توجه به قرآن به عنوان ترازی در آسيبشناسی شعر آيينی/1
زبان شعر آئينی بايد محكم، جاافتاده و حصين باشد/ لزوم ميزان قرار دادن قرآن
گروه ادب: شاعر آئينیسرای كشورمان درباره ويژگیهای شعر آئينی اظهار كرد: زبان شعر آئينی بايد جاافتاده، حصين و محكم باشد و شاعران در اين راستا، سيره ائمه(ع) و قرآن كريم را ميزان قرار دهند تا از مسير منحرف نشوند.
حسين اسرافيلی، پيشكسوت حوزه شعر دفاع مقدس و شاعر آئينیسرای كشورمان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، درباره شعر آئينی گفت: اين نوع از شعر، سرودهای است كه همه مقولههای ادبی مرتبط با موضوعات دينی و قرآنی را شامل میشود و ادبيات آئينی بخش اعظمی از ادبيات ما را به خود اختصاص داده است.
وی افزود: قبل از اسلام هم شعر فارسی، شعری مذهبی بوده كه بيشتر به صورت راز و نياز خوانده میشد و بعد از اسلام هم كه مردم به استقبال اين دين رفتند، آموزههای دينی خود را در شعر رشد و نمو دادند؛ از اين رو است كه گفته میشود شعر ما الهام گرفته از آموزههای دينی است.
اسرافيلی، آسيبهای شعر آئينی را مورد اشاره قرار داد و اظهار كرد: بیارتباطی موضوعات، بیتوجهی به عناصر شعری و شاعرانگی از آسيبهايی است كه شعر آئينی را مورد تهديد قرار میدهد؛ البته كسانی كه در اين مسير قدم بر میدارند بايد با تاريخ و آموزههای دين مبين اسلام و قرآن آشنايی عميقی داشته باشند و داستانها، سيرهها و حكمتهای ائمه اطهار(ع) را بدانند و قرآن را ميزانی برای آثار خود قرار دهند تا از اين مسير منحرف نشود.
وی ادامه داد: مواردی وجود دارد كه برخی شاعران میخواهند در شعر خود نوآوری كنند، اما روش آن را نمیدانند و عباراتی در شعر خود به كار میبرند كه وهن در كلامشان تلقی میشود.
به گفته اين شاعر، زبان و بيان شعر آئينی، زبانی محكم، جاافتاده و حصين را میطلبد كه شاعر بايد با توانمندی بتواند در اين مسير ادای دين كند و اين هديه در شأن ائمه(ع) باشد؛ چرا كه شعری كه با زبان سست و شلختگیهای زبانی و نامفهومی موضوعات، سروده شده است را نمیتوان شعر آئينی دانست.
اسرافيلی با بيان اينكه در شعر برخی شاعران جوان ديده میشود كه تصويرها و بيانات عاشقانه كليشهای و گاه سخيف به كار میبرند كه اين روش صحيح نيست، تصريح كرد: محمدعلی مجاهدی، دبير شعر آئينی كشور، صاحبنظر هستند و نمونههای فراوانی دارند و بارها درباره اين موضوع صحبت كردهاند كه شعر آئينی اين نيست كه عباراتی را كه برای معشوق زمينی به كار میبريم، از همان عبارات برای ائمه(ع) و ساحت مقدس معصومين(ع) استفاده كنيم.
اين شاعر در ادامه بيان كرد: نمیخواهيم بگوييم كه ائمه كسانی بودند كه تافتهای جدا بافته و دستنايافتنی بودند، بلكه آنها در ميان مردم بودند، همان طور كه امام زمان(عج) در ميان مردم است؛ از اين رو اين موضوع تفاوت دارد با اينكه فرد با زبانی شلخته و آميخته به هوا و هوسهای انسانی و عشقهای زمينی وارد ساحت مقدس ائمه(ع) شود.
وی در پاسخ به اين سؤال كه آموزش شاعران جوان تا اندازهای میتواند از ورود آسيبها به حوزه شعر آئينی جلوگيری كند، گفت: ورود به هر عرصهای نيازمند آموزش است و نمونه آن سيدحميدرضا برقعی، شاعر جوان كشورمان است كه در جلسات مجاهدی شركت كرده و امروز شاهد آثار ادبی شسته رفته، طاهر و تميزی از وی هستيم كه برای اهل بيت میسرايد.
اسرافيلی ادامه داد: از اين رو شعر همانند نقاشی است كه فرد ابتدا طرحی میزند و سپس بر روی آن طرح كار میكند تا نقاشی روی بوم تبديل به اثری فاخر شود و در شعر هم اگر پرداخت روی آن انجام نشود، شعر خوبی نمیشود.
وی افزود: بسياری از شاعران جوان امروز، استاد نديدهاند؛ در حالی كه ما در محضر بسياری از اساتيد بوده، خاك خورده و عرق ريختهايم و كلمه به كلمه از آنها آموزشهايی را فراگرفتيم و اگر اين افراد زانوی تلمذ در نزد اساتيد بزنند میتوانند شاعرانی فرهيخته خواهند شد و عَلَم شعر انقلاب و سرودههای آئينی را به دوش بگيرند.
وی افزود: قبل از اسلام هم شعر فارسی، شعری مذهبی بوده كه بيشتر به صورت راز و نياز خوانده میشد و بعد از اسلام هم كه مردم به استقبال اين دين رفتند، آموزههای دينی خود را در شعر رشد و نمو دادند؛ از اين رو است كه گفته میشود شعر ما الهام گرفته از آموزههای دينی است.
اسرافيلی، آسيبهای شعر آئينی را مورد اشاره قرار داد و اظهار كرد: بیارتباطی موضوعات، بیتوجهی به عناصر شعری و شاعرانگی از آسيبهايی است كه شعر آئينی را مورد تهديد قرار میدهد؛ البته كسانی كه در اين مسير قدم بر میدارند بايد با تاريخ و آموزههای دين مبين اسلام و قرآن آشنايی عميقی داشته باشند و داستانها، سيرهها و حكمتهای ائمه اطهار(ع) را بدانند و قرآن را ميزانی برای آثار خود قرار دهند تا از اين مسير منحرف نشود.
وی ادامه داد: مواردی وجود دارد كه برخی شاعران میخواهند در شعر خود نوآوری كنند، اما روش آن را نمیدانند و عباراتی در شعر خود به كار میبرند كه وهن در كلامشان تلقی میشود.
به گفته اين شاعر، زبان و بيان شعر آئينی، زبانی محكم، جاافتاده و حصين را میطلبد كه شاعر بايد با توانمندی بتواند در اين مسير ادای دين كند و اين هديه در شأن ائمه(ع) باشد؛ چرا كه شعری كه با زبان سست و شلختگیهای زبانی و نامفهومی موضوعات، سروده شده است را نمیتوان شعر آئينی دانست.
اسرافيلی با بيان اينكه در شعر برخی شاعران جوان ديده میشود كه تصويرها و بيانات عاشقانه كليشهای و گاه سخيف به كار میبرند كه اين روش صحيح نيست، تصريح كرد: محمدعلی مجاهدی، دبير شعر آئينی كشور، صاحبنظر هستند و نمونههای فراوانی دارند و بارها درباره اين موضوع صحبت كردهاند كه شعر آئينی اين نيست كه عباراتی را كه برای معشوق زمينی به كار میبريم، از همان عبارات برای ائمه(ع) و ساحت مقدس معصومين(ع) استفاده كنيم.
اين شاعر در ادامه بيان كرد: نمیخواهيم بگوييم كه ائمه كسانی بودند كه تافتهای جدا بافته و دستنايافتنی بودند، بلكه آنها در ميان مردم بودند، همان طور كه امام زمان(عج) در ميان مردم است؛ از اين رو اين موضوع تفاوت دارد با اينكه فرد با زبانی شلخته و آميخته به هوا و هوسهای انسانی و عشقهای زمينی وارد ساحت مقدس ائمه(ع) شود.
وی در پاسخ به اين سؤال كه آموزش شاعران جوان تا اندازهای میتواند از ورود آسيبها به حوزه شعر آئينی جلوگيری كند، گفت: ورود به هر عرصهای نيازمند آموزش است و نمونه آن سيدحميدرضا برقعی، شاعر جوان كشورمان است كه در جلسات مجاهدی شركت كرده و امروز شاهد آثار ادبی شسته رفته، طاهر و تميزی از وی هستيم كه برای اهل بيت میسرايد.
اسرافيلی ادامه داد: از اين رو شعر همانند نقاشی است كه فرد ابتدا طرحی میزند و سپس بر روی آن طرح كار میكند تا نقاشی روی بوم تبديل به اثری فاخر شود و در شعر هم اگر پرداخت روی آن انجام نشود، شعر خوبی نمیشود.
وی افزود: بسياری از شاعران جوان امروز، استاد نديدهاند؛ در حالی كه ما در محضر بسياری از اساتيد بوده، خاك خورده و عرق ريختهايم و كلمه به كلمه از آنها آموزشهايی را فراگرفتيم و اگر اين افراد زانوی تلمذ در نزد اساتيد بزنند میتوانند شاعرانی فرهيخته خواهند شد و عَلَم شعر انقلاب و سرودههای آئينی را به دوش بگيرند.
