خداوند هیچ استثنایی را در خصوص تحقیر دیگران قائل نمی‌شود

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، هادی زینی‌ملک آباد، رئیس جهاد دانشگاهی خراسان جنوبی امروز، 11 خرداد در جمع کارکنان این نهاد به تفسیر آیه 11 سوره مبارکه حجرات «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى‏ أَنْ یَکُونُوا خَیْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى‏ أَنْ یَکُنَّ خَیْراً مِنْهُنَّ وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَکُمْ وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإیمانِ وَ مَنْ لَمْ یَتُبْ فَأُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ؛ اى کسانى که ایمان آورده‏اید نباید قومى قوم دیگر را ریشخند کند شاید آنها از اینها بهتر باشند و نباید زنانى زنان [دیگر] را [ریشخند کنند ] شاید آنها از اینها بهتر باشند و از یکدیگر عیب مگیرید و به همدیگر لقبهاى زشت مدهید چه ناپسندیده است نام زشت پس از ایمان و هر که توبه نکرد آنان خود ستمکارند» پرداخت و گفت: تمسخر دیگران از نکات بارز این سوره است که خداوند به شدت افراد را از این رفتار ناپسند برحذر می‌دارد.

وی با تأکید بر اینکه تحقیر دیگران از شاخه‌های تمسخر است، اظهار کرد: خداوند هیچ استثنائی را در خصوص تحقیر دیگران قائل نمی‌شود. سیره پیامبر(ص) و ائمه معصوم(ع) تکریم شخصیت افراد از اهمیت بالایی برخوردار بوده؛ لذا نباید در هیچ مقام و منصبی دیگران را به خاطر برخی از کمبودها و کاستی به تمسخر گرفت.

زینی ضمن تأکید بر تکریم پدر و مادر گفت: اگر کسی در زندگی به هر دلیلی والدینش را به تمسخر گرفت دچار عذاب جبران‌ناپذیری می‌شود. کوتاه شدن عمر از عواقب مسخره کردن پدر و مادر و هتک حرمت آنان است.

رئیس جهاد دانشگاهی خراسان جنوبی حفظ کرامت افراد و رعایت اخلاق را از جمله عوامل ایجاد امنیت روانی در محیط اجتماعی عنوان کرد و گفت: در صورتی که هر شخصی به نوبه خودش اصولی اخلاقی را در جامعه رعایت کند می‌توان به زندگی سعادتمند در دنیا امیدوار بود.

زینی‌ملک آباد با اشاره به اینکه عیب‌جویی از دیگران به‌نوعی عیب گرفتن از خود تلقی می‌شود، گفت: بنابر تأکید روایات انسان عاقل باید همواره به تزکیه نفس خویش پرداخته و به جای عیب گرفتن از دیگران عیوب خودش را اصلاح کند.

رئیس جهاد دانشگاهی خراسان جنوبی یادآور شد: پیاده‌شدن اصول اخلاقی در جامعه آبرو و حیثیت افراد را از هر نظر بیمه مى‌کند، نه کسى مى‌تواند به‌عنوان خود‌برتربینى، دیگران را وسیله تفریح و سخره قرار دهد و نه مى‌تواند زبان به عیب‌جویى این و آن بگشاید و نه با القاب زشت، حرمت و شخصیت افراد را در هم بشکند.