
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان شرقی، اسماعیل جبارزاده، استاندار آذربایجان شرقی شب گذشته، 26 شهریور در همایش بینالمللی نکوداشت استاد شهریار اظهار کرد: بیگمان در میان شاعران دوره بیداری و پس از عصر مشروطه، استاد محمدحسین شهریار، از حیث اشتهار و محبوبیت و مقبولیت، هیچ بدیل و همانندی ندارد.
وی افزود: او برخلاف بسیاری از ادیبان روزگار معاصر که اغلب در سالهای پایانی حیات شعری به شهرت رسیدهاند، از همان دوره جوانی و آغاز شاعری همواره بلندآوازه زیسته و هرگز گستره نفوذ مردمیاش، در فراز و فرود رخدادها و دگرگونیها، کاستی نگرفته است.
وی گفت: استاد شهریار نامش از همان نخستین سالهای شاعری در تهران، در محافل ادیبان بزرگ معاصر و در کنار چهرههای ماندگاری چون ملکالشعرای بهار، عارف قزوینی، ایرج میرزا، میرزاده عشقی و دیگران مطرح بود و اگر این بزرگان در مجامع علمی و دانشگاهی و محیطهای روشنفکری، شهرتی به دست آوردهاند، شهریار بیش از این افراد در میان مردم شعرش دهان به دهان میگشت.
استاندار آذربایجان شرقی اظهار کرد: بر این موقعیت ممتاز شاعری، باید آوازه بلند او در آن سوی مرزها را هم اضافه کرد، نام شهریار نه تنها در جغرافیای وسیع شعر فارسی، بلکه در میان ترکزبانان جهان و به ویژه ترکیه و قفقاز هم نامی آشناست.
جبارزاده گفت: در سالهایی که دیوار آهنین کمونیسم بر قفقاز کشیده شده بود، شعر شهریار، همچنان در آن دیار طنینانداز بود و اهالی آن سامان را به اسلام فرامیخواند.
وی افزود: آنچه شهریاری بلامنازع و بیهمتای او را بر اریکه شعر معاصر مسلم میکند، تسلط و تبحر او در هر دو زبان فارسی و ترکی است، راز عمده اشتهار و محبوبیت شهریار که شگفت داستانی در طول تاریخ ادبیات ایران است، این است که او در هر دو زبان فارسی و ترکی شاهکار آفریده است.
استاندار آذربایجان شرقی ادامه داد: با انتشار منظومه حیدربابا، حادثهای شگفت در ادبیات آذربایجان رخ داد، شاعری که پیش از این توانایی خویش را در سرودن انواع شعر فارسی از جمله غزل اثبات کرده بود، حالا کوه بینام و نشان حیدر بابا را ورد زبانها ساخته و قله آن را بر سرفرازی سهند و سبلان برتری داده است و استقبال بینظیر از حیدربابا و ترجمههای متعدد آن به زبانهای مختلف دنیا، گوشهای از محبوبیت این منظومه است.
وی گفت: در بحث پیرامون جایگاه شعری شهریار نباید نقش بسیار مهمِ سرودههای مذهبی و دینی او را انکار کرد، ادبیات آذربایجان، ادبیات اهل بیت(ع) است و در این میان استاد شهریار جایگاه برجستهای دارد و راز عمده موفقیت شهریار در سرودن آثار مذهبی این است که وی این اشعار را از عمق دل و جان سروده و به اصطلاح، اشعار ساختگی را به دنبال هم و در قالب اصطلاحات عروض و قافیه نظم نکرده است.
جبارزاده تأکید کرد: یکی از رازهای شهرت بیسابقه شهریار سرودن اشعار دینی است، شهریار هیچگاه سرچشمه نور ازلی را از دست نمیدهد و مدام بر دامن اهل بیت چنگ توسل میزند.
وی خاطرنشان کرد: از دیگر مضامین محوری اشعار شهریار که عنصر ماندگاری نام و شعر او را تحکیم بخشیده، همراهی شاعر با نهضت خروشان مردم ایران در انقلاب اسلامی و همگامی او با دفاع مقدس است. شهریار در دوران نوپایی نهال انقلاب، بسان باغبانی وفادار و دلسوز نقش موثری در نگهبانی از این درخت ایفا کرد.
جبارزاده ادامه داد: شهریار در دورهای زبان به حمایت از انقلاب گشود که هنوز نمایههای نفاق از سوی گروهکهای ضدانقلاب و نیروهای چپگرا در گوشه و کنار وطن شنیده میشد. این مخالفان اگرچه بسیار تلاش کردند تا با لطایفالحیل، نیروی شاعرانگی پرچمدار شعر معاصر را در مخالفت با انقلاب شکل دهند اما شهریار، یکتنه در برابر این هجومها مثل کوه ایستاد و خم به ابرو نیاورد.
استاندار آذربایجانشرقی گفت: شهریار از آغازین روزهای پیروزی انقلاب تا واپسین لحظات عمر خود، بارها شادمانی خویش را از پیروزی انقلاب، با سرودن شعرهای متعدد نشان داد و او به معنای واقعی کلمه، دلداده امام(ره) و ولایت فقیه بود و مراودات عاطفی و ادبی بسیاری با مقام معظم رهبری داشت.
وی افزود: از زیباترین و رساترین سرودههای شاعر، اشعار مربوط به رزمندگان و دوران هشت سال دفاع مقدّس است. تعداد شعرهایی که او برای جنگ و دفاع مقدس سروده و حضوری که خود در مراکز اعزام نیرو به جبههها داشت و مدحی که از بسیج و ارتش به عمل میآورد، به قدری زیاد است که اگر آدمی به چشم خود نمیدید، به دشواری میتوانست باور کند که مردی با این سن و سال، در مجامع شعری حضور پیدا کند و برای هر مراسم شعری بگوید.
جبارزاده گفت: شهریار تا زنده بود، همچنان عشق به ایران را در جان و دل داشت و از ذکر سرافرازیهای ایران و تاریخ پرشکوه و والایش، به شور و شعف میآمد. او هیچگاه، خود را بدون ایران و ایران را بدون اجزای ارجمند آن که همانا اقوام مختلف ایرانی است، احساس نمیکرد.
استاندار آذربایجان شرقی با بیان اینکه استقبال عمومی از دیوان شهریار، بشارتدهنده این حقیقت است که پیوند ذوقی و عاطفی ایرانیان با شعر و ادب اصیل، ناگسستنی و پیمان جاودان بین روح و شعر ایرانی، ناشکستنی است، یادآور شد: تا زمانی که سفینه حافظ و سعدی و شهریار را چون کاغذ زر میبرند، میتوان یقین داشت که آتشی که نمیرد همیشه و همچنان فروزان است.