حجتالاسلام والمسلمين عباسعلی واشيان، مسئول كميسيون فقه پزشكی جامعةالمصطفی(ص) العالميه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، با اشاره به مباحث مطرح در خصوص مسائل مرتبط با ديدگاه قرآن كريم نسبت به مقوله پزشكی و حوزه بهداشت و سلامت تصريح كرد: از ديرباز تاكنون ديدگاههای مختلفی در اين زمينه وجود داشته كه آيا تمامی مسائل در اين كتاب آسمانی وجود دارد و يا كليات را بيان كرده است.
حجتالاسلام واشيان در ادامه افزود: ولی در اين بين دو دسته با دو ديدگاه وجود دارند، گروه نخست معتقدند كه هيچ موضوعی از حيث علمی و شكل خاص در حوزه طب در قرآن كريم نيامده است و دستهای ديگر نيز معتقدند كه تمامی جزئيات در اين كتاب آسمانی وجود دارد.
مسئول كميسيون فقه پزشكی جامعةالمصطفی(ص) العالميه تصريح كرد: ولی اگر بخواهيم قائل بر تفصيل شويم بين اين دو ديدگاه، حد وسط اين است كه قرآن خود را كاملترين كتاب علمی معرفی كرده، هر چيزی در آن وجود دارد و از همه مهمتر جنبه هدايتی دارد و اگر تمام علوم از جمله: نجوم، طب، اقتصاد و مديريت را هم از قرآن استخراج كنيم تمامی آن سمت و ميلش به سوی هدايت است.
وی در ادامه با تاكيد بر اينكه اگر بخواهيم موضوعاتی را كه از حيث نياز برای مخاطبان مطرح و هنوز دنيای علم نتواسته است پاسخگوی آن باشد را از قرآن به دست آوريم چهار نوع رويكرد میتوانيم داشته باشيم، تصريح كرد: يك رويكرد اين است كه نظريات علمی كه در حال حاضر در دنيا توسط فرهيختگان و دانشمندان وجود دارد به قرآن تحميل كنيم كه اين يك رويكرد اشتباه است و متاسفانه آسيبهايی كه كنگرهها و نشستهای اين عرصه با آن مواجه شده اين است كه افراد يك موضوع را پيدا میكنند و سپس يك آيه كه مشابه آن است را در كنار موضوع خود قرار میدهند.
مسئول كميسيون فقه پزشكی جامعةالمصطفی(ص) العالميه ادامه داد: اما اگر شرايطی بهتری را تصور و گامهای متعالی را در نظر بگيريم بهترين شكل اين است كه ما با توجه به موضوعاتی كه در قرآن آمده برای اينكه فهم عميقتری از اين كتاب آسمانی پيدا كنيم علم را به شكل عام و علم طب را به شكل خاص برای فهم موضوعات استخدام بكنيم، يعنی عملا طب را به عنوان يك علم برای فهم عميقتر قرآن استخدام كنيم.
وی با تاكيد بر اينكه با اين فعلمان برخی از نواقص و خطاهای كه در حوزه طب بشری مطرح است را به دست میآوريم، اظهار كرد: قاعدتا در نظريههای علمی كه توسط بزرگان طب به دست آمده بعد از چندسال يا نفی میشود يا اينكه در تكميل آن فردی ديگری حرف جديدی میزند، اما قرآن به عنوان يك منبع قطعی كه هيچگاه خطا در آن اتفاق نمیافتد میتواند به عنوان ميزان يا معياری باشد برای رصد همچنين علم بشری.
مسئول كميسيون فقه پزشكی جامعةالمصطفی(ص) العالميه افزود: علاوه بر آن قرآن زبان فهمش متعلق به تمام عصرها و جاودانه است، قاعدتا بسياری از موضوعات مرتبط با طب در قرآن وجود دارد كه هنوز ما به آن دست پيدا نكردهايم.
حجتالاسلام واشيان تصريح كرد: با حوزه نظريه پردازی در آيات قرآن میتوانيم به موضوعاتی برسيم كه در پيشرفت علم طب بسيار تاثيرگذار باشد به طور مثال در سه جا از قرآن كريم آمده كه گوش و شنوايی را خلق كرده و آفريده كه در بخشی اشاره به اين است كه جسم گوش آفريده شده، در بخش ديگر اشاره به حس و در بخش ديگر اشاره به آفرينش درك گوش دارد.
وی ادامه داد: قاعدتا به هر يك از مراحل ياد شده كه مینگريم در بسياری از درمانهای كه در حوزه پيشگيری از عيوب شنوايی يا درمان اختلالات شنوايی دوران جنينی است تاكنون بشری اقدام موثری انجام نداده است، اما از حوزه نظريه پردازی قرآن كه بنگريم خواهيم ديد قرآن دقيقا زمان تشكيل جسم و درك موضوعات شنوايی كه ارتباط با مغز دارد را مشخص كرده است و كسانی كه تخصص در حوزه گوش، حلق و بينی دارند میتوانند از اين موضوع استفاده كنند تا بسياری از اختلالات را در همان دوران جنينی برطرف كنند.
حجتالاسلام واشيان در بخش ديگری از سخنان خود با تاكيد بر اينكه روششناسی كه پايه و اساسش بر مبانی، اصول و قواعد است حرف نخست را در زمينه قرآنپژوهی و طب میزند، بيان كرد: اگر قرار باشد يك رويكرد صحيحی را نسبت به قرآنپژوهی و طب داشته باشيم نياز است مبانی اصلی اين حوزه را به دست آوريم، يعنی فردی كه به عنوان محقق میخواهد با تسلط علمی كه دارد به قرآن رجوع كند بايد ابتدا مبانی مشخصی داشته باشد.
مسئول كميسيون فقه پزشكی جامعةالمصطفی(ص) العالميه ادامه داد: به طور مثال در حوزه روانپزشكی و طب آكادميك موضوعی تحت عنوان روح اصلا مطرح نيست در حالی كه قرآن اشاره صريح دارد به اينكه روح در ارتباط با انسان است حتی اشاره دارد به اينكه خدا تفضلی كرده و نعمت روح را به امانت در اختيار انسان قرار داده است.
وی خاطرنشان كرد: سوالی كه در اين زمينه مطرح است اين بوده كه در كجای علوم پزشكی موضوعی تحت عنوان بهداشت و سلامت روح مطرح شده است؛ بسياری از اختلالات و آسيبهای اجتماعی كه افراد در حوزه فردی و جمعی دارند برگشتش به موضوعات روانی نيست و حتی روانپزشكی نمیتواند هيچ پروتكل درمانی برای آن تعريف كند در صورتی كه قرآن به اين علائم و اختلالات روحی اشاره میكند سپس روشهای درمانی را هم در كنار آن پيشنهاد میكند حال بخشی از آن به صفات باز میگردد و بخشی نيز به شرايطی كه فرد در اثر برخورد با موضوعات مختلف براش پيش میآيد.
ادامه دارد...