آداب زيارت/ 5
انجام حرام برای زيارت مستحب خلاف آداب زيارت است
گروه انديشه: رئيس مركز ملی پاسخگويی به سوالات دينی با اشاره به آداب زيارت تأكيد كرد: زائران نبايد برای انجام كار مستحب، حرام يا مكروهی را مرتكب شوند و يا كاری كنند كه موجب سوء استفاده دشمنان و به خصوص وهابيت شود.
حجتالاسلام والمسلمين علی مخدم، رئيس مركز ملی پاسخگويی به سوالات دينی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه قم، با اعلام اين مطلب با تأكيد بر رعايت آداب زيارت از سوی زائران به هنگام مشرف شدن به اماكن زيارتی به خصوص مكه مكرمه، مدينه منوره و عتبات عاليات گفت: هر زائری بايد متوجه باشد كه در اين اماكن ميهمان صاحبخانه است و به تناسب محفل و مجلسی كه به زيارت آن رفته و متناسب با شأن صاحبخانه بايد شرايط را مهيا كند؛ اين شرايط از نماز گرفته تا رفتن به زيارت خانه خدا را شامل میشود زيرا زائر در تمام اين موارد ميهمان خدا يا بزرگان دين است.
وی با بيان اينكه اگر ما گاهی به ميزبانی يكی از بستگان نزديك خود میرويم كه با او بیتعارف هستيم، ممكن است دقت چندانی در شرايط و آداب ميهمانی نداشته باشيم ولی اگر به منزل استاد و عالمی برويم رفتار و گفتارمان را مراقبت میكنيم و حتی از قبل خود را برای چگونه حرف زدن و رفتار كردن آماده خواهيم كرد.
مخدوم بيان كرد: وقتی ما به زيارت روضه نبوی و آستان مطهر ائمه(ع) و امامزادگان میرويم به تناسب جايگاه و عظمت ايشان بايد شرايط را به خوبی مراعات كنيم، از اين رو ممكن است موضوع و مسئلهای در حالت عادی ايرادی نداشته باشد اما بايد در اين اماكن اين اعمال صورت نگيرد.
وی ادامه داد: گاهی ما در اماكن زيارتی توجه نمیكنيم كه ميزبان كيست از اين رو در برخورد و پوشيدن لباس و حضورمان مشكلاتی ايجاد میشود و شاهد تذكر بزرگوارانی در اين اماكن هستيم كه چرا لباستان مناسب نيست؛ چرا بايد شرايطی ايجاد شود كه به برخی افراد و زوار برای اينگونه مسائل چه در داخل كشور و يا خارج كشور تذكر داده شود.
وی با اشاره به برخی آداب زيارت عنوان كرد: انسان قبل از زيارت به خصوص زيارت خانه خدا و قبر مطهر رسول الله(ص) بايد بررسی كند كه آيا شبههای در مالش هست يا نه و يا حقی از كسی را ضايع نكرده است.
وی افزود: لازم است زائر برای ورود به حرمهای مطهر اعمال خاصی را انجام دهد و توسل داشته باشد و در مشاهد شريفه مزاحمت برای ديگران ايجاد نكرده و حق ديگر ميهمانان را ضايع نكند.
رئيس مركز ملی پاسخگويی به سوالات دينی بيان كرد: اولياء الهی از ائمه(ع) گرفته تا امامزادگان بهترين بندگان و شايستهترين بندگان خداوند هستند و اوج عظمت ايشان در بندگی كردن خداوند است و اين شأن بندگی نبايد خدشهدار شود و برای اين بزرگان شأن خدايی قائل شويم.
مخدوم با بيان اينكه بزرگی اولياء و قداست آنان به ولی بودنشان است، تصريح كرد: نبايد در حضور ايشان خلاف اصل توحيد عمل كنيم و دستاويزی برای سوء استفاده ديگران باقی بگذاريم همان طور كه امام صادق(ع) فرمودند: شيعيان بايد زينت ما باشند نه مايه سرافكندگی؛ اگر ما اعمالی داشته باشيم كه همسايهها و ديگر زائران به نوعی احساس كنند كه اين ميهمان آبروی ميزبان را میبرد باعث وهن به ائمه(ع) است.
وی تصريح كرد: خود ائمه(ع) در برخورد با كسانی كه رفتارهای غلوآميز داشتند جدی بودند از اين رو نبايد به گونهای رفتار شود كه عامل سوء استفاده به خصوص برای وهابيون باشد و از اين موضوعات برای تبليغ عليه شيعه شود.
مخدوم، بوسيدن مشاهد شريفه و مضاجع مطهر بزرگان را امری پسنديده دانست و گفت: همان طور كه اين كار پسنديده است ولی سجده كردن بر اين مقابر رفتار درستی نيست و توهين به شان ائمه(ع) و امری افراطی است همچنين كارهايی مانند بستن قفل و پارچه به اين مكانها وجه خاصی ندارد.
وی ادامه داد: گاهی زائرانی هستند كه هزينههای زياد مادی و معنوی میكنند تا به زيارت بروند اما به اندازه كافی برداشت معنوی ندارند و به جای پرداختن به دعا، نماز و زيارت مأثور و معتبر در بهترين شرايط روحی به كارهای ديگری خود را سرگرم میكنند و وقتشان صرف اين میشود كه چگونه خود را با فشار به ضريح بچسبانند و يا قفل به آن بزنند در صورتی كه ما حق نداريم برای عملی مستحب كار گناه و خلاف مرتكب شده و حقی از ديگران را ضايع كنيم.
مخدوم تأكيد كرد: وقتی میتوانيم بركات زيارت را حفظ كنيم كه از ميزان مشروعش تخطی نشده و كاری نكنيم كه برای انجام امر مستحبی، امر واجبی ترك و يا كاری خلاف صورت گيرد كه در اين صورت نه تنها از ثواب زيارت برخوردا نشدهايم بلكه گناه هم كردهايم.
وی با بيان اينكه اگر ما گاهی به ميزبانی يكی از بستگان نزديك خود میرويم كه با او بیتعارف هستيم، ممكن است دقت چندانی در شرايط و آداب ميهمانی نداشته باشيم ولی اگر به منزل استاد و عالمی برويم رفتار و گفتارمان را مراقبت میكنيم و حتی از قبل خود را برای چگونه حرف زدن و رفتار كردن آماده خواهيم كرد.
مخدوم بيان كرد: وقتی ما به زيارت روضه نبوی و آستان مطهر ائمه(ع) و امامزادگان میرويم به تناسب جايگاه و عظمت ايشان بايد شرايط را به خوبی مراعات كنيم، از اين رو ممكن است موضوع و مسئلهای در حالت عادی ايرادی نداشته باشد اما بايد در اين اماكن اين اعمال صورت نگيرد.
وی ادامه داد: گاهی ما در اماكن زيارتی توجه نمیكنيم كه ميزبان كيست از اين رو در برخورد و پوشيدن لباس و حضورمان مشكلاتی ايجاد میشود و شاهد تذكر بزرگوارانی در اين اماكن هستيم كه چرا لباستان مناسب نيست؛ چرا بايد شرايطی ايجاد شود كه به برخی افراد و زوار برای اينگونه مسائل چه در داخل كشور و يا خارج كشور تذكر داده شود.
وی با اشاره به برخی آداب زيارت عنوان كرد: انسان قبل از زيارت به خصوص زيارت خانه خدا و قبر مطهر رسول الله(ص) بايد بررسی كند كه آيا شبههای در مالش هست يا نه و يا حقی از كسی را ضايع نكرده است.
وی افزود: لازم است زائر برای ورود به حرمهای مطهر اعمال خاصی را انجام دهد و توسل داشته باشد و در مشاهد شريفه مزاحمت برای ديگران ايجاد نكرده و حق ديگر ميهمانان را ضايع نكند.
رئيس مركز ملی پاسخگويی به سوالات دينی بيان كرد: اولياء الهی از ائمه(ع) گرفته تا امامزادگان بهترين بندگان و شايستهترين بندگان خداوند هستند و اوج عظمت ايشان در بندگی كردن خداوند است و اين شأن بندگی نبايد خدشهدار شود و برای اين بزرگان شأن خدايی قائل شويم.
مخدوم با بيان اينكه بزرگی اولياء و قداست آنان به ولی بودنشان است، تصريح كرد: نبايد در حضور ايشان خلاف اصل توحيد عمل كنيم و دستاويزی برای سوء استفاده ديگران باقی بگذاريم همان طور كه امام صادق(ع) فرمودند: شيعيان بايد زينت ما باشند نه مايه سرافكندگی؛ اگر ما اعمالی داشته باشيم كه همسايهها و ديگر زائران به نوعی احساس كنند كه اين ميهمان آبروی ميزبان را میبرد باعث وهن به ائمه(ع) است.
وی تصريح كرد: خود ائمه(ع) در برخورد با كسانی كه رفتارهای غلوآميز داشتند جدی بودند از اين رو نبايد به گونهای رفتار شود كه عامل سوء استفاده به خصوص برای وهابيون باشد و از اين موضوعات برای تبليغ عليه شيعه شود.
مخدوم، بوسيدن مشاهد شريفه و مضاجع مطهر بزرگان را امری پسنديده دانست و گفت: همان طور كه اين كار پسنديده است ولی سجده كردن بر اين مقابر رفتار درستی نيست و توهين به شان ائمه(ع) و امری افراطی است همچنين كارهايی مانند بستن قفل و پارچه به اين مكانها وجه خاصی ندارد.
وی ادامه داد: گاهی زائرانی هستند كه هزينههای زياد مادی و معنوی میكنند تا به زيارت بروند اما به اندازه كافی برداشت معنوی ندارند و به جای پرداختن به دعا، نماز و زيارت مأثور و معتبر در بهترين شرايط روحی به كارهای ديگری خود را سرگرم میكنند و وقتشان صرف اين میشود كه چگونه خود را با فشار به ضريح بچسبانند و يا قفل به آن بزنند در صورتی كه ما حق نداريم برای عملی مستحب كار گناه و خلاف مرتكب شده و حقی از ديگران را ضايع كنيم.
مخدوم تأكيد كرد: وقتی میتوانيم بركات زيارت را حفظ كنيم كه از ميزان مشروعش تخطی نشده و كاری نكنيم كه برای انجام امر مستحبی، امر واجبی ترك و يا كاری خلاف صورت گيرد كه در اين صورت نه تنها از ثواب زيارت برخوردا نشدهايم بلكه گناه هم كردهايم.
