غلامرضا شاهميوه، داور و قاری بينالمللی قرآن در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، در رابطه با نقش منابع آموزشی علمی و جامع در ماندگاری فراگيران در كلاس، گفت: استفاده از منابع علمی و آموزشی كه قبلا تجربه شده و موفق بوده است و پرهيز از تدريس سليقهای مهمترين ضرورت حوزه تدريس منابع آموزشی است.
وی اظهار كرد: تمامی آموزشها در هر سطحی كه ارائه میشود، چه ابتدايی و چه تخصصی همه بايد در كشور هماهنگ و يكی شده و منابع آن تدوين شود و همه مراكز و مؤسسات قرآنی ملزم به استفاده از اين منابع مشخص متقن شوند و سعی شود روشهای آموزشی با اين منابع هماهنگشده و از اين پراكندگی موجود در آموزشهای كشور جلوگيری شود.
شاهميوه در ادامه با اشاره به نحوه گزينش منابع آموزشی اظهار كرد: انتخاب منابع مهم است، اما اين انتخاب نبايد توسط هر مؤسسهای صورت گيرد، بلكه منابع بايد توسط مركزی كه مغز متفكر مسائل آموزشی قرآن در كشور باشد، گزينش و در اختيار مؤسسات قرار گيرد.
اين مدرس قرآن در رابطه با اينكه نيازسنجی مخاطبان در تدوين كتب آموزشی تا چه حد اثرگذار است، افزود: بحث نيازسنجی در تمام فعاليتها و شئون فرهنگی مهمترين مسأله است و در بحثهای قرآن هم مهمترين موضوع است و مؤلفان كتب آموزش قرآن بايد بدانند كه فراگيران نياز به چه متون آموزشی، نرمافزار و تأليفاتی دارند و به تناسب نياز مخاطبان با به تأليف متون آموزشی بپردازند، در حال حاضر در كشور منابع موجود يك دهه ديرتر از نياز مخاطب توليد میشوند و اين نشان میدهد كه منابع يك قدم عقبتر از نياز مخاطبان است.
وی با اشاره به نقش مربيان در آموزش گفت: نياز داريم تا مربيان تحت آموزشهای لازم قرار گيرند تا بتوانند با حضور در كلاس در كمترين زمان و با استفاده از بهترين روشها مطالب و آموزهها را به مخاطبان منتقل كنند، بنابراين انتخاب مربی مهمترين كاری است كه بايد توسط مؤسسات انجام شده و از مربيانی كه توانايی جذب و بالابردن راندمان آموزش را ندارند استفاده نشود.
شاهميوه اظهار كرد: مربيان روشهای جذابی در آموزش ندارند و در ابتدای كلاس میخواهند مخاطب را با جزئيات قرآن آشنا كنند و با اين روش كلاس بسيار خشك شده و جذابيتی برای نسل جوان ندارد، زيرا از روشها و فنآوریهای جذاب و جديد استفاده نمیشود.
وی بيان كرد: برگزاری كلاسها در فضای باز و در قالب اردوهای آموزشی بسيار مؤثر است و وقوع اين امر نيز مستلزم استفاده از مربيان آشنا با اين نوع آموزش و بودجه و هزينه است كه از توان مالی بسياری از مؤسسات خارج است.
اين قاری بينالمللی اظهار كرد: مهمترين مطلب در آموزش قرآن بخش تشويق است و اگر به كسانی كه در سطوح بالای قرآنی مطرح شدند توجه كنيد و سؤال كنيد همه میگويند اولين چيزی كه باعث گرايش و پيشرفت آنها بود تشويقی است كه توسط مربی و ... انجام شده است، اما بايد توجه داشت كه تشويقها متناسب با سطح افراد و به موقع انجام شود، زيرا هم تشويق بيش از حد و هم تشويق كم به جای اثرات مثبت اثرات منفی دارد.
وی تصريح كرد: اگر تمامی برنامههای آموزشی كشور توسط يك مركز علمی تحت عنوان هيئت علمی فعاليتهای قرآنی كشور و يا اتاق فكر تدوين و ساماندهی شود، بسياری از معضلات آموزشی كم خواهد شد، زيرا هماهنگ نبودن برنامههای آموزشی بزرگترين مشكل آموزش قرآن در كشور است.
اين قاری بينالمللی قرآن در پايان خاطرنشان كرد: عدم موفقيت مؤسسات قرآنی تازه تأسيس، نبود بودجه كافی است، زيرا اين مراكز به دليل نداشتن بودجه نمیتوانند طرحهای آموزشی خود را به طور كامل اجرا كنند.