هدف غايی تدبر، آشنايی با اسرار هستی و هدف خلقت است
گروه فعاليتهای قرآنی: مدرس حوزه علميه امام صادق(ع) نقده هدف غايی تدبر در قرآن را كشف حقايق، آشنايی با اسرار هستی و هدف خلقت دانست.
حجتالاسلام محرم حمداللهزاده مدرس حوزه علميه امام صادق(ع) نقده در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه آذربايجان غربی، گفت: قرآن كريم راهنمای سعادت بشريت، ارتباط بين خلق و مخلوق و پر از پند و اندرز و موعظهها بوده و هدف اصلی تدبر در آيات الهی كشف حقايق اسرار هستی و هدف خلقت است.
وی ابراز كرد: تنها قرائت الفاظ قرآن مقصود نيست بلكه بايد تدبر نيز در اين آيات نورانی صورت گيرد و همانطور كه از مولا اميرالمؤمنين(ع) آمده است بدانيد در قرآن خواندنی كه با تدبر همراه نباشد خيری نيست و در عبادتی كه با فهم انديشه توأم نباشد خيری نيست.
وی اضافه كرد: از آنجا كه در بيشتر آيات قرآن كريم برنامههای عملی در زندگی انسانها، رفتارها و روابط اجتماعی بيان شده پس نتيجه تدبر در قرآن به عنوان يك الگوی صحيح در زندگی انسان را در برنامههای زندگی ياری میكند.
اين مقام مسئول در پاسخ به اين سؤال كه مزيت كنونی جامعه ما در توجه به اين دو معقوله چگونه است؟ گفت: متأسفانه جامعه از اين نعمت الهی كه همه به آن اعتقاد دارند بیبهره بوده و اگر به اين دو معقوله توجه داشته و مطيع باشيم زندگی بهتری خواهيم داشت.
حجتالاسلام حمداللهزاده تصريح كرد: تدبر زمانی به وجود میآيد كه همراه با عمل باشد و زمانی انسان به اين حقيقت دست میيابد كه دستورات قرآنی را در زندگی فردی و اجتماعی خود اجرا كند.
وی با بيان اينكه در روايات آمده كه اگر بخواهيم از استجابت نماز با خبر شويم بايد تأثير آن را در دوری انسان از گناهان ديد، افزود: يك قاعده كلی وجود دارد كه اگر در كشوری كلام الهی و احكام و اصول الهی حاكم است پس تدبر در قرآن در آن جامعه صورت گرفته است.
وی با اشاره به اينكه هدف از نزول قرآن تنها قرائت نيست بلكه هدف آشنايی انسان با اسرار آفرينش و عمل کردن به فرامين الهی است.
مدرس حوزه علميه امام صادق(ع) نقده خاطرنشان كرد: حق تلاوت قرآن عمل به مضامين قرآنی بوده و الفاظ قرآن جايگاهش ذهن انسان بوده و معنا و مصداق آن محقق شدن در عالم خارج است.
وی ابراز كرد: تنها قرائت الفاظ قرآن مقصود نيست بلكه بايد تدبر نيز در اين آيات نورانی صورت گيرد و همانطور كه از مولا اميرالمؤمنين(ع) آمده است بدانيد در قرآن خواندنی كه با تدبر همراه نباشد خيری نيست و در عبادتی كه با فهم انديشه توأم نباشد خيری نيست.
وی اضافه كرد: از آنجا كه در بيشتر آيات قرآن كريم برنامههای عملی در زندگی انسانها، رفتارها و روابط اجتماعی بيان شده پس نتيجه تدبر در قرآن به عنوان يك الگوی صحيح در زندگی انسان را در برنامههای زندگی ياری میكند.
اين مقام مسئول در پاسخ به اين سؤال كه مزيت كنونی جامعه ما در توجه به اين دو معقوله چگونه است؟ گفت: متأسفانه جامعه از اين نعمت الهی كه همه به آن اعتقاد دارند بیبهره بوده و اگر به اين دو معقوله توجه داشته و مطيع باشيم زندگی بهتری خواهيم داشت.
حجتالاسلام حمداللهزاده تصريح كرد: تدبر زمانی به وجود میآيد كه همراه با عمل باشد و زمانی انسان به اين حقيقت دست میيابد كه دستورات قرآنی را در زندگی فردی و اجتماعی خود اجرا كند.
وی با بيان اينكه در روايات آمده كه اگر بخواهيم از استجابت نماز با خبر شويم بايد تأثير آن را در دوری انسان از گناهان ديد، افزود: يك قاعده كلی وجود دارد كه اگر در كشوری كلام الهی و احكام و اصول الهی حاكم است پس تدبر در قرآن در آن جامعه صورت گرفته است.
وی با اشاره به اينكه هدف از نزول قرآن تنها قرائت نيست بلكه هدف آشنايی انسان با اسرار آفرينش و عمل کردن به فرامين الهی است.
مدرس حوزه علميه امام صادق(ع) نقده خاطرنشان كرد: حق تلاوت قرآن عمل به مضامين قرآنی بوده و الفاظ قرآن جايگاهش ذهن انسان بوده و معنا و مصداق آن محقق شدن در عالم خارج است.
