دستانت شناسنامه وفاداری است ای علمدار لشکر خوبی‌ها

از کودکی تا به امروز نامت چون یک آشنای همیشگی ورد زبانم بوده است. کم‌کم احساس کردم وقتی اسم زیبایت را بر زبانم جاری می‌کنم تپش‌های قلبم بیشتر می‌شود و تمام وجودم مملوء از عشق به تو شده است.

به دنبال بهانه هستم تا یادت را در وجودم زنده کنم. سقا، وفا، علمدار و خیلی از واژه‌های دیگر نام تو را برایم تداعی می‌کنند، اما در میان کلمات آنچه بیش از هر چیز من را هوایی تو می‌کند آب است ای علمدار لشکر خوبی‌ها.

ای کسی که نامت همزاد وفا است، شنیده ام که باب الحوائج نامت نهاده‌اند که این نشان از جایگاه و قرب تو در پیشگاه معبودی است که خودش در قرآن کریم فرمود مجاهدان را بر دیگران فضیلت بخشیده است و تو نام آورترین مجاهد در رکاب حسین(ع) هستی.

فرزند حیدر کرار، همه دنیا دست‌هایت را می‌شناسد، دست‌هایی که بوی وفا می‌دهد و شناسنامه ایثار و فداکاری است. اغراق نیست اگر بگویم آب از موقعی که دستان تو را لمس کرد توانست کام تشنه لبان را سیراب کند.

اگر مادرت ام البنین(س) که وفاداری را از او به ارث برده‌ای در کربلا می‌بود و می‌دید که پسر نام آور و پهلوانش چگونه در دفاع از حریم اهل بیت(ع) فداکاری می‌کند، اگر می‌دید چگونه بی تاب هستی که مَشک آب را به خیمه ها ببری و نوادگان رسول الله(ص) را سیراب کنی، بی شک می‌گفت شیرم حلالت ای پهلوان نام آورم.

ادب نیز در محضر تو معنا یافت، برادری پس از تو در دایره المعارف زیبایی‌ها جای گرفت، چرا که اگر اینگونه نبود حسین(ع) وقتی تو به شهادت رسیدی نمی‌گفت: الان کمرم شکست.

ای کسی که چهارمین امام از خاندان رسالت حضرت سجاد(ع) در وصف تو فرمود: به تحقیق، حضرت عباس (ع) نزد پروردگار مقام و منزلتی دارد که روز قیامت همه شهدا به آن مقام و منزلت غبطه می خورند، قلبم را روی دست هایم گرفته ام تا زخم هایش را ببینی و حال که مصداق آیه شریفه«وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ  می پندارید  نپندارید کسانی که در راه خدا کشته شده انده مرده اند بلکه زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می خورند و از فضیلتی که خدا نصیبشان کرده است شادمانند» هستی شفای این زخم ها را از خداوند بخواهی.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی