امام جواد(ع) نخستين امامی بود كه در كودكی به منصب امامت رسيد
مديركل تبليغات اسلامی استان قزوين گفت: امام جواد(ع) نخستين امامی بود كه در كودكی به منصب امامت رسيد.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) به نقل از روابط عمومی ادارهكل تبليغات اسلامی استان قزوين، حجتالاسلام علی نعمتالهی، مديركل تبليغات اسلامی استان قزوين، بيان كرد: امام محمد تقی(ع) نهمين پيشوای شيعيان بعد از شهادت پدر بزرگوارش در حاليكه تقريباً هشت سال از عمر مباركش میگذشت، عهدهدار مقام امامت و جانشينی پدر شد و طول مدت امامت ايشان نيز هفده سال بود.
وی افزود: مهمترين ويژگی امامت امام جواد(ع) خردسالی آن بزرگوار به هنگام عهدهداری مقام امامت بود، چيزی كه تا آن زمان اتفاق نيفتاده بود. البته پس از امام جواد(ع)، امام هادی(ع) و حضرت مهدی(عج) در سنينی كمتر از سن آن حضرت، امامت را به عهده گرفتند. از اينرو امام رضا(ع) سعی و تلاش بسياری كرد تا افكار و اذهان مردم را برای پذيرش امامت فرزند بزرگوارش و امامان پس از او آماده سازد.
مديركل تبليغات اسلامی استان قزوين، خاطرنشان كرد: پس از شهادت امام رضا(ع) در ميان شيعيان شبههای نسبت به امام جواد(ع) پيدا شد و آن شبهه اين بود كه از آنجا كه آن حضرت نخستين امامی بود كه در كودكی به منصب امامت میرسيد و نخستين سئوالی كه در هنگام مطالعه زندگی آن حضرت به نظر میرسد، اين است كه چگونه يك نوجوان میتواند مسئوليت حساس و سنگين امامت و پيشوايی مسلمانان را بر عهده گيرد و آيا در امتهای پيشين چنين چيزی سابقه داشته است؟
حجتالاسلام نعمتالهی افزود: با كمی دقت به عصری كه امام جواد(ع) و شيعيان در آن عصر به سر میبردند، درمیيابيم كه شيعيان با خطری جدی مواجه بودهاند كه میتوانست ريشه آنان را نابود سازد. در آن دوران، شيعه در يك گرداب عقيدتی بسيار بزرگ و در نوع خود بینظير گرفتار شده بودند و در قبول و يا رد امامت آن حضرت شك داشتند، ولی با وجود تدابير امام رضا(ع)، اين موضوع برای عموم مردم روشن شد كه جايگاه امامت، يك جايگاه الهی است و علم امام معصوم از جانب پروردگار يكتاست.
وی اظهار كرد: جريان امامت و ولايت امامان معصوم(ع) شيعه جدای از يكديگر نبوده، بلكه جنبههای گوناگونی متناسب با شرايط و مقتضيات زمان داشتهاند. گاهی در قيام عاشورا، گاه با اسارت و دعای امام سجاد(ع) گاهی با نهضت فرهنگی و علمی امام صادق(ع) و گاهی نيز با تحمل زندانها و هجرتها همراه بوده و همگی اينها با هدف حفظ مكتب اسلام، هدايت امت و مبارزه با ظلم و ستم شكل گرفته است تا منجر به وحدت و يكپارچگی مسلمين شود.
اين مسئول در ادامه به آثار توجه به معنويات در سطح جامعه اشاره كرد و گفت: پرداختن به امور معنوی از قبيل نماز، روزه، تلاوت قرآن كريم، توسل و تأسی به اهل بيت(ع) آرامش خاطری به انسان میدهد كه هرگز از امور مادی چنين آرامشی برای انسان به دست نمیآيد، بنابراين ترويج و گسترش آموزههای دين مبين اسلام و اهل بيت(ع) در سطح جامعه نه تنها موجب نزديكی و قرب به خداوند، بلكه باعث كاهش جرايم و مفاسد اجتماعی و اخلاقی در سطح جامعه و در بين جوانان و نوجوانان میشود.
وی افزود: مهمترين ويژگی امامت امام جواد(ع) خردسالی آن بزرگوار به هنگام عهدهداری مقام امامت بود، چيزی كه تا آن زمان اتفاق نيفتاده بود. البته پس از امام جواد(ع)، امام هادی(ع) و حضرت مهدی(عج) در سنينی كمتر از سن آن حضرت، امامت را به عهده گرفتند. از اينرو امام رضا(ع) سعی و تلاش بسياری كرد تا افكار و اذهان مردم را برای پذيرش امامت فرزند بزرگوارش و امامان پس از او آماده سازد.
مديركل تبليغات اسلامی استان قزوين، خاطرنشان كرد: پس از شهادت امام رضا(ع) در ميان شيعيان شبههای نسبت به امام جواد(ع) پيدا شد و آن شبهه اين بود كه از آنجا كه آن حضرت نخستين امامی بود كه در كودكی به منصب امامت میرسيد و نخستين سئوالی كه در هنگام مطالعه زندگی آن حضرت به نظر میرسد، اين است كه چگونه يك نوجوان میتواند مسئوليت حساس و سنگين امامت و پيشوايی مسلمانان را بر عهده گيرد و آيا در امتهای پيشين چنين چيزی سابقه داشته است؟
حجتالاسلام نعمتالهی افزود: با كمی دقت به عصری كه امام جواد(ع) و شيعيان در آن عصر به سر میبردند، درمیيابيم كه شيعيان با خطری جدی مواجه بودهاند كه میتوانست ريشه آنان را نابود سازد. در آن دوران، شيعه در يك گرداب عقيدتی بسيار بزرگ و در نوع خود بینظير گرفتار شده بودند و در قبول و يا رد امامت آن حضرت شك داشتند، ولی با وجود تدابير امام رضا(ع)، اين موضوع برای عموم مردم روشن شد كه جايگاه امامت، يك جايگاه الهی است و علم امام معصوم از جانب پروردگار يكتاست.
وی اظهار كرد: جريان امامت و ولايت امامان معصوم(ع) شيعه جدای از يكديگر نبوده، بلكه جنبههای گوناگونی متناسب با شرايط و مقتضيات زمان داشتهاند. گاهی در قيام عاشورا، گاه با اسارت و دعای امام سجاد(ع) گاهی با نهضت فرهنگی و علمی امام صادق(ع) و گاهی نيز با تحمل زندانها و هجرتها همراه بوده و همگی اينها با هدف حفظ مكتب اسلام، هدايت امت و مبارزه با ظلم و ستم شكل گرفته است تا منجر به وحدت و يكپارچگی مسلمين شود.
اين مسئول در ادامه به آثار توجه به معنويات در سطح جامعه اشاره كرد و گفت: پرداختن به امور معنوی از قبيل نماز، روزه، تلاوت قرآن كريم، توسل و تأسی به اهل بيت(ع) آرامش خاطری به انسان میدهد كه هرگز از امور مادی چنين آرامشی برای انسان به دست نمیآيد، بنابراين ترويج و گسترش آموزههای دين مبين اسلام و اهل بيت(ع) در سطح جامعه نه تنها موجب نزديكی و قرب به خداوند، بلكه باعث كاهش جرايم و مفاسد اجتماعی و اخلاقی در سطح جامعه و در بين جوانان و نوجوانان میشود.
