نشست «شمیم معرفت» در زنجان برگزار شد

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از زنجان، ابوالقاسم اوجاقلو، مدرس معارف دانشگاه های زنجان روز گذشته، 28 فروردین در نخستین نشست بصیرتی «شمیم معرفت» کارکنان جهاد دانشگاهی زنجان، با اشاره به این که نزدیک ترین اتفاقی که پس از وقوع جنگ صفین، سبب آغاز جریان عاشورا شد، اقدام معاویه برای بیعت گرفتن برای فرزندش، یزید بود، گفت: در حدود سال 55 هجری، معاویه به عنوان نخستین محل برای بیعت گرفتن برای یزید، گروهی را به بصره فرستاد؛ چراکه حکومت بصره به دست عبیدالله زیاد بود و گرایش به بنی امیه در این سرزمین بیش از دیگران بود.
وی افزود: پس از جلب موافقت بسیاری از بزرگان بصره توسط عبیدالله برای بیعت با یزید، خبر به سیدالشهدا(ع) رسید و این اتفاق برای ایشان، چنان تکان دهنده بود که در بسیاری از سخنرانی های خود در ایام حج، به این اتفاقات اشاره کرده و با یادآوری مفاد صلح نامه که یکی از آنها عدم انتقال خلافت از معاویه به فرد دیگری بود، بیعت با یزید را مخالف با آن می دانست.
این مدرس معارف دانشگاه‌های زنجان با تأکید بر اینکه پس از مرگ معاویه، جریان بیعت به دست یزید افتاد، ابراز کرد: حضور نمایندگان یزید در مدینه و تأکید وی برای بیعت گیری از عبدالله بن زبیر، عبدالله بن عمروا و حسین بن علی(ع)، اتفاقاتی بود که در برهه پس از مرگ معاویه افتاد و سیدالشهدا(ع) نیز در این جریانات، تن به بیعت نمیدهد.
اوجاقلو بیانکرد: ظاهرالفسق بودن یزید، یکی از دلایل عمده سیدالشهدا(ع) برای عدم بیعت با وی بود؛ چراکه بر خلاف معاویه که فردی سیاست مدار بود، یزید، دین را به صورت علنی نفی می کرد و آن را ملعبه دست بنی هاشم برای حکومت می دانست.

پیامدهای جریان عاشورا ادامه دارد
وی با بیان این که کشمکش‌ها برای بیعت گیری از سیدالشهدا(ع) به جایی رسید که ایشان از مدینه و سپس از مکه خارج شدند و مسیری را در پیش گرفتند تا در کربلا با عاشورا به پایان رسید و پیامدهای آن تاکنون جریان دارد، اظهار کرد: تشکیل حکومت در ادامه صفین و آشکار شدن ابتذال بنی امیه، از بین رفتن بنی امیه در مصاف با شیعیان و یا کشته شدن امام حسین(ع)، نتایجی بود که برای سیدالشهدا(ع) محرز شده بود و از زمان خروج از مدینه، این نکات را چندین بار گوشزد کرد.
این پژوهشگر تاریخ اسلام با تأکید بر این که مرگ و حیات ائمه اطهار(ع)، معنای عمیقی داشته و نمونه حیات طیبه نیز همین است، خاطرنشان کرد: سیدالشهدا(ع) به دلیل اینکه احتمال کشته شدن خود را میداد، می خواست از ورطه ای که در آن قرار گرفته بود، بهترین استفاده را کرده و به مرگ خود، معنای عمیق تری بدهد.
این مدرس معارف دانشگاه های زنجان، کوفه را یکی از سه محل تجمع شیعیان در آن دوره دانست و عنوان کرد: سیدالشهدا(ع) پس از خروج از مکه، تصمیم به حرکت به سمت کوفه داشت و تا حوالی کوفه نیز در حدود 5 هزار نیرو برای ایشان جمع شده بودند، اما خبر تسخیر کوفه و خارج شدن ابتکار عمل از دست شیعیان، بسیاری از نیروهای ایشان را متفرق کرد.

دستور توقف لشکر حر، در کربلا صادر شد
اوجاقلو ادامه داد: لشکر حر، در این مسیر برای بیعت گرفتن از سیدالشهدا(ع) و بستن راه مدینه بر ایشان وارد شده و تمام لطافت حر با ایشان، این بود که در کنار بیعت یا ورود به کوفه، می توانند راه سومی را انتخاب کنند و سیدالشهدا(ع) به همراه حدود 80 نفر از اصحاب، تحت الحمایه لشکر حر حرکت کرده و در شمال غربی کوفه که کربلا نام داشت، دستور توقف گرفتند و حتی به ایشان اجازه ورود به آبادی قادسیه، در همان نزدیکی را نیز ندادند.
وی در پایان با اشاره به این که عدم تمایل حر به درگیری با سیدالشهدا(ع) سبب شد تا در روز چهارم محرم، لشکر جدیدی به فرماندهی عمر سعد، وارد کربلا شود، گفت: عمر سعد در ابتدا با امام مذاکره کرد و خشنود بود که جنگی در نگرفته و همه چیز با مذاکره حل می شود ولی ورود شمر، برای درگیری با سیدالشهدا(ع) جریان را تغییر داد و عاشورا از اینجا شکل گرفت.