کد خبر: 2561409
تاریخ انتشار : ۲۴ تير ۱۳۹۲ - ۱۴:۴۵

تبيان به دو سئوال قرآنی پاسخ می دهد

تارنمای فرهنگی اطلاع رسانی تبيان همزمان با ماه رمضان و بهار قرآن،در مقاله ای دينی با عنوان «پاسخ به دو سئوال» به دو پرسش قرآنی پاسخ داد. http://www.ido.ir/n.aspx?n=13920423394

به گزارش روابط عمومی سازمان تبليغات اسلامی،بخش قرآنی موسسه تبيان اين مقاله را با تكيه بر ايات قرآن كريم تهيه كرده است.

آمنه اسفندياری در اين مقاله می نويسد:«خداوند مالك همه چيز و همه جا و براى هميشه است؛ برخلاف مالك بودن انسان كه نه مالك همه چيز است و نه مالك همه جا و نه براى هميشه .

مراد از «مالك يوم الدّين» اين است كه گرچه خدا مالك مطلق دنيا و آخرت است؛ امّا مالكیّت خداوند در روز قيامت بيشتر جلوه مى‏ كند.امام رضا عليه السلام مى‏ فرمايند: مكر خداوند همان كيفر او به اهل مكر است.

بگذريم كه بر خلاف اصطلاح ما مكر را به معناى حيله مى‏ دانيم، مكر به معناى تدبير است و تدبير مى‏ تواند خوب باشد يا بد و لذا مى‏ فرمايد: «وَلَا یَحِيقُ الْمَكْرُ السَّیِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ » (فاطر، 43) يعنى تدبير به جز تدبير كننده‏ اش را در بر نمى‏ گيرد، بنابراين معناى «وَاللّهُ خَیْرُ الْمَاكِرِينَ » (آل‏عمران، 54؛ انفال 30) آن است كه خداوند بهترين تدبير كننده است و امّا اين‏كه چگونه مكر انسان به خودش ضربه مى‏ زند.

به يك مثال توجه كنيد: اگر پزشكى به بيمارش دارو داد و بيمار مصرف نكرد و به دروغ گفت كه مصرف كرده‏ ام، او در حقيقت خود را فريب داده و به خود خدعه كرده است. «یُخَادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا یَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنفُسَهُم وَمَا یَشْعُرُونَ»ولًا؛ خداوند مالك همه چيز و همه جا و براى هميشه است؛ برخلاف مالك بودن انسان كه نه مالك همه چيز است و نه مالك همه جا و نه براى هميشه.مالكیّت خداوند حقيقى است؛ ولى مالكیّت انسان اعتبارى.

مالكیّت خداوند همراه با احاطه و سلطنت است؛ ولى گاهى ما مالك گنجشكى هستيم؛ ولى تحت سلطه ما نيست.

مالكیّت ما تنها در زمان حيات ما مى‏ باشد و بعد از مرگ، ديگران مالك مى‏ شوند.

مالكیّت ما انتقال يافته از ديگران است؛ ولى خداوند مالك همه چيز بوده و مى‏ باشد؛ بنابراين حساب مالكیّت خداوند از حساب مالكیّت ما جداست و هرگز قابل مقايسه نيست.

ثانياً؛ در دنيا به دليل وجود واسطه‏ ها و اسباب، نسبت‏ها و خويشاوندى‏ ها، دوستان و آشنايان، خانواده و فرزندان، مال و ثروت، زبان و هنر،حيله و تدبير،انسان خود را صاحب قدرت و نصرت مى‏ داند و از خدا غافل مى‏ شود تا آنجا كه مثل قارون مغرورانه مى‏ گويد:مال و ثروت را خدا به من نداده است؛ بلكه بر اساس علم و تخصّص و زرنگى خودم به دست آورده‏ ام.»

متن كامل اين مقاله در نشانی tebyan.net قابل مشاهده است.
captcha