حسادت‌ها و کینه‌ها انسان را نسبت به آبروی هم‌نوع خویش بی‌تفاوت می‌کند

یکی از مهمترین تفاوت‌های انسان عاقل و متعهد با دیگر افراد این است که نتایج رفتار و گفتار خود را می‌سنجد تا بداند در نهایت این منش او چه تأثیری بر خودش و اطرافیان او خواهد گذاشت اما برخی از انسان‌ها از آینده‌نگری به دورند و توجهی به آنچه از رفتار و گفتارشان نشأت خواهد گرفت ندارند.

برای این دسته از افراد مهم نیست که با غیبت، تهمت و سخن‌چینی‌شان بین دو همسر، دو دوست و یا دو خانواده و آشنایان کدورت و اختلاف به‌وجود می‌آید و مهم‌تر از همه این مسائل آبروی انسان محترمی لگد مال می‌شود.

گاه حسادت‌ها و کینه‌ورزی‌ها و در مواردی بی‌توجهی و شخصیت حقیر افراد سبب می‌شود که انسان نسبت به آبروی هم نوع خویش که در کلام معصومین هم‌تراز با حرمت خانه خدا دانسته شده است، بی‌تفاوت باشد.

پیامبر اکرم(ص) درباره اهمیت این موضوع می‌فرمایند: «همه چیز مسلمان، از مال، آبرو و خونش بر مسلمان دیگر حرام است. هرگاه مؤمن برادر دینی خود را متهم نماید، ایمان او آب می‌شود و از بین می‌رود همان‌گونه که نمک در آب حل می‌شود و از بین می‌رود».

آری اگر کسی حساسیت لازم درباره میزان ایمان خویش ندارد می‌تواند در دورهم نشینی‌های پر از گناه در لابه‌لای تهمت و غیبت و سخن چینی آبروی مؤمنی را بریزد تا ایمانش چون نمک در آب حل شود و یا چون هیزم در آتش بسوزد.

ارزش کرامت و آبروی انسان تا اندازه‌ای است که حتی اگر فردی مرتکب خلاف و گناهی در خفا شده است نباید در منظر عموم مردم از گناه خویش حتی به قصد ندامت سخن بگوید بلکه شایسته است در راز و نیاز با خداوند از او طلب توبه کرده و تلاش کند سیاهی‌هایی که در قلبش بر اثر گناه پدید آمده را با اشک استغفار پاک کند.

از سوی دیگر در تعالیم دینی اسلام تأکید شده که هر گاه انسان خَیری به همنوع خویش یاری می‌رساند و به لحاظ مادی دست او را می‌گیرد، بهتر است آن را در نهان انجام دهد تا خدای نکرده حرمت و آبروی انسانی لگدمال نشود.

وقتی خداوند تا این اندازه بر حفظ آبروی مخلوقات خویش تأکید دارد چگونه عده‌ای از افرادی بی‌محابا جسارت کرده و کرامت انسانی را با رفتار دور از شأن نه تنها یک مسلمان بلکه یک انسان از بین می‌برند.

در کتب تاریخی نقل شده است که روزی رسول الله(ص) به کعبه نگاه کردند و فرمودند: «ای کعبه! خوشا به حال تو، خداوند چقدر تو را بزرگ و حرمتت را گرامی داشته است! به خدا قسم حرمت مؤمن از تو بیشتر است، زیرا خداوند تنها یک چیز را از تو حرام کرده، ولی از مؤمن سه چیز را حرام کرده است، مال، جان و آبرو تا کسی به او گمان بد نبرد» (بحار الانوار، ج 64، ص71)

پس بهتر است تا دیر نشده از خواب غفلت بیدار شویم و اگر خدای ناکرده تیغ غیبت و تهمتمان آبرو و کرامت انسانی را لگد مال کرده است به سراغش برویم و از او طلب عفو و بخشش نماییم که بزرگان گفته‌اند در حق الناس رضای خداوند در گرو رضای کسی است که حق او زائل شده است.

بهمن‌زاده/ شعبه خراسان جنوبی