حجتالله سيفی، كارگردان سينما و تلويزيون در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) با بيان اينكه هر سينماگری آرزوی رونق اين هنر صنعت را دارد، اظهار كرد: تمامی اهالی سينما خواهان رونق سينما هستند، پس به هر نحو ممكن میخواهند كه اين عرصه رونق لازم را به دست آورد. من نيز به طبع به عنوان جزئی از هنر هفتم چنين خواستهای دارم، ولی آنچه برای رسيدن به اين خواسته مهم است، رويكرد و خواست مسئولان است كه تحقق چنين منظوری را در سينما ممكن میكند.
وی افزود: زمانی كه از خواست مسئولان سخن میگويم، منظورن اين نيست كه مسئولانی هستند كه در سياستهايشان رونق سينما جايی ندارد، بلكه آشنايی مديری كه برای هدايت سينما انتخاب میشود با اين عرصه، می تواند موفقيتش را تضمين كند. در كلامی ديگر وزير آينده ارشاد بايد معاونتی را برای سينما انتخاب كند كه خود از سينما باشد تا مشكلات تمامی بخشها را درك كند.
اين كارگردان درباره ضعف رايج در مديريتهای سينمايی گذشته چنين گفت: معمولان مديريت سينمايی در كشور ما به شكل دايرهای انجام میشود، بدين معنا كه هر كسی داخل دايره باشد جزء بازی محسوب میشود، اما افراد خارج از دايره به هيچ وجه جايگاهی در تصميمات ندارند. در اين زمينه میتوانم خودم را مثال بزنم كه در 8 ساله اخير به هيچ وجه از كمكهای دولتی بهرمند نشدم.
سيفی شعارزدگی را آفت هشت ساله اخير سينما دانست و گفت: در طی اين مدت ما به انحای مختلف از زبان مديران سينمايی شنيدهايم كه سينمای ما در حوزه پرداختن به كارهای انقلابی ضعيف بوده، درصورتی كه دليل اين كم كاری خودشان هستند، چون اهالی سينما اگر حمايت شوند طرحهای بسياری برای فيلمهای انقلابی دارند. برای مثال من چندين بار طرحهای مختلفی با محوريت انقلاب اسلامی به بخشهای دولتی سينما پيشنهاد كردم، اما هر بار به بهانه بی پولی مرا راندهاند، درصورتی كه در همان زمان سرمايه گذاری ميلياردی به روی فيلمی خاص میكنند.
كارگردان فيلم «بچه های جسور» ادامه داد: من در برنامههای فرهنگی رئيس جمهور منتخب شاخصهای بسياری از موفقيت ديدم، اما اين امتياز به تنهايی ملاك نيست، بلكه اصل مهم اين است كه چه تلاشی برای رسيدن به خواسته مورد نظر صورت می پذيرد، والا غير از اين باشد هر مدير يا مسئولی در آرزوهايش موفقيت حوزه مورد نظرش را خواهان است.
سيفی به مطلب فوق اضافه كرد: متاسفانه در هنر به ويژه سينما انديشههای مديران بالا دستی در بخشهای پايينی اجرا نمیشود. بدين معنا كه رئيسجمهور يا وزير حرفهايی میزنند، اما در بخشهای پايينی آن دستورات و فرامين اجرا نمیشود. من اين مسئله را بارها در سينما مشاهده كردهام. دليل هم اين است كه تصميمات و سياستهای فرهنگی در كشور ما زنجيروار نيست.
وی در پايان خاطرنشان كرد: مديريت جديد سينما بايد از عملكرد گذشتگان پند گيرد و تصور نكند كه با تعويض مديران و دگرگونی میتواند به خواستههايش در هنر برسد زيرا معمولا در تمامی بخشهای جامعه ما اين تصور باب است كه با شروع كار هر دولتی بايد تمامی امور از سرآغاز شروع به كار كنند، درصورتی كه اين نگاه بسيار مخرب است و بايد از تجربه و دستاوردهای گذشتگان استفاده كرد و در ادامه به ضعفها نيز پرداخته شود.