نذر این روزها؛ لقمه تبرکی تا مسافرکشی به نیت حضرت عباس(ع)

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، نذر از دیرباز به عنوان یکی از مقوله‌های مهمی بوده که بشر به عنوان ملجأ و پناهگاه، قداست خاصی بر آن قائل بوده است، به گونه‌ای که در هر برهه‌ای و در شرایط خاص زمانی و مکانی، افراد سعی داشتند برای تحقق آمال و خواسته‌های خود، به نذر روی آوردند. در دین اسلام نیز این مقوله نمود بیشتری دارد، به گونه‌ای که مسلمانان از دیرباز توانسته‌اند ارتباط نزدیکی با آن برقرار کنند.

در آیات قرآنی آمده که حضرت مریم(س) به ادای نذری روی می‌آورد و می‌گوید؛ «إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ». یعنی برای آنکه به آرامشی برسد، نذری می‌کند و برای ادای آن با مشقاتی نیز همراه می شود.

این روزها و با آمدن محرم، حال و هوای نذری نیز بر شهر و دیارمان سایه افکنده و هر آنکه در عُسر، سختی و شدت به ادای نذری روی آورده است، سعی می‌کند آن را به گونه‌ای تمام و کمال ادا کند. این روزها مردمان شهر سعی می‌کنند بهترین‌های خود را در طبق اخلاص گذارند و نذر بر گردن خود را ادا کنند؛ «وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللّهَ یَعْلَمُهُ وَمَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ أَنصَارٍ؛ و هر نفقه‏‌اى را که انفاق‏، یا هر نذرى را که عهد کرده‏‌اید، قطعاً خداوند آن را مى‏‌داند، و براى ستمکاران هیچ یاورى نیست‏؛ آیه 270 سوره بقره»

نذری که در ابتدا گرچه تکراری و همیشگی است اما با تأمل در آن پی خواهیم برد که آدمی از شیره جان خود برای ادایش مایه می‌‌گذارد و در آخر کار روی به درگاه الهی می‌آورد که بار خدایا بهترین‌هایم را در راه ادای نذرم قربانی کردم باشد که مورد قبول درگاهت شود. گرچه ادای نذر به نیت اهل‌بیت و ائمه(ع) صورت می‌گیرد، اما باید پذیرفت که همه خواسته‌هایمان را از خداوند می‌خواهیم و هر آن کس که باید راضی از کارمان باشد همانا خداوند بلندمرتبه است. بلندمرتبه‌ای که بزرگ است و آن وقت که بنده در شدت و سختی روی به آن می‌آورد و درخواست برآوردن حاجت می‌کند، با روی گشاده دست محبت بر سر مخلوق می‌کشد و آرامشی به بنده می‌دهد.

نکته مهمی که این روزها به خوبی مشهود است، تنوع در نذرهایی است که ادا می‌شود. از پخت نان نذری گرفته تا چلوکبابی که بوی ادایش تمام محله را دربرمی‌گیرد. نذرهایی که بر اساس وسع و تمکن مالی افراد ادا می‌شوند. جیبی که شاید خالی باشد و آدمی از جسم و توانایی بدنی که هست برای ادای نذر مایه می‌گذارد. شستن ظرف پخت نذری امام حسین(ع)، رانندگی خودروهای عزاداری امام حسین(ع)، بلندکردن کُتَل و عَلَم حضرت تا مسافرکشی نذری.

آن چه هست ارادتی است که در طبق اخلاص نهاده می‌شود تا مرضی خداوند باشد.