تربيت دينی؛ لازمه سازگاری اجتماعی فرزندان/ ضرورت خويشتنداری در تربيت فرزند
گروه اجتماعی: محقق و پژوهشگر پژوهشكده خانواده دانشگاه شهيد بهشتی با تأكيد بر اينكه تربيت دينی فرزندان توسط خانوادهها نقش اساسی در سلامت روان و سازگاری اجتماعی آنان دارد اظهار كرد: خويشتنداری عنصر اساسی در تربيت فرزندان است.
اكبر بيگلريان، محقق و پژوهشگر پژوهشكده خانواده دانشگاه شهيد بهشتی، در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) اظهار كرد: پدر و مادر به عنوان نخستين الگوی مؤثر بر رفتار فرزندان، زمانی میتوانند نقش مؤثری در تربيت دينی فرزندان ايفا كنند كه خودشان عامل باشند و پدر و مادری كه خودشان به درك درستی از آموزههای دينی نرسيدهاند، الگوی مؤثری برای فرزندانشان نخواهند بود.
وی ادامه داد: اگر فضای خانواده از مهر و محبت، صداقت و راستگويی، صبر و حوصله، رعايت ادب و احترام به والدين كه از تأكيدات آئين اسلامی است دور باشد و آموزههای دينی تنها در حد شعار باقی بماند، فرزندان در چنين شرايطی، دچار گريز و ستيز شده و خانواده در تربيت صحيح فرزندان با مشكل روبرو میشود.
بيگلريان تصريح كرد: پدر و مادر بايد نحوه عرضه دين به فرزندانشان را از پيامبر(ص) و ائمه معصومين(ع) بياموزند. پيامبر(ص) با نهايت محبت و عشق ورزی، دين را به فرزندانشان عرضه میكردند چرا كه دين خدا چيزی غير از محبت نيست و اگر اين سيره حضرت رسول(ص) در رفتار ما هم نيز رشد پيدا كند قطعا در امر تربيت فرزندان موفق خواهيم شد. بنابراين اگر بتوانيم هنرمندانه آموزههای دينی را با همان طعم شيرين و متناسب با سن و سال فرزندانمان به آنها ارائه كنيم، به يقين شاهد كاهش آسيبهای اجتماعی در سنين نوجوانی و جوانی خواهيم بود.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی اظهار كرد: در تربيت اخلاقی فرزندان از سوی والدين، تربيت دينی از جايگاه رفيعی برخوردار است، تربيت دينی فرزندان توسط خانوادهها نقش اساسی در سلامت روان و سازگاری اجتماعی آنان دارد.
اين مشاور امور خانواده در ادامه با اشاره به نقش مذهب در خويشتنداری گفت: خويشتنداری عنصر اساسی در تربيت فرزندان است كه در اين راستا عمل به آموزههای دينی در بالا بردن خويشتنداری بسيار مؤثر است.
بيگلريان بالابردن سطح معلومات دينی والدين را يكی از راههای موفق در امر تربيت دينی فرزندان عنوان و اشاره كرد: درك و فهم كودك نسبت به مسائل مذهبی بسيار محدود است و به همين علت فرزندان در سنين پايين دائما در زمينههای گوناگون به سوال و پرسش میپردازند تا بتوانند اطلاعات خود را گسترش دهند، پاسخ درست به سوالات فرزندان امری بسيار مهم است كه بايد درست و قانع كننده باشد، موفقيت در اين امر بسته به آن دارد كه والدين و مربيان، خود اعتقادات و اطلاعات روشنی از آئين و مذهب داشته باشند و به آنچه كه میگويند عمل كنند.
اين پژوهشگر امور تربيتی يادآور شد: خانواده بايد تلاش كند كه آموختههای مذهبی كودكان با تجارب و احساسات خوشايندی شكل بگيرد، ابراز احساس خرسندی و روحيه رضايتمندی و خوشاخلاقی هنگام توضيح مسائل دينی، گرايش به اين احساسات مذهبی را برای كودكان گوارا میسازد.
وی عملكرد والدين را از راههای اصلی جذب فرزندان به تربيت دينی عنوان و خاطرنشان كرد: مشاهده رفتار والدين، انگيزهای قوی و غنی برای يادگيری و آموزش آموزههای دينی فرزندان است، وقتی كه كودك نسبت به رفتار و نحوه حركات و حرف زدن والدين و اطرافيان كنجكاو میشود بايد توجه داشت كه كنجكاوی بیهدف و بینتيجه نخواهد بود بلكه الگوگيری و مشاركت او را در پی دارد.
بيگلريان افزود: شايسته است كه خانوادهها با الهام از فرهنگ غنی اسلام و احكام و تعاليم آن به تربيت صحيح فرزندان بپردازند و اين جز از طريق عمل صالح و پرهيز از عوامل غفلتزا ميسر نخواهد شد. مهيا كردن فضای تربيتی مناسب از سوی والدين در كنار آموزههای مذهبی به تدريج گرايش به امور مذهبی و روحيه اجتماعی را در فرزندان تقويت میكند.
اين پژوهشكده خانواده با اشاره به الگوپذيری فرزندان در انجام فعاليتهای اجتماعی، تأكيد كرد: هر قدر الگوی فرزندان در نظر آنان محبوبتر باشد يادگيری رفتار در كودكان آسانتر میشود. پدر و مادر و اعضای خانواده اگر توجه داشته باشند كه در خانه، سفر و به طور كلی در هر موقعيتی به اصول و احكام دينی پايبند باشند و به آن اهميت دهند، در تلقی و نگرش فرزندان نسبت به فرايض دينی تأثير مضاعف خواهد داشت.
بيگلريان افزود: آداب و عبادات مذهبی چون پاسخی به عالیترين نيازهای معنوی است اگر به طور طبيعی و با جلب رضايت قلبی ارائه شود احساس خوشايندی را ايجاد میكند چرا كه عواطف و احساسات مهمترين نقش را در رشد و پرورش شخصيت جوان و نوجوان دارند.
وی در پايان سخنان خود يادآور شد: زمانی كه كودكان و نوجوانان در معرض يادگيری و آموزش احكام و عبادات قرار دارند لازم است زمينهسازی مناسب برای آموزش همراه با يك حس خوب ايجاد شود زيرا اين زمينهسازی روند موفقيت را دوچندان میكند.
وی ادامه داد: اگر فضای خانواده از مهر و محبت، صداقت و راستگويی، صبر و حوصله، رعايت ادب و احترام به والدين كه از تأكيدات آئين اسلامی است دور باشد و آموزههای دينی تنها در حد شعار باقی بماند، فرزندان در چنين شرايطی، دچار گريز و ستيز شده و خانواده در تربيت صحيح فرزندان با مشكل روبرو میشود.
بيگلريان تصريح كرد: پدر و مادر بايد نحوه عرضه دين به فرزندانشان را از پيامبر(ص) و ائمه معصومين(ع) بياموزند. پيامبر(ص) با نهايت محبت و عشق ورزی، دين را به فرزندانشان عرضه میكردند چرا كه دين خدا چيزی غير از محبت نيست و اگر اين سيره حضرت رسول(ص) در رفتار ما هم نيز رشد پيدا كند قطعا در امر تربيت فرزندان موفق خواهيم شد. بنابراين اگر بتوانيم هنرمندانه آموزههای دينی را با همان طعم شيرين و متناسب با سن و سال فرزندانمان به آنها ارائه كنيم، به يقين شاهد كاهش آسيبهای اجتماعی در سنين نوجوانی و جوانی خواهيم بود.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی اظهار كرد: در تربيت اخلاقی فرزندان از سوی والدين، تربيت دينی از جايگاه رفيعی برخوردار است، تربيت دينی فرزندان توسط خانوادهها نقش اساسی در سلامت روان و سازگاری اجتماعی آنان دارد.
اين مشاور امور خانواده در ادامه با اشاره به نقش مذهب در خويشتنداری گفت: خويشتنداری عنصر اساسی در تربيت فرزندان است كه در اين راستا عمل به آموزههای دينی در بالا بردن خويشتنداری بسيار مؤثر است.
بيگلريان بالابردن سطح معلومات دينی والدين را يكی از راههای موفق در امر تربيت دينی فرزندان عنوان و اشاره كرد: درك و فهم كودك نسبت به مسائل مذهبی بسيار محدود است و به همين علت فرزندان در سنين پايين دائما در زمينههای گوناگون به سوال و پرسش میپردازند تا بتوانند اطلاعات خود را گسترش دهند، پاسخ درست به سوالات فرزندان امری بسيار مهم است كه بايد درست و قانع كننده باشد، موفقيت در اين امر بسته به آن دارد كه والدين و مربيان، خود اعتقادات و اطلاعات روشنی از آئين و مذهب داشته باشند و به آنچه كه میگويند عمل كنند.
اين پژوهشگر امور تربيتی يادآور شد: خانواده بايد تلاش كند كه آموختههای مذهبی كودكان با تجارب و احساسات خوشايندی شكل بگيرد، ابراز احساس خرسندی و روحيه رضايتمندی و خوشاخلاقی هنگام توضيح مسائل دينی، گرايش به اين احساسات مذهبی را برای كودكان گوارا میسازد.
وی عملكرد والدين را از راههای اصلی جذب فرزندان به تربيت دينی عنوان و خاطرنشان كرد: مشاهده رفتار والدين، انگيزهای قوی و غنی برای يادگيری و آموزش آموزههای دينی فرزندان است، وقتی كه كودك نسبت به رفتار و نحوه حركات و حرف زدن والدين و اطرافيان كنجكاو میشود بايد توجه داشت كه كنجكاوی بیهدف و بینتيجه نخواهد بود بلكه الگوگيری و مشاركت او را در پی دارد.
بيگلريان افزود: شايسته است كه خانوادهها با الهام از فرهنگ غنی اسلام و احكام و تعاليم آن به تربيت صحيح فرزندان بپردازند و اين جز از طريق عمل صالح و پرهيز از عوامل غفلتزا ميسر نخواهد شد. مهيا كردن فضای تربيتی مناسب از سوی والدين در كنار آموزههای مذهبی به تدريج گرايش به امور مذهبی و روحيه اجتماعی را در فرزندان تقويت میكند.
اين پژوهشكده خانواده با اشاره به الگوپذيری فرزندان در انجام فعاليتهای اجتماعی، تأكيد كرد: هر قدر الگوی فرزندان در نظر آنان محبوبتر باشد يادگيری رفتار در كودكان آسانتر میشود. پدر و مادر و اعضای خانواده اگر توجه داشته باشند كه در خانه، سفر و به طور كلی در هر موقعيتی به اصول و احكام دينی پايبند باشند و به آن اهميت دهند، در تلقی و نگرش فرزندان نسبت به فرايض دينی تأثير مضاعف خواهد داشت.
بيگلريان افزود: آداب و عبادات مذهبی چون پاسخی به عالیترين نيازهای معنوی است اگر به طور طبيعی و با جلب رضايت قلبی ارائه شود احساس خوشايندی را ايجاد میكند چرا كه عواطف و احساسات مهمترين نقش را در رشد و پرورش شخصيت جوان و نوجوان دارند.
وی در پايان سخنان خود يادآور شد: زمانی كه كودكان و نوجوانان در معرض يادگيری و آموزش احكام و عبادات قرار دارند لازم است زمينهسازی مناسب برای آموزش همراه با يك حس خوب ايجاد شود زيرا اين زمينهسازی روند موفقيت را دوچندان میكند.
