مبارزه علیه وهاييت از ايجاد جريانهای نوظهور دينی جلوگیری میکند
گروه سياسی: دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی اظهار کرد: اقدامات وهابيت و جريانهای تكفيری در تعرض و هتک حرمت قبور مسلمانان باعث شكاف عميق در جامعه مسلمانان شده و در نتيجه شاهد جريانهای نوظهور دينی و مذهبی در جامعه میشويم.
پرويز علیاصل، دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه آذربايجان غربی، اظهار كرد: انسانها در جهان اسلام و يا در هر جای دنيا به كسانی كه درگذشتهاند يك نوع وابستگی اساسی و روحی دارند و بهويژه كسانی كه جان خود را در راه ايمان به خدا فدا كردهاند؛ بنابراين اگر اقدامات وهابيت ادامه پيدا كند و جهان اسلام با اتحاد خود اين اقدامات را محكوم نكنند يك نوع دو دستگی اساسی بين مسلمانان ايجاد میشود.
وی تأكيد كرد: اقدامات وهابيت و جريانهای تكفيری در هتک حرمت حجر بن عدی ياور حضرت علی(ع) باعث شكاف اساسی در جامعه مسلمانان شده و در نتيجه شاهد جريانهای نوظهور دينی و مذهبی میشويم كه اين خود جامعه را به سمت انحراف و وهابيت میكشاند.
دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی در ادامه گفت: حجر بن عدی و 6 نفر از يارانش به خاطر اينكه از لعن حضرت امام علی(ع) امتناع ورزيدند به شهادت رسيدند، چون لعن امام علی(ع) را در حكم انكار ايشان و از دست دادن ايمان خود میدانستند و اين موضوعی بود كه برای وجدان آنها قابل پذيرش نبود و از سوی ديگر اين كار به قدری حائز اهميت بود كه از طريق سياسی نيز به هيچ وجه قابل مصالحه نبود.
علیاصل افزود: البته در ميان شيعيان افرادی نيز بودند كه در اثر سستی در اعتقاد نسبت به دينشان تحت تأثير عوامل مادی و اندك فشاری از سوی امويان، از مبارزه كنار كشيدند اما حجر بن عدی با وجود آنكه از سوی «زياد» به وی پيشنهاد والی گری شد كه با قبول آن موقعيت خاص را به دست میآورد اما اين پيشنهاد را نپذيرفت.
به گفته این دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی، حجر بن عدی طرفدار واقعی امام علی(ع) بود كه بايد خليفه میشد چون از سوی خداوند شايستگی رهبری دين اسلام را كه در صلاحيت خاندان پيامبر اسلام(ص) بود را داشت؛ چراكه مطابق دستورات اسلامی رفتار میكرد و حتی حاضر بود به خاطر حراست از ايمان و عقيده جان خود را فدا كند تا دين مبين اسلام را به مردم برساند.
وی با اشاره به اينكه حجر بن عدی يكی از بزرگان و اشراف قبيله كلنه و از مسلمانان اوليه آن گروه بود، گفت: هر چند وی در زمان حيات حضرت محمد(ص) به دين مبين اسلام گرويد اما گمان نمیرود كه وی به افتخار ديدار رسول خدا(ص) نائل آمده باشد؛ بنابراين بزرگان دينی وی را از صحابی پيامبر(ص) نشمردند بلكه وی را در شمار تابعين آن حضرت دانستهاند.
وی با تأكيد بر اينكه حجر بن عدی پيروی واقعی امام علی(ع) بود، افزود: در زمان خلافت خويش با توجه به مقام و منزلت انسان در اسلام، سياست گزينش يك سری از افراد را برای انجام امور به نحو شايسته انجام داد، چون تأكيد بسياری در تقسيم حقوق افراد براساس مساوات و عدالت داشت پس در نتيجه اين سياست موقعيت حجر ميان قبيله كلده به نحو بارزی افزايش يافت اما با شهادت امام علی(ع) و كنارهگيری امام حسن(ع) به نفع معاويه، موقعيت حجر در كوفه در معرض خطر قرار گرفت.
علیاصل اضافه كرد: معاويه والی خود را با تعليمات ضد شيعی بهعنوان فرماندار كوفه منصوب كرد و به وی دستور داد كه حضرت علی(ع) را در خطبه روز جمعه دشنام دهد و عثمان را ستایش کند؛ چون هدف وی اين بود كه افرادی كه پرچمدار اسلام واقعی بودند را شناسايی كرده و تمام آنها را به قتل برسانند كه يكی از آنها حجر بن عدی بود كه حتی فشار سياسی آن زمان از سوی امويان نيز نتوانست زبان اين شخص را بر دشمنان علی(ع) باز كند.
وی در ادامه به تاريخچه ساخت آرامگاه يا بقعه در اسلام اشاره كرد و گفت: در اسلام انواع و اقسام بقعهها وجود دارد كه به تناسب شكل و عملكرد، نامهای متفاوتی مانند، قبه، ضريح، تربت، قبور، مزار، مرقد، روضه، مشهد، مقام و مقبره بر آنها اطلاق میشود كه اسامی اينها عربی هستند يعنی پيش از اينكه فرقه ضاله وهابيت در سرزمينهای اسلامی شكل گيرد چنين مسائلی وجود داشته است.
دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی گفت: پس از عصر استعمار كه دشمنان انگليسی و صهيونيستی درصدد آن بودند كه مسلمانان را مورد مستعمره خود قرار دهند، وهابيت را با عوامل اقتصادی، دينی و سياسی در اين منطقه گسترش داده و حمله به قبور مسلمانان را آغاز كردند چون به دليل اينكه برخی احاديث را به پيامبر(ص) نسبت میدادند، به خاطر همين هرگونه ساخت و تزئين قبور مسلمانان را نفی كردند در حالی كه شواهدی كه از اهل سنت و شيعه وجود دارد خلاف اين نظرات را ثابت میكند.
علیاصل افزود: زيارت قبور در زمان حضرت محمد(ص) نيز معمول بود و حتی ايشان به زيارت قبور شهدا و قبرستان بقيع میرفتند؛ بنابراين اينكه وهابيت درصدد تلقين اين نكته كه مسلمانان قبرپرست هستند، صحت ندارد و آرامگاهسازی حتی در قرون اوليه اسلامی نيز امری كاملاً شايع بود.
وی با بيان اينكه گسترش اسلام ارتباطی مستقيم با جهاد و شهادت دارد، تصريح كرد: بزرگداشت شهدا از صدر اسلام مستلزم تداوم خاطره آنهاست و از اين رو در بسياری از سرزمينهای اسلامی اين بناها برپا گشته تا ياد و خاطره آنها در ذهنها باقی بماند و آرمانهايی كه آنها به خاطر آن جان خود را فدا كردهاند را آيندگان ادامه میدهند تا به عدالتی كه در آخرالزمان حضرت مهدی(عج) بر پا میدارد برسیم و ما نيز بتوانيم قدمهايی را در اين زمینه برداريم.
دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی تأكيد كرد: با توجه به اينكه فرقه ضاله وهابيت دستنشاندگان آمريكا، اسرائيل و انگليس هستند اگر مسلمانان با اتحاد خود با آنها مبارزه نكنند به فرموده مقام معظم رهبری يک مصيبت واقعی را برای اسلام رقم میزنند؛ بنابراين بايد نخبگان فكری و سياسی با همفكری هم جلوی گسترش اين اقدامات وقيحانه را بگيرند.
وی تأكيد كرد: اقدامات وهابيت و جريانهای تكفيری در هتک حرمت حجر بن عدی ياور حضرت علی(ع) باعث شكاف اساسی در جامعه مسلمانان شده و در نتيجه شاهد جريانهای نوظهور دينی و مذهبی میشويم كه اين خود جامعه را به سمت انحراف و وهابيت میكشاند.
دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی در ادامه گفت: حجر بن عدی و 6 نفر از يارانش به خاطر اينكه از لعن حضرت امام علی(ع) امتناع ورزيدند به شهادت رسيدند، چون لعن امام علی(ع) را در حكم انكار ايشان و از دست دادن ايمان خود میدانستند و اين موضوعی بود كه برای وجدان آنها قابل پذيرش نبود و از سوی ديگر اين كار به قدری حائز اهميت بود كه از طريق سياسی نيز به هيچ وجه قابل مصالحه نبود.
علیاصل افزود: البته در ميان شيعيان افرادی نيز بودند كه در اثر سستی در اعتقاد نسبت به دينشان تحت تأثير عوامل مادی و اندك فشاری از سوی امويان، از مبارزه كنار كشيدند اما حجر بن عدی با وجود آنكه از سوی «زياد» به وی پيشنهاد والی گری شد كه با قبول آن موقعيت خاص را به دست میآورد اما اين پيشنهاد را نپذيرفت.
به گفته این دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی، حجر بن عدی طرفدار واقعی امام علی(ع) بود كه بايد خليفه میشد چون از سوی خداوند شايستگی رهبری دين اسلام را كه در صلاحيت خاندان پيامبر اسلام(ص) بود را داشت؛ چراكه مطابق دستورات اسلامی رفتار میكرد و حتی حاضر بود به خاطر حراست از ايمان و عقيده جان خود را فدا كند تا دين مبين اسلام را به مردم برساند.
وی با اشاره به اينكه حجر بن عدی يكی از بزرگان و اشراف قبيله كلنه و از مسلمانان اوليه آن گروه بود، گفت: هر چند وی در زمان حيات حضرت محمد(ص) به دين مبين اسلام گرويد اما گمان نمیرود كه وی به افتخار ديدار رسول خدا(ص) نائل آمده باشد؛ بنابراين بزرگان دينی وی را از صحابی پيامبر(ص) نشمردند بلكه وی را در شمار تابعين آن حضرت دانستهاند.
وی با تأكيد بر اينكه حجر بن عدی پيروی واقعی امام علی(ع) بود، افزود: در زمان خلافت خويش با توجه به مقام و منزلت انسان در اسلام، سياست گزينش يك سری از افراد را برای انجام امور به نحو شايسته انجام داد، چون تأكيد بسياری در تقسيم حقوق افراد براساس مساوات و عدالت داشت پس در نتيجه اين سياست موقعيت حجر ميان قبيله كلده به نحو بارزی افزايش يافت اما با شهادت امام علی(ع) و كنارهگيری امام حسن(ع) به نفع معاويه، موقعيت حجر در كوفه در معرض خطر قرار گرفت.
علیاصل اضافه كرد: معاويه والی خود را با تعليمات ضد شيعی بهعنوان فرماندار كوفه منصوب كرد و به وی دستور داد كه حضرت علی(ع) را در خطبه روز جمعه دشنام دهد و عثمان را ستایش کند؛ چون هدف وی اين بود كه افرادی كه پرچمدار اسلام واقعی بودند را شناسايی كرده و تمام آنها را به قتل برسانند كه يكی از آنها حجر بن عدی بود كه حتی فشار سياسی آن زمان از سوی امويان نيز نتوانست زبان اين شخص را بر دشمنان علی(ع) باز كند.
وی در ادامه به تاريخچه ساخت آرامگاه يا بقعه در اسلام اشاره كرد و گفت: در اسلام انواع و اقسام بقعهها وجود دارد كه به تناسب شكل و عملكرد، نامهای متفاوتی مانند، قبه، ضريح، تربت، قبور، مزار، مرقد، روضه، مشهد، مقام و مقبره بر آنها اطلاق میشود كه اسامی اينها عربی هستند يعنی پيش از اينكه فرقه ضاله وهابيت در سرزمينهای اسلامی شكل گيرد چنين مسائلی وجود داشته است.
دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی گفت: پس از عصر استعمار كه دشمنان انگليسی و صهيونيستی درصدد آن بودند كه مسلمانان را مورد مستعمره خود قرار دهند، وهابيت را با عوامل اقتصادی، دينی و سياسی در اين منطقه گسترش داده و حمله به قبور مسلمانان را آغاز كردند چون به دليل اينكه برخی احاديث را به پيامبر(ص) نسبت میدادند، به خاطر همين هرگونه ساخت و تزئين قبور مسلمانان را نفی كردند در حالی كه شواهدی كه از اهل سنت و شيعه وجود دارد خلاف اين نظرات را ثابت میكند.
علیاصل افزود: زيارت قبور در زمان حضرت محمد(ص) نيز معمول بود و حتی ايشان به زيارت قبور شهدا و قبرستان بقيع میرفتند؛ بنابراين اينكه وهابيت درصدد تلقين اين نكته كه مسلمانان قبرپرست هستند، صحت ندارد و آرامگاهسازی حتی در قرون اوليه اسلامی نيز امری كاملاً شايع بود.
وی با بيان اينكه گسترش اسلام ارتباطی مستقيم با جهاد و شهادت دارد، تصريح كرد: بزرگداشت شهدا از صدر اسلام مستلزم تداوم خاطره آنهاست و از اين رو در بسياری از سرزمينهای اسلامی اين بناها برپا گشته تا ياد و خاطره آنها در ذهنها باقی بماند و آرمانهايی كه آنها به خاطر آن جان خود را فدا كردهاند را آيندگان ادامه میدهند تا به عدالتی كه در آخرالزمان حضرت مهدی(عج) بر پا میدارد برسیم و ما نيز بتوانيم قدمهايی را در اين زمینه برداريم.
دكترای تاريخ، فرهنگ و تمدن ملل اسلامی تأكيد كرد: با توجه به اينكه فرقه ضاله وهابيت دستنشاندگان آمريكا، اسرائيل و انگليس هستند اگر مسلمانان با اتحاد خود با آنها مبارزه نكنند به فرموده مقام معظم رهبری يک مصيبت واقعی را برای اسلام رقم میزنند؛ بنابراين بايد نخبگان فكری و سياسی با همفكری هم جلوی گسترش اين اقدامات وقيحانه را بگيرند.
