مباهله؛ سند عظمت و حقانیت اهل بیت(ع)

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، مباهله پیامبر(ص) با نصرانیان نجران گواه صداقت و حقانیت پیامبر(ص) و نشانه عمق ایمان و اعتقاد پیامبر(ص) به درستی دعوتش است چراکه با جرأت تمام نه‌تنها خود، بلکه خانواده‌اش را در معرض خطر قرار می‌دهد.

حضرت محمد(ص) برای ابلاغ پیام الهی به بسیاری از ممالک و کشورها نامه نوشت یا نماینده فرستاد تا ندای حق‌پرستی و یکتاپرستی را به گوش جهانیان برساند. همچنین، نامه‌‌ای به اسقف نجران، «ابوحارثه» نوشت و طی آن نامه ساکنان نجران را به آئین اسلام دعوت فرمود.

مردم نجران که حاضر به پذیرفتن اسلام نبودند، نمایندگان خود را به مدینه فرستادند و پیامبر(ص) آنان را به امر خدا به مباهله دعوت کرد.

مباهله به معنای لعنت و نفرین کردن یکدیگر است

رضا کوچکی، مسئول مؤسسه قرآنی والفجر خمین در همین رابطه در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا، گفت: مباهله به معنای لعنت و نفرین کردن یکدیگر است.

وی با اشاره به اینکه کیفیت مباهله به اینگونه است که افرادی که درباره مسئله مذهبی مهمی گفت‌وگو دارند در یک جا جمع شوند و به درگاه خدا تضرع کنند و از او بخواهند که دروغگو را رسوا سازد و مجازات کند، افزود: نتیجه مباهله، بسیار سخت و هولناک است و چه بسا به از بین رفتن و نابودی دروغگو بینجامد.

کوچکی گفت: مباهله پیامبر(ص) با مسیحیان نجران در روز بیست وچهارم ذی‌الحجه سال دهم هجری اتفاق افتاد. روزی که پیامبر(ص) قصد مباهله کرد، قبل از آن عبا بر دوش مبارک انداخت و حضرت علی(ع) و فاطمه(س) و حسن(ع) و حسین(ع) را در زیر عبای مبارک جمع کرد و گفت: «پروردگارا، هر پیغمبری را اهل بیتی بوده است که مخصوص‌ترین خلق به او بوده‌اند. خداوندا، این‌ها اهل بیت من هستند، پس شک و گناه را از ایشان برطرف کن و ایشان را پاکِ پاک کن». در این هنگام جبرئیل نازل شد و آیه تطهیر را در شأن ایشان فرود آورد «همانا خداوند اراده فرمود از شما اهل بیت(ع) پلیدی را برطرف فرماید و شما را پاک پاک کند». وقتی هیئت نمایندگان نجران وارستگی پیامبر(ص) را مشاهده کردند، از مباهله خودداری کردند. ایشان خواستند تا پیامبر(ص) اجازه دهد تحت حکومت اسلامی در آیین خود باقی بمانند.

کوچکی ادامه داد: مفسران و محدثان شیعه و اهل تسنن، تصریح کرده‌اند آیه مباهله در حق اهل بیت پیامبر(ص) نازل شده است و این پیامبر بزرگوار تنها کسانی را که همراه خود به میعادگاه برد فرزندانش حسن(ع) و حسین(ع) و دخترش فاطمه(س) و دامادش(ع) بودند. بنابراین منظور از «اَبْنائَنا» در آیه منحصراً حسن و حسین (ع) هستند، همانطور که منظور از«نِساءَنا» فاطمه(س) و منظور از «اَنْفُسَنا» تنها علی(ع) بوده است. این آیه هم چنین به این نکته لطیف اشاره دارد که علی(ع) در منزلت جان و نفس پیامبر(ص) است.

امام علی بن موسی‌الرضا(ع) فرمودند «خداوند پاکان بندگان خود را در آیه مباهله مشخص ساخته است و به دنبال نزول این آیه، پیامبر(ص)، علی و فاطمه و حسن و حسین(ع) را با خود به مباهله برد. این مزیتی است که هیچ‌کس در آن بر اهل بیت پیشی نگرفته و فضیلتی است که هیچ انسانی به آن نرسیده و شرفی است که قبل از آن، هیچ‌کس از آن برخوردار نبوده است».

روزی معاویه به سعد بن‌‌ابی‌وقاص گفت؛ چرا ابوتراب را دشنام نمی‌گویی؟ گفت: از آن وقت که به یاد سه چیز افتادم که پیامبر(ص) درباره علی فرمود، از این کار صرف‌نظر کردم. یکی آن بود که وقتی آیه مباهله نازل شد پیغمبر تنها از فاطمه و حسن و حسین و علی دعوت کرد و سپس فرمود «خدایا، اینها خاصان من هستند».

روز مباهله نزد مسلمانان اهمیت خاصی دارد

کوچکی ادامه داد: روز مباهله نزد مسلمانان اهمیت خاصی دارد و اعمال مخصوصی برای این روز بزرگ ذکر شده است، غسل، روزه، دو رکعت نماز و دعای مخصوص این روز که به دعای مباهله معروف است و شبیه دعای سحر ماه رمضان است.

این مقام مسئول در پایان یادآور شد: در این روز خواندن زیارت امیرالمؤمنین(ع) به ویژه زیارت جامعه روایت شده است. احسان به فقرا و محرومان به پیروی از امام علی(ع) که در رکوع نمازش به نیازمند احسان فرمود، سفارش شده است. در دعای مباهله آمده است «خداوندا بر محمد و آل‌محمد درود فرست و به من شادی و خرمی، استقامت و گشایش، عافیت و سلامت و کرامت، روزی پاک و فراوان و هر نعمت و وسعت که نازل شده یا از آسمان به زمین نازل می شود، قسمت کن».