زخمهای محمد امین(ص) را تو مرهم بودی بانو
گروه اندیشه: به حرمت نام تو مینویسیم ای بانوی خوبیها که ثروت دنیا را داشتی و همه داشتههایت در راهی مصرف شد که نتیجهاش جاری شدن کلمه «اشهد ان لا اله الّا الله و اشهد ان محمد رسول الله» بر زبان بیش از یک میلیارد و نیم نفر از مردم کره خاکی شد.
به حرمت نام تو مینویسیم ای بانوی خوبیها که ثروت دنیا را داشتی و همه داشتههایت در راهی مصرف شد که نتیجهاش جاری شدن کلمه «اشهد ان لا اله الّا الله و اشهد ان محمد رسول الله» بر زبان بیش از یک میلیارد و نیم نفر از مردم کره خاکی شد.
قلم به عشق تو کلمات را بر کاغذ حک میکند که محبت و وفا را تو به رسول پاکیها حضرت محمد مصطفی(ص) تقدیم کردی و غم از دست دادنت آن قدر برای رسول خاتم(ص) سنگین بود که سال از دست دادنت را عامالحزن (سال غم) نامید.
و آن یگانه عالم انسانیت سالیان بعد نیز با یاد بانوی خویش اشک میریخت و میگفت: کجاست خدیجه که آن زمان که همه مرا تکذیب میکردند او مرا تأیید میکرد و هیچگاه یاد وفاداریهایت از ذهن و خاطر حضرت محمد(ص) نرفت.
به یاد اولین زن مسلمان
به احترام تو مینویسیم، به یاد اولین زن مسلمانی که در پیشگاه خدا سجده کرد و به نماز ایستاد، نه فقط به نام مادر فاطمه(س) که هدیه خداوند به تو در برابر سختیهایی که برای دین خدا کشیدی بود، به نام مادر علی که علی بن ابیطالب(ع) نیز از کودکی در خانه تو رشد کرد و بزرگ شد و تو بر گردنش حق مادری داشتی.
اما تو فقط مادر فاطمه(س) نبودی و فقط برای حضرت علی(ع) مادری نکردی بلکه تو امالمؤمنین هستی. مادر همه آنانی که بر زبانشان شهادتین جاری است و روزانه پنج بار در پیشگاه خداوند سر برخاک میگذارند و به نماز میایستند.
در برابر تو تعظیم میکنیم؛ چرا که وقتی رسولالله(ص) از معراج برمیگشت جبرئیل، امین وحی به او گفت سلام من و پروردگار را به خدیجه برسان که این نشان از بزرگی و عظمت روح تو دارد ای بانوی بزرگ اسلام و ای همسر با وفای رسولالله(ص).
تو را میستایم که به همه ما آموختی که چگونه میتوان از داشتههای دنیایی گذشت و دل به معبود حقیقی سپرد و در برابر آن، کوثر و خیر کثیر را از خدا دریافت کرد و همان کوثر بیمانند تو نیز خود برکتی برای عالمیان است و بانوی هر دو عالم.
رستگاری، حرکت در مسیری است که شما آغاز کردید
اگر تو نبودی چگونه حضرت محمد امین(ص) توهینهایی که جاهلان و نادانان به او میکردند را تحمل میکرد. باور دارم که هر زمان که زخمی بر پیکر و روح آن پیامبر الهی وارد میشد تو آن را مرهم میکردی و آرامش دل بزرگی بودی که بیتاب هدایت مردم بود.
کاش ذرهای از سخاوت تو را داشتم و آنقدر ایمان در وجودم رخنه کرده بوده که میتوانستم بسان تو عمری را در راه عشق به محبوب خدا رسول مهربانیها صبوری پیشه کنم و از صبورانههایت نیز شادمان بودی؛ چرا که برای رضای حق بود.
برایمان دعا کن تا ما نیز جرعهنوش شربت اخلاص و معنویت باشیم و از تو و فاطمهات(س) درس زندگی بیاموزیم که رستگاری حرکت در مسیری است که شما آغاز کردید.
حکیمه بهمنزاده
