عطار نیشابوری؛ شاعر رمز و رازهای عرفانی

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، عطار نیشابوری شاعری است که سوار بر سیمرغ هفت شهر عشق را قبل از مولانا جلاالدین محمد بلخی گشت و در پایان با سیمرغ به فنای فی‌الله رسید؛ به عبارت دیگر اوج عرفان عطار این شعر بود(که وحده لا الله الا هو) یعنی در جهان هیچ نبوده و هیچ نیست جز وجود خدا، وجودی که تمام عالم فریاد او می‌کشد و تمام آدم سجده او می‌کنند.

عطار شوریده‌ای از سلاله عارفان و خداوند گاری برای عشق و عرفان است که انقلاب درونی انسان و خداوند مبدأ سرایش اشعار ناب در آثارعطار است.

شیخ فریدالدین عطار نیشابوری بزرگ‌ترین عارف مثنوی‌سرای جهان و شوریده‌ای از عارفان قرن ششم هجری است.

عطار شاعری است که سوار بر سیمرغ هفت شهر عشق را قبل از مولانا جلاالدین محمد بلخی گشت ودر پایان با سیمرغ به فنای فی‌الله رسید به عبارت دیگر اوج عرفان عطار این شعر بود(که وحده لا الله الا هو) یعنی در جهان هیچ نبوده و هیچ نیست جز وجود خدا،  وجودی که تمام عالم فریاد او می‌کشد و تمام آدم سجده او می‌کنند.

اشعار و آثار عطار حکایت عارف بیدلی است که در همه احوال خدا با او بود؛ «او نمیدیش از دور خدایا می‌کرد».

عطار در قالب مثنوی فریاد برمی‌آورد که ای انسان غفلت‌زده از خویش خدا در همسایگی توست کعبه، دیر و بت خانه بهانه است اگر خدا را می‌خواهی به خویش نگاه کن و این یعنی تجلی سخن امیر دل‌ها حضرت علی(ع) در نهج‌البلاغه است که می‌فرماید: «من عرف نفسه فقد عرف ربه»  و این چنین است که عطار سخن عشق می‌گوید و مولانا شوریده‌تر از زبان شمس جز ذکر خدا بر زبان نمی‌راند و دنیا را با انفجار شعر متوجه نورعلی نور خداوند می‌کنند.

عطار حنجره سوزناک بشر از عشق خداوند است، حنجره‌ای  که ذکر یار می گوید و از هجر یاردر فغان است و حافظ جواب این فغان را در یوسف گمگشته باز آید به کنعان می دهد.

عطار در تذکرت اولیا از مقام بزرگان می گوید تا را ه روشن و مسیر رستگاری را به انسان‌های سرگشته از دوران‌های مختلف نشان دهد.

عطار با زبان مثنوی می‌گوید ای کسی که در جست‌وجوی خدا هستی بیهوده ریاضت نکش و مانند انسان معاصر در جست‌وجوی خدا در دام شیطان نرو بلکه اندکی بایست و به خویش نگاه کن چون تو ای انسان آیینه تمام نمای خداوندی و عالم صغیر ابن سینا هستی که با توسل به قلب یعنی حریم قدسی خداوند می توانی این عالم صغیر را وسعت بخشیده و آن را عالم کبیر کنی.

حیف که انسان سرگشته امروز جز نامی از عطار نمی‌شناسد و در عرفان‌های کاذب در جست‌وجوی خداست در حالی که به قول عطار خدا با اوست و در اوست.