وجود پیشوایان معصوم (ع) تبلور همه ارزش های الهی است

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا)ازهرمزگان،حجت الاسلام جلیل درویشی،رییس اداره تبلیغات اسلامی جاسک جمعه دوازدهم اردیبهشت در جمع مومنین و عزاداران امام علی النقی(ع) در مسجد النبی (ص) محله یکبنی در خصوص مناقب و فضایل ائمه معصومین بویژه حضرت امام هادی(ع)گفت: وجود پیشوایان معصوم(ع) تبلور همه ارزش های الهی و گفتار و منش آنها ترسیم کننده حیات طیبه انسانی است.

وی پیشوایان معصوم (ع) را انسانهای کامل و برگزیده، نمونه های برتر و حجت های خدا بر عالمیان دانست و گفت :معصومین(ع) ، پیشوایان هدایت، گنجینه داران دانش و معادن رحمت پروردگار بودند که با الگوهای رفتاری خویش ، جامعه را به سوی خداوند هدایت می کردند.

حجت الاسلام درویشی در خصوص امام هادی(ع) اظهار داشت: امام علی النقی (ع) در نیمه ذیحجه سال 212 هجری در " صریا "، منطقه ای در اطراف مدینه متولد شد. نام مبارک ایشان علی، کنیه اش ابوالحسن و القاب آن بزرگوار : نجیب، مرتضی، هادی، نقی، عالم، فقیه، امین، مؤتمن، طیب و عسکری که مشهورترین هادی و نقی و است و پدر گرامی آن حضرت، امام جواد (ع) و مادرشان "سمانه مغربیه" بانویی گرانقدر و با فضیلت بود.

رییس اداره تبلیغات اسلامی جاسک افزود: حضرت امام هادی (ع) پس از شهادت پدر گرامیش در سال 220 هـ.ق ، خلعت امامت پوشید و در طول دوران حیات و امامتش، حکومت هفت خلیفه عباسی را تحمل کرد و در این میان رفتار واثق و منتصر نسبت به دیگران با امام(ع) و علویان زیاد سخت نبود و آنان تا حدودی در رفاه بودند ولی به جز این دو نفر، بقیه تا می‌توانستند با شیعیان بدرفتاری می‌کردند ،آنها را می‌آزردند و بر اهل بیت (ع) نیز که انسان‌هایی والامقام و گرانمایه بودند، سخت می‌گرفتند و همواره امام و شیعیان او را تحت نظر و مراقبت داشتند.

حجت الاسلام درویشی در ادامه عنوان کرد: امام هادی (ع) برای معرفی سیمای تابناک اسلام، جلسات متعددی را برای بحث پیرامون مسائل مختلف عقیدتی، فکری و اجتماعی برگزار می‌کرد و به سؤالات و شبهات پاسخ می‌داد و به تربیت شاگردانی برجسته‌ چون: ابن سکیت اهوازی، عبدالعظیم حسنی، اسماعیل بن مهران و.... پرداخت و عای جوشن کبیر بیانات و کلمات عارفانه و عاشقانه امام(ع) با معبود خویش از او به یاگار مانده است.

وی در خصوص شهادت امام هادی (ع) ،گفت: حضرت (ع) پس از33 سال امامت و رهبری در سوم رجب سال 254 هـ.ق بر اثر مسمومیت به شهادت رسید و در حالی در شهر سامرا به خاک سپرده شد که در تشییع پیکر پاک ایشان، بزرگان شهر و جمعیتی جمع شده بود که سامرا در تاریخ خود، هرگز نمونه آن را ندیده بود.