ترك گناه نخستين گام برای افزايش ميل به غذاهای روحی است
گروه سلامت: امام جمعه موقت تهران تصريح كرد: ترك گناه، نخستين گام برای افزايش ميل به عبادات به عنوان غذاهای روحی و جوع، خلوت و سلوك، رمز سلوك و پرواز روح انسان و پالايش باطن است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، حجتالاسلام كاظم صديقی، امام جمعه موقت تهران ظهر امروز 18 ارديبهشتماه، پس از اقامه نماز ظهر و عصر دانشگاه تهران با اشاره به رواياتی در مورد آداب غذا خوردن در اسلام، گفت: بر اساس روايات و سنت پيامبر(ص) و امامان معصوم بهتر است تا زمانی كه گرسنه نشدهايم غذا نخوريم كه گرسنگی بهترين خورش برای وجود انسان را فراهم میكند كه وقتی طعم آن را چشيديم هر غذايی گرسنگی ما را مرتفع میكند.
وی با اشاره به ضرورت داشتن شوق برای عبادت و بندگی كردن، گفت: همان طور كه بايد گرسنه شويم تا غذا بخوريم بايد ميل به عبادت در ما وجود داشته باشد تا به عبادتگاه، زيارتگاه و محراب و مسجد برويم چرا كه ميل به غذاهای روحی بايد ايجاد شود تا آثار و نتايج آن تحصيل شود.
حجتالاسلام صديقی گفت: اگر ديدی شوق و ميل به عبادتداری به عبادتگاه برو اما اگر عبادت و رفتن به مسجد و عبادتگاه، جذبهای برای تو ندارد احساس بيچارگی كن و به دنبال راهی باش كه احساس و شور عبادت در تو زنده شود.
وی با اشاره به بركات عبادات جمعی و دوستی با صالحان، گفت: عبادت جمعی و حضور در زيارتگاهها و اماكن مقدس، شور میآفرند و به بركت حضور صالحان، انسان نجات میيابد و اين میتواند يكی از راههای بندگی شورآفرين در انسان باشد كه بايد انسان تلاش كند تا موانع بندگی و عبادت، نماز خواندن، انجام واجبات و مستحبات كه غذای روح انسانها هستند در انسان از بين بروند.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه ميل به عبادت گاهی در انسان كمرنگ میشود، افزود: نماز خواندن، قرائت قرآن، عبادت و بندگی، غذای روح انسان هستند كه در برخی موارد ميل به آنها كمرنگ میشود و يكی از دلايل آن گناه كردن است و بايد با پرهيز از گناه اين ميل و كشش به غذای روحانی در انسان زنده شود.
وی افزود: بايد از شرايط بیقراری روح برای عبادت و بندگی بيشترين استفاده را برد ولی از سوی ديگر اگر ميل به عبادت و انجام مستحبات نداشتی نبايد آن را به دل تحميل كنی زيرا نتايج مطلوب به بار نمیآورد بلكه بايد ابتدا موانع را از راه برداری تا بدن و روح تو تشنه بندگی و غذای روحانی شود.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه نمیتوان مستحبات را كنار گذاشت، افزود: بايد گناهان را كنار گذاشت تا اشتهای انجام اعمال صالح و خير كه سرمايه آخرت است بازگردد و پس از آن به سراغ عبادات و مستحبات رفت كه اگر سرمايه عبادت و بندگی و انجام مستحبات و واجبات نباشد در آن دنيا بد بخت و بيچاره خواهيم بود.
وی با اشاره به اينكه بیميلی به غذا از علائم و نشانههای ابتلا به بيماری است، افزود: اگر ميل به عبادت و بندگی خداوند نداريد بدانيد بيماری خطرناكی گريبانگير شما شده است آن همان گناهكاری و مبادرت به اعمال ناشايست است كه ميل عبادت، مناجات و بندگی را از شما سلب كرده است و شما را از ارتباط با خدا بیميل كرده است.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه جوع مرحلهای است كه به دليل نياز جسم به مواد غذايی در انسان ايجاد میشود و او را به طلب غذا وا میدارد، افزود: خورش حضرت عيسی(ع) گرسنگی بود زيرا يك لقمه غذا در گرسنگی از هر غذايی بهتر است و افرادی كه هميشه غذا میخورند و طعم گرسنگی نمیچشند هيچگاه از غذا خوردن لذت نمیبرند و اين همان احساسی است كه انسانهای مرفه دراند.
وی با اشاره به رمز سير و سلوك، پرواز روح انسان و پالايش باطن گفت: رمز و رموز سير و سلوك و پرواز روح انسان و پالايش باطن، جوع، خلوت و سلوك است كه هر يك از اين ويژگیها با يكديگر در ارتباط هستند به طوری كه ادمهای پرخور، پرچانه و پرحرف علاقهای به خلوت و سلوك ندارند.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه پرخوری، پرچانگی و پرگويی و گريز از خلوت و انس الهی، عمر انسان را ضايع میكند، افزود: انسانهايی كه پرگويی نمیكنند با خداوند خلوت میكنند و ميل، كشش به عبادت و تغذيه روحی دارند و از گناه دوری میكنند كه اين نخستين گام برای ميل به معنويات و تغذيه روحی است.
وی با اشاره به ضرورت داشتن شوق برای عبادت و بندگی كردن، گفت: همان طور كه بايد گرسنه شويم تا غذا بخوريم بايد ميل به عبادت در ما وجود داشته باشد تا به عبادتگاه، زيارتگاه و محراب و مسجد برويم چرا كه ميل به غذاهای روحی بايد ايجاد شود تا آثار و نتايج آن تحصيل شود.
حجتالاسلام صديقی گفت: اگر ديدی شوق و ميل به عبادتداری به عبادتگاه برو اما اگر عبادت و رفتن به مسجد و عبادتگاه، جذبهای برای تو ندارد احساس بيچارگی كن و به دنبال راهی باش كه احساس و شور عبادت در تو زنده شود.
وی با اشاره به بركات عبادات جمعی و دوستی با صالحان، گفت: عبادت جمعی و حضور در زيارتگاهها و اماكن مقدس، شور میآفرند و به بركت حضور صالحان، انسان نجات میيابد و اين میتواند يكی از راههای بندگی شورآفرين در انسان باشد كه بايد انسان تلاش كند تا موانع بندگی و عبادت، نماز خواندن، انجام واجبات و مستحبات كه غذای روح انسانها هستند در انسان از بين بروند.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه ميل به عبادت گاهی در انسان كمرنگ میشود، افزود: نماز خواندن، قرائت قرآن، عبادت و بندگی، غذای روح انسان هستند كه در برخی موارد ميل به آنها كمرنگ میشود و يكی از دلايل آن گناه كردن است و بايد با پرهيز از گناه اين ميل و كشش به غذای روحانی در انسان زنده شود.
وی افزود: بايد از شرايط بیقراری روح برای عبادت و بندگی بيشترين استفاده را برد ولی از سوی ديگر اگر ميل به عبادت و انجام مستحبات نداشتی نبايد آن را به دل تحميل كنی زيرا نتايج مطلوب به بار نمیآورد بلكه بايد ابتدا موانع را از راه برداری تا بدن و روح تو تشنه بندگی و غذای روحانی شود.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه نمیتوان مستحبات را كنار گذاشت، افزود: بايد گناهان را كنار گذاشت تا اشتهای انجام اعمال صالح و خير كه سرمايه آخرت است بازگردد و پس از آن به سراغ عبادات و مستحبات رفت كه اگر سرمايه عبادت و بندگی و انجام مستحبات و واجبات نباشد در آن دنيا بد بخت و بيچاره خواهيم بود.
وی با اشاره به اينكه بیميلی به غذا از علائم و نشانههای ابتلا به بيماری است، افزود: اگر ميل به عبادت و بندگی خداوند نداريد بدانيد بيماری خطرناكی گريبانگير شما شده است آن همان گناهكاری و مبادرت به اعمال ناشايست است كه ميل عبادت، مناجات و بندگی را از شما سلب كرده است و شما را از ارتباط با خدا بیميل كرده است.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه جوع مرحلهای است كه به دليل نياز جسم به مواد غذايی در انسان ايجاد میشود و او را به طلب غذا وا میدارد، افزود: خورش حضرت عيسی(ع) گرسنگی بود زيرا يك لقمه غذا در گرسنگی از هر غذايی بهتر است و افرادی كه هميشه غذا میخورند و طعم گرسنگی نمیچشند هيچگاه از غذا خوردن لذت نمیبرند و اين همان احساسی است كه انسانهای مرفه دراند.
وی با اشاره به رمز سير و سلوك، پرواز روح انسان و پالايش باطن گفت: رمز و رموز سير و سلوك و پرواز روح انسان و پالايش باطن، جوع، خلوت و سلوك است كه هر يك از اين ويژگیها با يكديگر در ارتباط هستند به طوری كه ادمهای پرخور، پرچانه و پرحرف علاقهای به خلوت و سلوك ندارند.
حجتالاسلام صديقی با اشاره به اينكه پرخوری، پرچانگی و پرگويی و گريز از خلوت و انس الهی، عمر انسان را ضايع میكند، افزود: انسانهايی كه پرگويی نمیكنند با خداوند خلوت میكنند و ميل، كشش به عبادت و تغذيه روحی دارند و از گناه دوری میكنند كه اين نخستين گام برای ميل به معنويات و تغذيه روحی است.
