
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، جشن آغاز سال نو شمسی یا همان نوروز یکی از کهنترین جشنهای بهجامانده از ایران باستان است که علاوه بر ایران در کشور افغانستان نیز آغاز سال نو محسوب میشود. در برخی دیگر از کشورها مانند تاجیکستان، عراق و ترکیه نیز مراسم خاصی در نوروز انجام میدهند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز در نشست چهارم اسفند هشتاد و هشت نوروز با ریشه ایرانی را به رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در متن تصویب شده مجمع عمومی سازمان ملل متحد نوروز جشنی با ریشه ایرانی توصیف شده که بیش از سه هزار سال قدمت دارد و امروز نیز بیش از سیصد میلیون نفر در جهان آن را جشن میگیرند.
پیش از این نیز در هشتم مهر سال هشتاد و هشت سازمان علمی، فرهنگی«یونسکو» ملل متحد نوروز را به عنوان میراث معنوی به ثبت جهانی رساند.
اما آنچه بیش از همه این تأییدهای جهانی نوروز را از دیگر سنتهای گذشتگان ممتاز میسازد، نظر و نگاه اسلام به این جشن سه هزار ساله ایرانی است. جشنی که با ورود اسلام به ایران نهتنها کنار گذاشته نشد بلکه با شکلی جدید و بر اساس معنویت و دین پایهریزی شد.
دعای تحویل سال؛ هدیه اسلام به ایرانیان مسلمان
امروزه در ایران کمتر کسی سال نو را بدون زمزمه یا مقلب القوب والابصار آغاز میکند. دعایی پر معنی که هدیه اسلام به ایرانیانی است که میخواستند سنتهای نیک و حسنه پدرانشان را با یاد معبود هستی بخش زینت دهند.
اسلام با طراحی زیبای خویش زمینهای را فراهم کرد که ایرانیان مسلمان علیرغم نگه داشتن همه سنتهای زیبای گذشته نگاهشان به سمت خالق این تغییرات طبیعی در زمین و تغییردهنده روزها و شبها کشیده شود و این است که به نوروز ایرانی غنای معنوی میبخشد.
بالاتر از این در کتب اسلامی مانند مفاتیح÷الجنان اعمال خاصی مذهبی مانند روزه، غسل و ضرورت طهارت ظاهری بدن در روزه نخست سال جدید شمسی مطرح شده است که نشان از نگاه متفاوت اسلام به این سنت ایرانی دارد.
سنتهای نیک بهانهای برای خداییترشدن انسان است
در اسلام پاسداشت همه سنتهای نیک بهانهای برای خداییترشدن انسان و بازگشت او به فطرت الهی است. دین به انسانها توصیه میکند از هر فرصتی برای پالایش روح و آمیختهشدن جان با نور معنویت استفاده کند که گاه این فرصت با زمزمه دعایی در لحظه دگرگونی لحظهها، روزها و سالها به وجود میآید.
هر چند بسیار تکرار شده است اما شایسته است همگان بار دیگر این نکته را با خود تکرار کنیم که روزهای آغازین سال نو نظافت ظاهر کافی نیست و خالق و مخلوق از ما نخواهند پذیرفت که ظاهرمان را آراسته سازیم در حالی که دلهایمان از کینه، کبر و غرور و حسادت زنگار گرفته است.
امید است که عنایت حق تعالی را جلب کنیم و با توبهای حقیقی خودمان را در سال جدید با اخلاق نیک و پسندیده انسانی زینت دهیم.