
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، برنامه تفسیر قرآن کریم شامگاه سهشنبه، نهم اردیبهشت بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد حضرت صاحبالزمان(عج) منطقه رازی خرمآباد برگزار شد.
حجتالاسلام میرعمادی، مفسر قرآن کریم در تفسیر آیه 41 سوره مبارکه مریم با این مضمون که «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ إِبْراهیمَ إِنَّهُ کَانَ صِدّیقًا نَبیًّا؛ و در این کتاب، ابراهیم را یاد کن که او پیامبر راست کردار بود» گفت: در این آیه خداوند متعال دو صفت را برای ابراهیم ذکر کرده که این دو صفت شامل صدیق و مقام نبوت است.
وی با اشاره به اینکه نام حضرت ابراهیم(ع) در 25 سوره قرآن آمده و حداقل 69 بار کلمه ابراهیم در قرآن ذکر شده و 195 آیه قرآن در مورد حضرت ابراهیم(ع) است، اضافه کرد: در قرآن داستان کودکی پیامبر، سخن گفتن او با پدرش آذر، شکستن بتها، درخواست زنده کردن مرده، مهاجرت وی به همراه هاجر و اسماعیل به مکه، تجدیدبنای کعبه و ذبح اسماعیل مطرح شده است.
این مفسر قرآن با بیان اینکه آیه 41 سوره مریم بر یادآوری بزرگان تأکید دارد، گفت: بنا بر این آیه یادآوری علما، بزرگان و دانشمندان یک شیوه تربیتی برای الگودهی به مردم است.
صداقت، شرط نبوت است
وی صداقت را شرط نبوت ذکر کرد و گفت: پیامبران قبل از اینکه به مقام نبوت برسند به مقام صداقت رسیدهاند اما آنچه باید مدنظر قرار گیرد این است که صداقت باید همیشگی باشد.
این مفسر قرآن در بیان ویژگیهای حضرت ابراهیم(ع) به مواردی از جمله حقگرایی و فرمانبرداری خدا، بردباری و حلم، دلسوزی، صاحب قلب سلیم، دوستی با خدا، امام و پیشوا، اسوه و الگو و قدرت بینش اشاره کرد.
وی در تفسیر آیه 42 سوره مریم با این مضمون که «إِذْ قَالَ لِأَبیهِ یَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا یَسْمَعُ وَلَا یُبْصِرُ وَلَا یُغْنِی عَنکَ شَیْئًا؛ آنگاه که به پدرش گفت: ای پدر! چرا چیزی را میپرستی که نمیشنود و نمیبیند و تو را از هیچ چیز بی نیاز نمیکند»، اضافه کرد: این آیات به بیان گفتوگوهای حضرت ابراهیم با عمویش میپردازد از آن جا که پدر حضرت ابراهیم از دنیا رفته بود و عمویش سرپرستی او را بر عهده داشت، قرآن از او تعبیر به پدر می کند، درحالی که پدر حضرت ابراهیم فردی مؤمن و خداپرست بوده و عمویش گرفتار شرک و بتپرستی بوده است؛ لذا حضرت ابراهیم(ع) با زبانی نرم و عاطفی و با شیوه سؤالی و غیر مستقیم او را متوجه بیفایده بودن پرستش بتها میکند.
این مفسر قرآن گفت: حضرت ابراهیم (ع) تبلیغ و دعوت خود را اول از نزدیکانش آغاز کرد همچنان که حضرت رسول اکرم(ص) نیز ابتدا دعوت و تبلیغ خود را از نزدیکانش آغاز کرد.