حفظ معنویت ماه رمضان در ایام سال انسان را در مسیر عبودیت الهی نگه می‌دارد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از قزوین، حجت‌الاسلام والمسلمین عبدالکریم عابدینی، مفسر قرآن، شب گذشته، پنجم مردادماه در جلسه تفسیر هفتگی امامزاده اسماعیل(ع) قزوین، گفت: روزه به صورت فعلی بر امت‌های پیشین واجب نبوده بلکه تکلیفی مربوط به انبیا الهی بوده است و خداوند با واجب کردن آن بر پیروان دین اسلام در واقع بر مسلمانان منت نهاد تا از طریق این تکلیف الهی علو درجه پیدا کنند.

حرمت ماه رمضان را در ماه‌های دیگر سال حفظ کنیم

وی با تأکید براینکه حفظ معنویت ماه رمضان در ایام سال انسان را در  مسیر عبودیت الهی نگه می‌دارد، افزود: ماه رمضان با همه لحظات نورانی‌اش، مدتش تمام می‌شود اما یادمان باشد تا بر عهد و پیمان خود در این ماه با خدای خویش وفادار بوده و حرمت این ماه را که لازم الاحترام است در ماه‌های بعدی هم نگه داریم.

این مفسر قرآن بیان کرد: روزه‌داری، قرائت قرآن، راز و نیاز با خدا، درک شب‌های احیا و شب قدر همه برای این بود تا در مسیر بندگی، خود را در معرض باران رحمت الهی قرار داده و به خداوند نزدیک شویم.

مدرس حوزه و دانشگاه با بیان اینکه ماه رمضان ماه نزول و بهار قرآن است، اظهار کرد: همانطور که در فصل بهار زمین مرده بعد از خواب زمستانی از حال سختی و سفتی با نزول باران نرم شده و دوباره زنده می‌شود، دل‌های مؤمنین هم با نزول قرآن در ماه رمضان از حالت سنگینی به رقّت و لطافت رسیده و بالا می‌رود.

حجت‌الاسلام عابدینی از ماه رمضان به‌عنوان بهترین همنشین انسان یاد کرد و گفت: ماه رمضان با تمام عظمت خویش بهترین همنشین برای انسان است چراکه لحظه لحظه‌های این ماه برای انسان عبادت است به‌طوری‌که نفس کشیدن و خوابیدن انسان در این ماه عبادت محسوب شده و قرائت یک آیه از قرآن در این ماه برابر با ختم تمام قرآن است.

تمام دعاهای انسان به استجابت می‌رسد

وی با ذکر اینکه ماه رمضان ماه استجابت دعا بود، بیان کرد: دعایی که انسان می‌کند قطعاً به اجابت می‌رسد و این گونه نیست که به دنبال دعا چیزی به انسان داده نشود بلکه خداوند دعاها را به طور قطع و یقین استجابت می‌کند ولی انسان آن را درک نمی‌کند.

عابدینی افزود: اگر خداوند نمی‌خواست دعای انسان را برآورده کند در آیه 60 سوره غافر نمی‌فرمود «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ»

مدرس حوزه و دانشگاه ادامه داد: اگر انسان از سرانجام دعاهایی که می‌کند خبر داشته باشد و بداند که چه چیزهایی بر اثر دعای خود بر سرش خواهد آمد محال است که انسان در خواستی از خدا داشته باشد.