معرفی بقعه امامزاده شعيب(ع) كن
يكی از اماكن مذهبی تهران بقعه امامزاده شعيب(ع) است كه در منطقه كن واقع شده؛ اين بقعه متبركه در ميان باغهای اطراف كن در محله سرآسياب واقع شده و از ابنيه دارای ارزش فرهنگی تاريخی و مربوط به دوره صفويه است.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، يكی از اماكن مذهبی تهران بقعه امامزاده شعيب(ع) است كه در منطقه كن واقع شده؛ اين بقعه متبركه در ميان باغهای اطراف كن در محله سرآسياب واقع شده و از ابنيه دارای ارزش فرهنگی تاريخی و مربوط به دوره صفويه است.
از نسب شريف اين بزرگوار اطلاع دقيقی در دست نيست اما گفته میشود كه ايشان بيش از يك هزار و 50 سال پيش همراه امامزاده داوود(ع) وارد ايران شده است. البته در اين خصوص سندی كه بتوان به آن استناد كرد وجود ندارد. به طوری كه بنا بر مستندات سازمان اوقاف و امورخيريه اين امامزاده از فرزندان امام موسی كاظم(ع) است و در بعضی كتب نيز آمده است كه امامزاده شعيب(ع) يكی از ياران باوفای امام هفتم شيعيان بوده و در نزد اين امام از تعليمات فقه جعفری بینصيب نمانده و از شاگردان خوب اين حضرت به شمار میرفته است. همچنين در اين كتاب آمده است كه ايشان در سال 917 هجری وفات يافتهاند و از خود شاگردانی از جمله امامزاده محمدرضا كه در كن دفن شده است را بجای گذاشتهاند.
ساختمان بقعه در ميان انبوه درختان بلند و سرسبز قرار دارد و اطراف آنرا باغهای زيبا و نشاطبخش احاطه كرده است. در ميان باغ و در كنار ساختمان بقعه درخت چنار كهنسالی وجود دارد كه بنا به گفته مردم بيش از 1000 سال عمر دارد كه البته اين حرف خالی از مبالغه نيست. همچنين در خصوص قدمت بنای بقعه گفته میشود كه به 900 سال پيش باز میگردد، اما هيچگونه اثر تاريخی يا سندی كه اين گفته را تأييد كند يافت نمیشود.
بنای بقعه 25 مترمربع و دارای يك حياط كوچك و حوض آب است. حرم اين زيارتگاه بسيار كوچك است و نمای داخلی آن سفيدكاری و نقاشی شده و به تمثالها و شمايلهايی مزين شده است و توسط لامپهايی با نور سبز نورپردازی شده است. ضريح بقعه، قديمی و چوبی بوده كه در سال 1382 ضريح جديدی توسط استادكاران يزدی ساخته شده و به جای ضريح قبلی نصب شده است.
پوشش سقفی بقعه از جنس شيروانی است كه به رنگ سبز آنرا رنگ كردهاند. در محوطه بقعه و مقابل درخت كهنسال، سقاخانه كوچكی قرار دارد كه نيازمندان با روشن كردن شمع و توسل به ساحت مقدس خاندان عصمت(ع) حاجت میطلبند.
از نسب شريف اين بزرگوار اطلاع دقيقی در دست نيست اما گفته میشود كه ايشان بيش از يك هزار و 50 سال پيش همراه امامزاده داوود(ع) وارد ايران شده است. البته در اين خصوص سندی كه بتوان به آن استناد كرد وجود ندارد. به طوری كه بنا بر مستندات سازمان اوقاف و امورخيريه اين امامزاده از فرزندان امام موسی كاظم(ع) است و در بعضی كتب نيز آمده است كه امامزاده شعيب(ع) يكی از ياران باوفای امام هفتم شيعيان بوده و در نزد اين امام از تعليمات فقه جعفری بینصيب نمانده و از شاگردان خوب اين حضرت به شمار میرفته است. همچنين در اين كتاب آمده است كه ايشان در سال 917 هجری وفات يافتهاند و از خود شاگردانی از جمله امامزاده محمدرضا كه در كن دفن شده است را بجای گذاشتهاند.
ساختمان بقعه در ميان انبوه درختان بلند و سرسبز قرار دارد و اطراف آنرا باغهای زيبا و نشاطبخش احاطه كرده است. در ميان باغ و در كنار ساختمان بقعه درخت چنار كهنسالی وجود دارد كه بنا به گفته مردم بيش از 1000 سال عمر دارد كه البته اين حرف خالی از مبالغه نيست. همچنين در خصوص قدمت بنای بقعه گفته میشود كه به 900 سال پيش باز میگردد، اما هيچگونه اثر تاريخی يا سندی كه اين گفته را تأييد كند يافت نمیشود.
بنای بقعه 25 مترمربع و دارای يك حياط كوچك و حوض آب است. حرم اين زيارتگاه بسيار كوچك است و نمای داخلی آن سفيدكاری و نقاشی شده و به تمثالها و شمايلهايی مزين شده است و توسط لامپهايی با نور سبز نورپردازی شده است. ضريح بقعه، قديمی و چوبی بوده كه در سال 1382 ضريح جديدی توسط استادكاران يزدی ساخته شده و به جای ضريح قبلی نصب شده است.
پوشش سقفی بقعه از جنس شيروانی است كه به رنگ سبز آنرا رنگ كردهاند. در محوطه بقعه و مقابل درخت كهنسال، سقاخانه كوچكی قرار دارد كه نيازمندان با روشن كردن شمع و توسل به ساحت مقدس خاندان عصمت(ع) حاجت میطلبند.
بتول محبی
| 
۰۲:۰۰ - ۱۴۰۴/۰۸/۱۰
پاسخ
من خادم افتخاری آستان امام ذاده شعیب فیروزآباد شهرری هستم و خوشحال هستم که نوکری این آستان رادارم 
