
هادی مهرآبادی، رئیس شورای هیئت مذهبی خراسان شمالی، در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان شمالی، با اشاره به علمگردانی، آیین مذهبی خراسان شمالی اظهار کرد: اعضای هیأت عزاداری امام حسین(ع)، پیش از شب تاسوعا علم هیأت عزاداری خود را که شامل یک چوب بلند و در بالای آن چوب شمایل دستی فلزی به عنوان نماد دست قطع شده حضرت ابوالفضل العباس(ع) در صحرای کربلا است را به در خانهها میبرند.
مهرآبادی گفت: در مراسم علم گردانی، زمانی که علم را به در خانهای میبرند، صاحب خانه نذورات خود را تحویل میدهد و با داشتن نیتی دستمالی نو را به علم میبندد.، نذوراتی که از سوی افراد جمع میشود شامل، پول، نان سنتی و بستههای مشکل گشا است.
وی ادامه داد: بردن علم به در هر خانهای نشانه تکریم آن خانواده بوده و دادن نذورات صاحب خانه یک نوع شراکت در امورات فرهنگی هیأتهای مذهبی است، سه شب پس از تاسوعا میزان نذورات و دستمالهای داده شده را جمعبندی کرده و به نشانه تقدیر به افراد فعال هیأت از آشپز تا کفشدار و نوحهخوان و سینهزنهای هیأت اهدا میشود.
مهرآبادی بیان کرد: مراسم علمگردانی در گذشته در شهرها نیز انجام می شده است که اکنون فقط روستاها و حواشی شهرهای خراسان شمالی برگزار کننده آن هستند.
مهرآبادی گفت: در مرکز خراسان شمالی هیأتهای عزاداری در شب تاسوعا به مسجد جامع شهر میروند و مراسم نوحهخوانی و سینهزنی برگزار میکنند.
وی بیان کرد: در روز عاشورا که روز دهم ماه محرم است دستهجات عزاداری با سینهزنی و سنج و طبلزنی از حسینهها به طرف امامزاده سید عباسبنموسیبن جعفر(ع) به نشانه زنده نگه داشتن روز عاشورا و تکریم امام زاده و قبور از دست رفتگان خود می روند.
مهرآبادی با اشاره به مراسم عزاداری شام غریبان که پس از شب عاشورا در خراسان شمالی برگزار میشود، توضیح داد: در مراسم شام غریبان عزاداران به دو دسته تقسیم شده و شمع به دست به نشانه زنده نگه داشتن یاد زنان و کودکان کربلا در شام به تاریکی محلهها میروند.
وی ادامه داد: یک دسته از برگزارکنندگان شام غریبان با خواندن «شام غریبان سحر ندارد»، و دسته ای دیگر با گفتن «امشب سکینه پدر ندارد»، شهادت امام حسین(ع) و یتیم شدن حضرت سکینه را بیان میکنند.
مهرآبادی بیان کرد: در برگزاری مراسمهای عزاداری ماه محرم در حسینهها و مساجد، پذیرایی با غذای سنتی همچون حلیم و آبگوشت است که مواد غذایی آن از طریق نذورات جمعآوری میشود.
وی در رابطه با ظروف استفاده شده برای پذیرایی و همچنین دیگهای پخت و پز، بیان کرد: جنس این ظروف از گذشتهها مس بوده است به لحاظ اینکه دارای ماندگاری هستند و همچنین سرمایه حسینهها محسوب میشوند.