زینب(س)، بانویی که خوبی‌های عالم را جز با یاد از او نمی‌توان تعریف کرد

بعضی از انسان‌ها با گذر روزگار می‌آیند و می‌روند، عده‌ای نیز از همت بالایشان نام نیکی از خود بر جای می‌گذارند و نسل‌های آتی از خوبی و فضائل آنان سخن می‌گویند اما افرادی هستند که نه‌‌تنها فراتر از روزگار خویش، که حصار زمان را در می‌نوردند و در طول تاریخ نامشان همزاد استوانه‌های فضیلت، ایثار و شجاعت می‌شود و زینب(س) یکی از این یگانه‌های بی بدیل تاریخ است.

او بی‌بدیل است نه این جهت که دختر فاطمه(س) و علی(ع) است، نه از این نگاه که نوه رسول پاکی‌ها مصطفی خوبی‌ها است، نه چون خواهر سرور جوانان اهل بهشت است بلکه چون بسیاری از خوبی‌های عالم را جز با یاد از او نمی‌توان تعریف کرد.

آیا می‌توان از صبر گفت اما از زینب(س) سخن به میان نیاورد؟

آیا می‌توان از صبر گفت اما از زینب(س) سخن به میان نیاور؟ از زنی که پس از شهادت چند برادر، دو فرزند و برادرزاده و در حال اسارت وقتی با طعنه از او می‌پرسند که در کربلا چه دیدی با شجاعت می‌گوید هیچ چیز جز زیبایی ندیدم و این اوج نگاه او به حوادثی است که از دیدگاه ما جز رنج و مصیبت نیست.

آیا می‌توان از رسالت زن در عرصه اجتماع و سیاست گفت اما نام زینب(س) را فراموش کرد که در اوج سختی‌ها حکومت وقت را در نزد حاکم پلید نقد می‌کند و بدون کوچکترین ترسی و با لحنی محکم انسان‌های دمدمی مزاج عصر خویش را به چالش می‌کشاند.

زینب؛ میراث‌دار شجاعت علی(ع)

او آنقدر مردانه و محکم سخن گفت که برخی انگشت بر دهان گذاشتند و گفتند این صدا چقدر شبیه صدای علی است، گویا علی(ع) زنده شده است. گویی اینان فراموش کرده‌اند زنی که سخن می‌گوید میراث‌دار همه خوبی‌ها و شجاعت‌های پدرش علی(ع) است.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی