انتشار توصيههای علوی برای موفقيت در تبيان
تارنمای فرهنگی اطلاعرسانی تبيان وابسته به سازمان تبليغات اسلامی، در آستانه سالروز ولادت حضرت زهرای مرضيه(س) مجموعه توصيههای علوی را بر مبنای نهجالبلاغه منتشر كرد.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) به نقل از روابط عمومی سازمان تبليغات اسلامی، بخش نهجالبلاغه مؤسسه تبيان در اين مجموعه به بررسی امتحانهای الهی و شرايط موفقيت در آنها بر پايه نهجالبلاغه پرداخته است.
سيدعلیمحمد هاشمی رضوانی در اين مقاله مینويسد: «در سخنان مولای متقيان حضرت علی(ع) از يك سو ملاحظه میكنيم كه حضرت دنيا را محل امتحان و آزمون معرفی كردهاند به طور مثال فرمودهاند «فانالله سبحانه يقول (واعلموا انما اموالكم و اولادكم فتنه) و معنی ذلك انه يختبرهم بالاموال و الاولاد ليتبين الساخط لرزقه و الراضی بقسمه و ان كان سبحانه اعلم بهم من انفسهم؛ پس همانا خداوند سبحان میفرمايد و آگاه باشيد كه همانا دارايیها و فرزندان شما فتنه هستند».
و معنای آن آيه اين است كه آدميان را با اموال و اولاد آزمايش میكند تا آشكارا شود كه چه كسی از روزی او ناخشنود و غضبناك است و چه كسی از قسمت خداوند خرسند است هر چند خداوند سبحان از آدميان براحوال خودشان آگاهتر است از يك سو چنين سخنانی از حضرت گزارش شده و از سوی ديگر رو سپيدی در اين آزمايش مايه رسيدن به ثواب خداوند و سعادت معرفی شده است چنانكه در دنباله آن است كه افعالی كه باعث ثواب خداوند هستند و از آن سو افعالی كه سبب عذاب هستند آشكار بشوند. البته پيرامون بحث امتحان الهی و هدف زندگی در مقالهای جداگانه بايد بحث بشود».
لكن غرض ما در اين مقاله طرح اين مسئله است كه اگر آدمی در معرض امتحانات خدايی است و اگر ملاك رسيدن به ثواب و پاداش الهی رو سپيدی در آن امتحانات است راه موفقيت در امتحان و به قولی راه رسيدن به سعادت چيست؟
اجازه بدهيد مسئله را كمی روشنتر مطرح كنيم آدمی در مواجهه با امتحانات خداوند متعال همواره ميان دو جاذبه قرار میگيرد. جاذبه خدايی و شيطانی و نفسانی. حال پرسش اين است كه آيا در اين ميان چيزی وجود دارد كه جاذبه الهی را تقويت كند تا آدمی مجذوب آن بشود و در نتيجه رو سپيد از امتحان خارج بشود؟ به نظر میرسد در ميان تعاليم نهجالبلاغه چنين عاملی به وضوح قابل رؤيت باشد و آن به صورت خلاصه خوف از خداست كه با كمی تسامح دارای مصاديق چندگانهای است مثل خوف از عذاب اعم از دنيايی و آخرتی و يا حتی خوف از مرگ.
در نهجالبلاغه میخوانيم كه «اميرالمؤمنين(ع) جنازهای را تشييع میكردند كه شنيدند مردی دارد میخندد! آنگاه حضرت فرمودند: كان الموت علی غيرنا كتب و كان الحق علی غيرنا وجب و كان الذی نری من الاموات سفر عما قليل النيا راجعون إنيوئهم اجدائهم و نأكل تراثهم كانا مخلدون بعد هم ثم قد نسينا كل واعظ و واعظه و رمينا بكل فادح و جائحة»
يادآور میشود، اين بخش در مقالات ديگری به بررسی نهجالبلاغه و تطبيق آن با موضوعات روز میپردازد. متن كامل اين مقاله در نشانی tebyan.net قابل مشاهده است.
سيدعلیمحمد هاشمی رضوانی در اين مقاله مینويسد: «در سخنان مولای متقيان حضرت علی(ع) از يك سو ملاحظه میكنيم كه حضرت دنيا را محل امتحان و آزمون معرفی كردهاند به طور مثال فرمودهاند «فانالله سبحانه يقول (واعلموا انما اموالكم و اولادكم فتنه) و معنی ذلك انه يختبرهم بالاموال و الاولاد ليتبين الساخط لرزقه و الراضی بقسمه و ان كان سبحانه اعلم بهم من انفسهم؛ پس همانا خداوند سبحان میفرمايد و آگاه باشيد كه همانا دارايیها و فرزندان شما فتنه هستند».
و معنای آن آيه اين است كه آدميان را با اموال و اولاد آزمايش میكند تا آشكارا شود كه چه كسی از روزی او ناخشنود و غضبناك است و چه كسی از قسمت خداوند خرسند است هر چند خداوند سبحان از آدميان براحوال خودشان آگاهتر است از يك سو چنين سخنانی از حضرت گزارش شده و از سوی ديگر رو سپيدی در اين آزمايش مايه رسيدن به ثواب خداوند و سعادت معرفی شده است چنانكه در دنباله آن است كه افعالی كه باعث ثواب خداوند هستند و از آن سو افعالی كه سبب عذاب هستند آشكار بشوند. البته پيرامون بحث امتحان الهی و هدف زندگی در مقالهای جداگانه بايد بحث بشود».
لكن غرض ما در اين مقاله طرح اين مسئله است كه اگر آدمی در معرض امتحانات خدايی است و اگر ملاك رسيدن به ثواب و پاداش الهی رو سپيدی در آن امتحانات است راه موفقيت در امتحان و به قولی راه رسيدن به سعادت چيست؟
اجازه بدهيد مسئله را كمی روشنتر مطرح كنيم آدمی در مواجهه با امتحانات خداوند متعال همواره ميان دو جاذبه قرار میگيرد. جاذبه خدايی و شيطانی و نفسانی. حال پرسش اين است كه آيا در اين ميان چيزی وجود دارد كه جاذبه الهی را تقويت كند تا آدمی مجذوب آن بشود و در نتيجه رو سپيد از امتحان خارج بشود؟ به نظر میرسد در ميان تعاليم نهجالبلاغه چنين عاملی به وضوح قابل رؤيت باشد و آن به صورت خلاصه خوف از خداست كه با كمی تسامح دارای مصاديق چندگانهای است مثل خوف از عذاب اعم از دنيايی و آخرتی و يا حتی خوف از مرگ.
در نهجالبلاغه میخوانيم كه «اميرالمؤمنين(ع) جنازهای را تشييع میكردند كه شنيدند مردی دارد میخندد! آنگاه حضرت فرمودند: كان الموت علی غيرنا كتب و كان الحق علی غيرنا وجب و كان الذی نری من الاموات سفر عما قليل النيا راجعون إنيوئهم اجدائهم و نأكل تراثهم كانا مخلدون بعد هم ثم قد نسينا كل واعظ و واعظه و رمينا بكل فادح و جائحة»
يادآور میشود، اين بخش در مقالات ديگری به بررسی نهجالبلاغه و تطبيق آن با موضوعات روز میپردازد. متن كامل اين مقاله در نشانی tebyan.net قابل مشاهده است.
