خدای من! دلم بی‏‌تاب است برای آشتی با تو

خدای من! دلم بی‏‌تاب است برای آشتی با تو،‏ در این روز دست نیاز خود را تا عنایت تو بالا می آورم و دل خوش می کنم به دعایی که به آن وعده استجابت داده ای در عرفات.

امروز، روز عرفه است. روز میهمانان زیارت بیت‏‌الله‏ و عرفات‌نشینان نیاز و نیایش. روز سوگند به عظمت لایزالی خداوند. روز توسل به مقام ربوبیت حضرت حق.

عرفه روزی است که باید برای تکامل باورها و برای رسیدن به مراتب بالای معرفت، چون حضرت مسلم بن‌عقیل(ع) شهادت را برگزید یا همچون حضرت امام حسین(ع) آماده سفر شهادت شد. این سو، کوفه است و فرزند عقیل و نامردمانی عهدشکن.

و آن سو دست‌‏های پراجابت حسین(ع) است که آسمان را مجذوب خود کرده و این سو حسین(ع) است که اشک‏‌های بلورین‏ش غوغا در دل عرش افکنده است.

رب من! این منم بنده خطاکار تو، این من هستم که غفلت ورزیدم، این من هستم که عهد شکستم. این من هستم که با چشمانی اشکبار اقرار می‏‌کنم به گناهانم، اقرار می‏‌کنم به تمام نعمت‏‌هایی که از آنها برخوردارم ساخته‌ای. ای خدایی که از گناه بندگانت هیچ زیان به تو نمی‏‌رسد و از طاعتشانهم بی‏‌نیازی! درگذر از گناهانم.

روز عرفه، روز استغفار است و طلب بخشش. روز توسل، روز یادآوری عجز خویش و توانایی خداوند است. روز تسبیح و نجوای «لا اِللّه‏ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّی کُنْتُ مِنَ المُوَحِّدینَ» است.

عرفه، روز رهایی از تعلقات است برای قربانی کردن نفس و منیت و صحرای عرفات، قربانگاه است. حسین(ع) در عرفه همان  بیت‌الحرام عبودیت به عبودیت و بندگی دست یافت و در برابر معشوقش سجده کرد.

الهی! تو را می‌خوانم به زبانی که حسین(ع) در روز عرفه و در و دایش با سرزمین عرفات خواند «اَلَّهُمَّ اجْعَلْنی اَخْشاکَ کَاَنّی اَراکَ ...»، و امروز فرصتی است تا خود، این مدعی عنوان خلیفه اللهی را، به پای میز محاکمه بکشانم و زمزمه کنم «لا اِللّه‏ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّی کُنْتُ مِنَ المُوَحِّدینَ».

باید در عرفات دل نفس را در هر لحظه رمى جمرات ‏کرد بر سجاده‌ای که به وسعت هستی گسترده است سجده کرد و گفت؛ بارالها! هر آنچه جز تو در من تجسم شود، محکوم به نابودى است.

باید که از رب، آن مهربان بخشنده خواست غروب عرفه را غروب گناهانمان گرداند تا شاید در طلوح محشر شرمسار ذات اقدس الهی نباشیم. «اَلْحَمْدُللّه‏ِ الّذی لَیْسَ لِقَضائِهِ دافِعٌ وَ لِالَعطائِهِ مانِعٌ وَ لا کَصُنْعِهِ صُنْعُ صانِعٍ وَ هُوَ الْجَوادُ الْواسِعَ».

سعیده مجتهدی/ شعبه استان مرکزی