری از برخورد تکفیری و افراطی میان مذاهباسلامی از سوی برخی از افراد و حلقهها به نام مذهب خاص را تجربه کرده است، عنوان کرد: امروزه نیز در برخی از بلاد اسلامی هنوز هستند کسانیکه با دیدگاه انحصاری و غیرقابل انعطاف به تبلیغ منفی علیه دیگران میپردازند.
عباسی با تأکید بر اینکه جلوگیری از تبلیغات منفی علیه مذاهب اسلامی یکی از راهکارهای اساسی تقریب بین مذاهب اسلامی است، گفت: این وظیفه خطیر عالمان دینی است که از انجام چنین برخوردهای سبک و منافی با مصالح علمای امتاسلامی جلوگیری کنند.
وی تصریح کرد: جلوگیری از برخوردهای متعصبانه که نه به نفع مذهب است و نه به نفع دین اسلام، از وظایف مهم علمای اسلامی بوده و گام مهمی در راستای تحقق اخوت اسلامی است.
تأکید بر اصل احترام به تفاوت نظرهای فقهی
کارشناس امور قرآنی ادارهکل اوقاف خراسان جنوبی با تأکید بر اصل احترام به تفاوتنظرهای فقهی اظهار کرد: زندگی علمی و اجتماعی رهبران اسلامی الگوی کارآمد و ارزشمند از تعامل اجتماعی است.
عباسی ادامه داد: رهبران مذاهباسلامی اگر در اجتهادات فقهی با هم اختلافنظر نمیداشتند، شاید فقه اسلامی امروزه از بالندگی و پویاییای که دارد برخوردار نبود، آنان باید با درنظر داشتن اصل محوریت قرآن و سنت، اختلاف در روشهای اجتهادی و نظریات فقهی را با دیده قدر نگریسته و نظریات مخالف را با دید احترام بنگرند.
وی یادآور شد: اگر امروزه امت اسلامی و عالمان مسلمان در موارد اختلافنظر فقهی، بر نظریات همدیگر اصل احترام متقابل و معذوریت شرعی را مورد توجه قرار دهند، به یقین تفاوتنظر فقهی نه تنها مانع اخوت و برادری آنان نمیشود، بلکه زمینههای رشد و تعالی فقه اسلامی را نیز فراهم میسازد.