چترها را کنار بگذاریم، باران رحمت الهی باریدن گرفته است

ای آغوش مهربان خدا، بی تو چه کسی آرامگاه من است؟ در زمین و آسمان شوری برپا شده، درهای جهنم بسته است، شیطان در غل و زنجیر رفته، درهای بهشت با رحمت گشوده شده، ثانیه ثانیه روزهای ماه، بخشش و بزرگی است.

لبخند همیشه مهربان خداوند گسترده‌تر قابل مشاهده است. از رگ گردن نزدیکتر و غیاث مستغیثین موسی در نیل، ابراهیم در آتش، یوسف در زندان، حسین(ع) در میدان کارزار بر زمین آمده تا مهربانی همیشگی‌اش را بی دریغ ارزانی کند.

فرصت دوباره متولد شدن پیش آمده، تولدی که انسان بدون ‌آن به رستگاری نمی‌رسد، خوب است در رمضان از کارهای نکرده و فرصت نداشته و فرصت‌های رفته و راه‌های کج رفته بگوییم. خوب است در این ماه توجیهات همیشگی را کنار گذاشته و با صادقانه با خود به گفت‌وگو بنشینیم و خود را زیرو رو کرده تا به زیر و زبر برسیم. خوب است بی تملق و راست از لطف کریم بنده نواز بی‌منت در حق خود، از نفس اعتراف گیریم. رفاقت کنیم با خود تا گرفتار دشمنی شیطان نشویم.

فرصتی فراهم شده تا حتی انسان‌نماها نیز خود را از گناه و دل را از زنگار رها کنند. بخشایش، رحمانیت، ستاریت از همه گناهان ما پیشی می‌گیرد تا بار دیگر آدمی از لطف خدا توان نگریستن به چهره خود را از دست دهد.

بخشایش، محبت، لطف، مهربانی، گذشت، لبخند مهربان در مهمانی آسمانی ماه رمضان گسترده شده و کدام مهمانی باشکوه‌تر از شهرالله. بی‌خواب و خوراکی در رمضان رنجی است شیرین که آزادگی در عین اسارت و سختی به همراه دارد. مسیر آدمیت و هدایت از این ماه آغاز شد، بهانه‌ای دیگر برای ارزانی محبت خداوندی به دست انسان گناهکار رسید.

ساعتی بیش نمانده، بی‌تاب در حال طی شدن است. همگان به مهمانی دعوتیم که همه خوبی‌ها بر سفره آن چیده شده، بهترین مهمانی که تا به حال هر انسانی دعوت شده است، چراکه صاحب مهمانی همانند همیشه سنگ تمام می‌گذارد. صاحب مهمانی برای یاری ما در مبارزه با بزرگترین دشمن انسان «خود» دست به سوی انسان دراز کرده است.

باران رحمت خداوندی باریدن گرفت و باید چترهامان را به کناری نهیم و خود را برای پاکی آماده کنیم. «وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ» جلوه‌ای دیگر یافته است. ماه خرید دل‌های شکسته و قلب‌های مالامال از غم، باز شدن روزنه‌های امید، فرار از زندان گناه واحساس شادی سبکی بخشش فرارسید. 

و خدایی که هیچگاه ملاقاتش نیاز به وقت قبلی ندارد، وسیله‌ای ساخته تا گناهکاران را ببخشد، تا برای دویدن به سمت آدمی بهانه‌ای محکم بتراشد، بهانه بازگشت انسان به خدا ماه رمضان است. فرصتی برای همه بشریت غفلت‌زده‌، در راه‌مانده و مستاصل فراهم شده و خداوند همه ما را به این مهمانی بخشش بزرگ دعوت کرده است.

لطف خدا بیشتر از جرم ماست  /  نکته سربسته چه دانی خموش

سیما محسنی