کارگاه پخش و نقد فیلم «سفر به چزابه» تشکیل شد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اردبیل، کارگاه پخش و نقد فیلم سینمایی «سفر به چزابه» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور، روز گذشته، چهارم خردادماه، در مرکز آموزش علمی ـ کاربردی جهاددانشگاهی اردبیل برگزار شد.
در این کارگاه بعد از پخش فیلم، علیرضایی، منتقد فیلم، درباره مشخصات این فیلم، اظهار کرد: فیلم «سفر به چزابه»، هفتمین ساخته رسول ملاقلی پور در سن 40 سالگی وی و در سال 1374 ساخته شده است.
وی عنوان کرد: این فیلم در دو قالب محتوا و تکنیکی قابل بحث و بررسی است و در واقع در این فیلم نوعی تقابل نسل وجود دارد که بعد از اکران این فیلم به سایر فیلم‌های سینمایی نیز این تقابل نسل‌ها انتقال یافته و به وضوح دیده می‌شود.
این منتقد فیلم، یکی از قدرت‌های فیلم را نداشتن انتظار تحول در آن می‌داند و گفت: گسست زمان و تداخل زمانی در فیلم کاملاً ملموس است که به صورت دقیق به تصویر کشیده شده و غیرقابل خدشه است.
علیرضایی بیان کرد: در این فیلم، نوعی سفر وجود دارد که هم عینی است و هم ذهنی، که جزء معدود فیلم‌های ایرانی و حتی جهانی است که واقعیت دارد و این سفر می‌تواند یک سفر معنوی و عرفانی نیز باشد.
وی ادامه داد: در فیلم‌های ملاقلی‌پور، پیروزی جایی ندارد و در واقع این شکست است که حرف می‌زند و غروری که بعد از شکست در قالب شهادت معنا پیدا می‌کند، تبدیل به قهرمانی می‌شود (در واقع شهادت کاوه که شکست بود، نوعی پیروزی و غرورآمیز بوده است).
این منتقد فیلم، حرکت آهسته (اسلو موشن) را از دیگر نقاط قوت فیلم اعلام کرد.
ملاقلی‌پور مخاطب را به همراه راوی به صحنه‌های واقعی جنگ می‌برد
در ادامه رستمی، منتقد دیگر فیلم، گفت: فیلم «سفر به چزابه» رویکردی جدید به جنگ بود. در این فیلم، سینمای شکست را دیدیم برخلاف فیلم‌های دیگر که همیشه پیروزی با آن توأم است و این فیلم فارغ از تکنیک و تاکتیک، سینمایی بود.
همچنین در ادامه زینالی، پژوهشگر اجتماعی اظهار کرد: «سفر به چزابه» طرح یک سؤال فلسفی درباره شرکت‌کنندگان در دفاع از وطن را به نمایش می‌گذارد، چیزی که نسل‌های بعد ممکن است در برابر روایت هر خبری از تاریخ بپرسند که واقعاً آن موضوع چگونه رخ داده است.

وی گفت: امروز تصاویری از جنگ در تلویزیون پخش می‌شود و ممکن است هر بیننده‌ای علت این روایت را از راوی بپرسد و ملاقلی‌پور مخاطب را به همراه راوی به صحنه‌های واقعی جنگ می‌برد و ایستادگی در جنگ را برایش نشان می‌دهد.
وی افزود: متأسفانه هنرمندانی مانند ملاقلی‌پور و بایرامی که روایت‌گران جنگ هستند و به ویژه در این صحنه‌ها زبان گویای مردم اردبیل هم بودند و به خوبی به ایران و شهرشان عشق ورزیده‌اند، در اردبیل پایگاه عاطفی ویژه‌ای ندارند.
زینالی یادآور شد: طرفداری از محیط زیست فقط در حفظ حیات گیاه و جانداران نیست و ما باید ارزش سرمایه‌های فرهنگی و ارزش‌های انسانی را هم قدر بدانیم و در محیط  پیرامونمان آنها را هم ببینیم.
وی عنوان کرد: بایرامی و ملاقلی‌پور کمتر از مداحان به فرهنگ و ایثار نپرداخته‌اند اما در تراش و موزه‌نگاری شهری این قبیل افراد که با هنر مدرن و سینما به حفظ ارزش‌های اسلامی پرداخته‌اند، مغفول‌اند.