تقدیری رقم خورد از جنس خواسته‌های دلمان

دیشب و شب‌های قدر گذشته، قرآن به سر گرفتیم. اقتدا کردیم به بزرگانی که قرآن را بر سر نهادند و از خداوند سبحان خواستند که رقم بزند قدر و اندازه انسانیت را.

امام صادق(ع) آغاز سال (حساب اعمال) را شب قدر معرفی می‌نمایند و می‌فرمایند: «در آن شب، برنامه سال آینده نوشته می‌شود». انگار که سال از شب قدر آغاز می‌شود. حال که این حدیث را باور داریم باید بپذیریم هر آنچه برایمان مقرر شده است را.

قرآن به سر گرفتیم تا باور کنیم خداوند می‌خواست به انسان قدر و اندازه ببخشد؛ انسانیتی که شب قدر معنا گرفت، قدر و اندازه‌ای که از امروز باید معنایی دیگر گیرد، معنایی در گفتار، کردار، زبان، منش، نگاه، هوس، غضب، محبت، دوست داشتن، یاور بودن،... ، قدر و اندازه‌ای که حرمت دارد و باید به پاسداشت آن تمام قد ایستاد. نه اینکه خود را محدود کنیم در این هوای نفسانی، نه بلکه باید بپذیریم که قدر، قدری است که مقدر می‌شود و باید حرمت آن را داشته باشیم.

یادمان باشد، با پایان یافتن شب قدر، تقدیری رقم می‌خورد. تقدیری از جنس خواسته‌های خودمان. یادمان باشد حال که تقدیر رقم خورده است باور کنیم این تقدیر همان یا رب  یا رب‌هایمان است.

پس یا رب را همیشه همراه خود داشته باشیم. نه در شادی و شعف محدود شود. بلکه در روزهایی که گردباد حوادث می‌پیچید روزگارمان را. این رب‌ها را آن روز بر لب آوریم.

ذکر یا رب را بخواهیم که در گوشت و پوستمان نهادینه شود، ماندگار شود به قدر و اندازه شب قدر.

شاید قدر شب قدر را آنانی می‌دانند که خدایی می‌شوند. آنانی که تأسی می‌جویند به فاطمه زهرا(س) آن هنگام که خود را مهیا می‌کرد برای پاسداشتی از جنس نور و ملکوت. کودکانش را گرد خود جمع می‌کرد و با کودکانه‌هایشان قدری از قدر را برایشان معنا می‌بخشید.

باید پذیرفت که قرآن به سر گرفتن بخت و اقبال می‌خواهد؛ بخت و اقبالی برای درک شرایط حضور، حضوری برای آغاز یک سال. اگر بمانیم و قدری دیگر را به سر کنیم، شب قدر با آن عظمتش آغازی است برای تغییری دوباره، برای پذیرش تقدیری که رقم می‌خورد.

تقدیر را از خداوند سبحان طلب کردیم. ای کاش در تقدیرمان ثبت شود قدر و اندازه‌ای که به بلندای شب‌های قدر است. به عظمت لحظاتی که این مجال را به ما دادند که بهره جوییم از لحظه لحظه نابی که به سر رفت.