افطاری دادن؛ جلوه‌ای زیبا از احسان و سخاوت

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، ماه مبارک رمضان در حقیقت یکی از نعمات بزرگ پروردگار بوده که به منظور شستشوی وجودمان از گناهان به ما اعطا گردیده است؛ با درک لحظات گرانبهای ماه رمضان، می‌توانیم از این شانس طلایی به منظور محو کردن اشتباهات، خطاها و گناهان سر زده، استفاده کنیم و با بازگشت این ماه مبارک و پرفیض همزمان با آنکه از فواید طبی آن برخوردار می‌شویم، از فواید دنیوی و اخروی آن نیز مستفید گردیم.

خوشا به حال آن کسی که هر لحظه این ماه پر فیض و پر برکت را غنیمت شمرده و از آن در جهت مغفرت و بخشش گناهانش استفاده می کند و حسرت و افسوس به حال آن کسی که با فرا رسیدن این ماه مبارک هنوز هم از خواب غفلت بیدار نشده و با بی‌تفاوتی و بدون احساس مسئولیت، به گناهان گذشته‌اش ادامه داده و از این شانس بی‌بهره مانده است.

روزه آن است که انسان براى انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا اذان مغرب از چیزهایى که روزه را باطل مى‌کند خوددارى نماید؛ بنابراین شخص روزه‌دار باید روزه‌اش را بعد از رسیدن وقت اذان مغرب افطار کند بدین معنی که بعد از این وقت، روزه‌دار می‌تواند افطار نماید.

افطار کردن یکی از زیبائی‌های روزه می‌باشد؛ در افطار کردن برکات فراوان وجود دارد و هنگامه افطار جزو اوقاتی می‌باشد که دعا مستجاب و قبول می‌گردد؛ پیامبر اکرم(ص) افطاری خوردن و شتاب کردن برای افطاری را به مسلمین امر فرموده است.

افطار خوردن یکی از سنت‌های رسول گرامی اسلامی(ص) است و زمان افطار زمانی است که وقت نماز مغرب رسیده باشد و اذان مغرب گفته شود و با گفتن اذان روزه‌دار افطار می‌کند، اما از سنت‌های رسول اکرم(ص) این می‌باشد که روزه‌دار با خرما افطار کند و اگر خرما در دسترس نباشد، با آب روزه‌اش را باز نماید.

افطاری دادن به دیگران نیز یکی دیگر از سنت‌های مستحب می‌باشد و علی‌الخصوص افطاری و طعام دادن به فقرا و نیازمندان که یکی از مسائلی می‌باشد که در اسلام سفارش‌های فراوانی به آن شده است؛ افطاری دادن موجب به وجود آمدن صله رحم و دوستی و برقراری روابط صمیمانه با خویشاوندان و دوستان می‌گردد و این خود نشانه دیگری از رحمت خداوند متعال در این ماه مبارک می‌باشد.

بهترین راه تحصیل فضیلت و سخاوت و یکی از جلوه‌های زیبای احسان، اطعام و یکی از اقسام اطعام، «افطاری» دادن است.

پیامبر(ص) در خطبه‌ای قبل از ورود به ماه مبارک رمضان با اشاره به فضیلت افطاری می‌فرماید «ای مردم؛ هر کدام از شما روزه‌دار مومنی را در این ماه افطار دهد، در نزد خدا ثوابی معادل آزاد کردن یک بنده و همچنین آمرزش گناهان گذشته را دارد»؛ بعضی از اصحاب گفتند «یا رسول‌الله(ص)، همه ما قدرت بر آن نداریم؟» و حضرت فرمود «بپرهیزید از آتش جهنم به افطار دادن روزه‌داران، اگرچه نصف دانه خرما و یا یک شربت آبی باشد».

همواره اطعام و پذیرایی از میهمان در اسلام و بخصوص در این ماه مبارک مورد توجه و سفارش به مسلمانان قرار گرفته است و این نوید داده شده که سود دو چندانی که از این اطعام بدست می‌آید از آن صاحب کرم است.

ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که اطعام بیشتر، پیشتر از آنکه سودی را نصیب میهمان کند، برای میزبان سودآور است؛ از سویی دیگر، احسان به دیگران و انفاق به همنوعان، فاصله‌های اجتماعی را که بواسطه نیازمندی بین طبقات مردم به وجود می‌آید، کمرنگ کرده و حتی از بین می‌برد؛ این دستور الهی رابطه‌ای دقیق با تربیت انسان دارد.

دستور به احسان و نیکوکاری یک راه و روش برای انسان‌سازی است؛ خداوند متعال، احسان را سبب پاکیزگی و تزکیه انسان معرفی کرده و خطاب به پیامبرش می‌فرماید «ای رسول، از مومنان صدقات را دریافت کن تا بوسیله آن صدقات نفس‌هایشان را مطهر و پاکیزه‌سازی»؛ لذا اولیای خدا و پیشوایان دینی ما الگوی کامل برای مهمان‌نوازی و اکرام و اطعام بوده‌اند و درس‌های بزرگی را به ما آموخته‌اند.

ماه رمضان بهترین فرصت برای تمرین نفس برای کسب این فضیلت است و ماهی که خداوند نیز مشغول میهمانی دادن است و تمام بندگان مومن، میهمان خداوند هستند؛ از این رو این ماه که ماه میهمانی محبوب لقب گرفته است، بهترین فرصت برای جلب رضایت اوست و همانگونه که همه فضیلت‌ها و کمال‌های روحی در این ماه ظهور و بروز بیشتری دارند، احسان و سخاوت نیز همین گونه است.