عید قربان؛ عید شرافت بنی‌آدم

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، عید قربان، عید سربلند بیرون آمدن از امتحان عبودیت است، نقطه عطف آزادى است در تاریخ اسارت‏ها و بردگى‏‌هایى که بر انسان تحمیل شده بود.

قربانى کردن رسم مهم این عید و نماد شکرگزارى است؛ نماد انفاق است؛ انفاق عزیزترین‌‏ها و بهترین‏‌ها که «لَن تَنالُوا البِرَّ حتَّى تُنفِقُوا مِمَّا تُحِبُّون»؛ نشانه‏‌اى است براى نشان دادن بندگى و «هم‏‌صدا با حلق اسماعیل» نواى اطاعت سر دادن.

آن روز، ابراهیم در کنار آبى‏‌ترین تصور رسالت خویش، به نمایشى سرخ فراخوانده مى‌‏شد. آنجا صحنه رقابت آسمان با زمین بود و او باید میان اسماعیل و پروردگارش، یکى را برمى‏‌گزید.

محبوب ابراهیم، تحفه‏‌اى از او خواسته است؛ هدیه‏‌اى به نازکى حلق مبارک اسماعیل و اراده‏‌اى به استحکام تیزترین شمشیرها. اینجا نقطه رویارویى همه انسان با شیطان است؛ این عید قربان است؛ عیدى که در آن، توحید ابراهیم، در دو راهى انتخابى سخت مى‌‏ایستد و ملائک، نفس‏‌ها را براى تماشا حبس مى‌‏کنند.

چه میعادگاه خلوت و زیبایی! اسماعیل، در دست‏‌های اراده ابراهیم. سر اسماعیل، در آغوش پدر و نگاه اسماعیل، نه به چشم‏‌های پدر، که به آن سوی ابرها و آسمان‏‌ها و خدایی که چند لحظه بعدتر را بهتر از همه می‌‏دانست.

آن روز، نه گلوی اسماعیل بریده شد و نه ابراهیم پدری را بر بندگی ترجیح داد. تنها رضایت و سرسپردگی به «او» بود که بیداد می‏‌کرد، پس به رسم نمایش سرفرازی و قبولی، گوسفندی ذبح شد.

از آن روز بزرگ و باشکوه تاکنون، جشن میعاد اسماعیل و ابراهیم با فرمان پروردگار، هر سال و هر قربان، تکرار می‏‌شود که جشن دلدادگی و شیدایی است و در دل مؤمنان خدادوست، آذین پرنشاط قرب و دیدار، بسته می‌‏شود. پس مبارک باد این عید بر تمامی مسلمانان.