اعتكاف؛ تمرینی برای هميشه پاك بودن

مناسبتی نوشتن، مناسبتی گفتن و مناسبتی دل دادن، بهانه‌ای است برای اينكه مفهومی جديد به كلمات را در زمانی خاص بدهيم. گرچه مناسبتی بودن خوشايند نيست اما اين روزها مناسبت نيست كه عين حقيقت زندگی است؛ بازگشت به فطرت الهی عين حقيقت است و مابقی همه هجو و حاشيه.
ماه رجب با نام اعتكاف گره خورده است و سه روز عبادت و با خدا بودن محض آغاز می‌شود.
حضرت رسول‌الله(ص) می‌فرمايند: «إذا قالَ الْعَبدُ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُه: بَدَأَ عَبدى بِاسْمى و حَقٌّ عَلَىَّ أنْ اُتَمِّمَ لَهُ اُمُورَهُ و اُبارِكَ لَهُ فى أَحوالِهِ؛ هر گاه بنده‌اى بسم اللّه الرحمن الرحيم بگويد خداوند می‌فرمايد: بنده‌ام كارش را با نام من آغاز كرد، بر من است تا كارش را به پايان برسانم و براى او در كارهايش بركت قرار دهم.»
خداوند در طول سال از منظر آدمی با بهانه و بی‌بهانه فرصت تفكر، بازيابی، جستجوی در خويش را به انسان عطا می‌كند و فرصت سه روزه اعتكاف يكی از اين نعمات الهی است. تمرين و تكرار و استمرار از شيوه‌هايی كه انسان‌ برای موفقيت در آزمون‌ مادی به كار می‌گيرد و می‌توان اين روش را در آزمون‌های معنوی نيز به كار گرفت؛ اعتكاف آغازگر دوستی با خداوند سبحان است.
اعتكاف در فرهنگ لغات معين به گوشه‌گيری معنا شده است؛ تمرينی برای تا هميشه پاك بودن، تقديم قلبی فطری و بی‌آلايش به محضر خداوند و سه روز وقف او شدن، نه تسبيح انداختن به منظور اجابت دعاها.
تو بندگی چو گدايان به شرط مزد مكن
كه دوست، خود روش بنده پروری داند
و كرم هميشگی خداوند از امروز تجلی دوباره می‌يابد. می‌خواهم بگويم می‌آيم تا در آغوش مهر تو قرار گيرم، ياريم كن تا دانه‌های تسبيحم را برای تو از يك تا صد ذكر بگويم، فقط برای تو؛ ياريم كن تا اشك‌هايم فقط برای تو بر گونه جاری شوند نه برای دستيابی به آمال و آرزوهای دنيوی‌ام.
معتكف شدن در قرن کنونی تلنگری دوباره به همه آنهايی است كه گمان باطل خود را بر زبان می‌رانند و می‌گويند: دين و خدا منقضی شده است اما دين برای هماره تاريخ دنياست؛ حضرت علی(ع) می‌‌فرمايد: «بگو او خدايي است كه رحمت و بخشش را بر خود واجب كرده است.»
وا اسفا! رحمت و بخشش خداوندی و ايمان به آنها مفاهيم فراموش شده ذهن و قلب زنگار گرفته من در عصری است كه انسان‌ها با لبخندهای مصنوعی، تزوير و چنگ انداختن به غير می‌خواهند به اهداف خود دست يابند.
اعتكاف تفكری است پيرامون آنچه كه بودم، آنچه كه كردم و آنچه كه می‌خواهم باشم؛ همزمانی اعتكاف و ميلاد مولود كعبه به هيچ اتفاقی نيست. مردی كه امين رحمةللعالمين واقع می‌شود و همواره می‌تواند الگوی انسان زمينی برای بهشتی شدن باشد و اوست كه از واجب شدن رحمت خداوندی سخن می‌گويد.
اعتكاف فرصتی سه روزه است برای تفكر در اينكه گوشه‌ای از سيره پيامبر(ص) را در خود زنده كنيم و با مهربانی با خلق، دستگيری از آنها، همدلی، خردمندی، توكل به خداوند تا ابد آن را در خود نهادينه سازيم.
و حال خداوندا اين منم، بنده‌ای كه اميد دارد با رحم و مروت به او خضوع و خشوع عطا فرمايی، پرده‌های دلم را با دستانت كناری بزن تا نور الوهيت به دل و انديشه‌ام بتابد.
ايمان دارم دلی كه بی حضور پر از آرامشت روزها و شب‌هايش را سپری كند، سياه شده و خاضعانه طالب توان و فهم درك آن هستم.
خوشا آنانكه الله يارشان بی
بحمد و قل هو الله كارشان بی
خوشا آنانكه دايم در نمازند
بهشت جاودان بازارشان بی
سیما محسنی