كسانی كه حقايق را بدانند ولی به آن افترا ببندند هلاك میشوند
كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم، در نشست تفسير و شرح خطبه شانزدهم نهجالبلاغه اظهار كرد: كسانی كه حقايق را بدانند ولی به آن افترا ببندند هلاك میشوند.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، حجتالاسلام محمود لطفيان سرگزی، كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم در نشست تفسير و شرح خطبه شانزدهم نهجالبلاغه كه با حضور سرگروههای طرح ياوران نماز در حسينيه چهارده معصوم قم برگزار شد، ضمن بيان خطبه 16 نهجالبلاغه كه میفرمايد «هَلَكَ مَنِ ادَّعَى وَ خابَ مَنِ افْتَرى»؛ هلاك شد كسی كه ادعای نابجا كرد و باختند آنهايی كه افترا میزدند و دروغ میگويند، اظهار كرد: كسانی كه حقايق را بدانند ولی به آن افترا ببندند هلاك میشوند.
وی افزود: «ادعی» به معنای ادعای نابجا است و «خيبه» به معنای بیفايده و محروم شدن است. «مَنْ أَبْدَى صَفْحَتَهُ لِلْحَقِّ هَلَكَ» هر كس كه رو در روی با حق قرار بگيرد، نابود میشود. زيرا حق، ماندگار و باطل، رفتنی است لذا هر كسی كه با حق در افتاد، شكست خواهد خورد.
مدير كانون نويسندگان نماز استان قم بيان كرد: «وَ كَفَى بِالْمَرْءِ جَهْلًا أَنْ لَا یَعْرِفَ قَدْرَهُ» و در جهالت انسان همين بس كه جايگاه خود را نشناسد. مولا علی(ع) بر اين نكته در چند جای نهجالبلاغه (خطبه103، نامه31، كلمات قصار 149) تأكيد بسيار فرمودهاند. انسان، بايد جايگاه اجتماعی خود را بداند و متوجه باشد كه در چه سطحی قرار دارد و چه حرفی را بيان میكند. همچنين در عرصه سياسی افراد بايد به اين امر توجه داشته باشند.
كارشناس مركز تربيت مربی دفتر تبليغات اسلامی حوزه علميه قم گفت: «لَا یَهْلِكُ عَلَى التَّقْوَى سِنْخُ أَصْلٍ» و آن كسی كه بُن تقوا را دارد و از صميم جان مُتقّی است هلاك در مورد او نيست. «وَ لَا یَظْمَأُ عَلَیْهَا زَرْعُ قَوْمٍ» با وجود تقوا، زراعت هيچ قومی تشنه نمیماند. دنيای فصاحت و بلاغت حضرت علی(ع) در اين جمله به كار رفته است، ايشان امور انسانها در زندگی را به يك درخت، يك زراعت و يا به يك بذر تشبيه كرده است، آن هم بذری كه از آن نبات و گياه میرويد. معنای سخن اين است كه اولاً، آنچه را كه انسان در اين دنيا انجام میدهد رويش اعمال انسان است، ثانياً، مولا میفرمايد اگر قرار است كه اين رويش، صورت بگيرد و يا آنكه اين رويش، با موفقيت به سامان برسد، تقوا لازم دارد، چراكه با وجود تقوا، هيچ زراعتی خشكيده نمیشود.
حجتالاسلام لطفيان عنوان كرد: «فَاسْتَتِرُوا فِی بُیُوتِكُمْ وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَیْنِكُمْ» پس درون خانههايتان پنهان شويد. سؤالی كه مطرح است اينكه اين جمله، اشاره به چه كسانی دارد؟! آيا استتار در بيوت و خانهنشينی، يك ارزش به حساب میآيد؟ واضح است كه اين سخن از مخالفان است و كسانی كه با حكومت حق علی در افتادند، بايد شرارت را رها كنند و درون خانههايشان بروند و مولا علی(ع) به واضحی مخالفان را میديد.
وی بيان كرد: «وَ التَّوْبَةُ مِنْ وَرَائِكُمْ» و توبه هم كه پشت سر شما است. يعنی آنكه به سراغ شما میآيد و به شما میرسد، لذا صميمانه به سراغ خدا برويد و توبه كنيد. «وَ لَا یَحْمَدْ حَامِدٌ إِلَّا رَبَّهُ وَ لَا یَلُمْ لَائِمٌ إِلَّا نَفْسَهُ» و اگر قرار است كه حمد و ستايشی باشد، تنها مخصوص خداوند است و نيز اگر كه نكوهشی باشد، باز مخصوص خود شما است. زيرا در اين جهان هستی، هر چه زيبايی و كمال است از ذات مقدس ربوبی است.
وی افزود: «ادعی» به معنای ادعای نابجا است و «خيبه» به معنای بیفايده و محروم شدن است. «مَنْ أَبْدَى صَفْحَتَهُ لِلْحَقِّ هَلَكَ» هر كس كه رو در روی با حق قرار بگيرد، نابود میشود. زيرا حق، ماندگار و باطل، رفتنی است لذا هر كسی كه با حق در افتاد، شكست خواهد خورد.
مدير كانون نويسندگان نماز استان قم بيان كرد: «وَ كَفَى بِالْمَرْءِ جَهْلًا أَنْ لَا یَعْرِفَ قَدْرَهُ» و در جهالت انسان همين بس كه جايگاه خود را نشناسد. مولا علی(ع) بر اين نكته در چند جای نهجالبلاغه (خطبه103، نامه31، كلمات قصار 149) تأكيد بسيار فرمودهاند. انسان، بايد جايگاه اجتماعی خود را بداند و متوجه باشد كه در چه سطحی قرار دارد و چه حرفی را بيان میكند. همچنين در عرصه سياسی افراد بايد به اين امر توجه داشته باشند.
كارشناس مركز تربيت مربی دفتر تبليغات اسلامی حوزه علميه قم گفت: «لَا یَهْلِكُ عَلَى التَّقْوَى سِنْخُ أَصْلٍ» و آن كسی كه بُن تقوا را دارد و از صميم جان مُتقّی است هلاك در مورد او نيست. «وَ لَا یَظْمَأُ عَلَیْهَا زَرْعُ قَوْمٍ» با وجود تقوا، زراعت هيچ قومی تشنه نمیماند. دنيای فصاحت و بلاغت حضرت علی(ع) در اين جمله به كار رفته است، ايشان امور انسانها در زندگی را به يك درخت، يك زراعت و يا به يك بذر تشبيه كرده است، آن هم بذری كه از آن نبات و گياه میرويد. معنای سخن اين است كه اولاً، آنچه را كه انسان در اين دنيا انجام میدهد رويش اعمال انسان است، ثانياً، مولا میفرمايد اگر قرار است كه اين رويش، صورت بگيرد و يا آنكه اين رويش، با موفقيت به سامان برسد، تقوا لازم دارد، چراكه با وجود تقوا، هيچ زراعتی خشكيده نمیشود.
حجتالاسلام لطفيان عنوان كرد: «فَاسْتَتِرُوا فِی بُیُوتِكُمْ وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَیْنِكُمْ» پس درون خانههايتان پنهان شويد. سؤالی كه مطرح است اينكه اين جمله، اشاره به چه كسانی دارد؟! آيا استتار در بيوت و خانهنشينی، يك ارزش به حساب میآيد؟ واضح است كه اين سخن از مخالفان است و كسانی كه با حكومت حق علی در افتادند، بايد شرارت را رها كنند و درون خانههايشان بروند و مولا علی(ع) به واضحی مخالفان را میديد.
وی بيان كرد: «وَ التَّوْبَةُ مِنْ وَرَائِكُمْ» و توبه هم كه پشت سر شما است. يعنی آنكه به سراغ شما میآيد و به شما میرسد، لذا صميمانه به سراغ خدا برويد و توبه كنيد. «وَ لَا یَحْمَدْ حَامِدٌ إِلَّا رَبَّهُ وَ لَا یَلُمْ لَائِمٌ إِلَّا نَفْسَهُ» و اگر قرار است كه حمد و ستايشی باشد، تنها مخصوص خداوند است و نيز اگر كه نكوهشی باشد، باز مخصوص خود شما است. زيرا در اين جهان هستی، هر چه زيبايی و كمال است از ذات مقدس ربوبی است.
