طعيمه سعد در هشت سالگی مادر و در ۱۰سالگی پدر خود را از دست داد، اما با توجه به استعداد خاص و علاقه ايشان به علوم دينی از سن كودكی به آموزش مسائل دينی و قرآنی پرداخت و در مدت كوتاهی، در همان سنين جوانی به يكی از منبریهای معروف منطقه در آمد.
علاقه وافر ايشان به علوم حوزوی وی را در سال ۱۳۲۵ شمسی به مدرسه علميه آيهالله نبوی در دزفول كشاند و به اين صورت فصل جديدی در زندگی وی آغاز شد.
دروس مقدماتی، تا خارج را در مدرسه مذكور به انجام رسانيد و در همان دوران كه حدود ۲۰ سال طول كشيد، خود نيز از مدرسين برجسته آن حوزه گرديد و طلاب بیشماری را تربيت و تحويل جامعه اسلامی كرد.
از اساتيد ايشان در سطح مقدمات، میتوان آقايان، مدرسيان و تدين و در دروس فقه و اصول از آيتالله عظمی نبوی و آيتالله قاضی امام جمعه اسبق دزفول و آيتالله بيگدلی نام برد.
با اوجگيری انقلاب اسلامی به رهبری امام خمينی(ره) و روحانيت، ايشان جزء اولين كسانی از روحانيت دزفول بودند، كه با تمام وجود از اين نهضت اسلامی حمايت كرده و در تمام راهپيمايیها همراه با ساير روحانيون و مردم شريف دزفول شركت میكردند و در تشويق مردم به ويژه جوانان نقش مؤثر و سازندهای ايفا میكردند.
از خدمات مؤثر ايشان به عنوان كار فرهنگی، تأسيس مسجد صاحبالزمان روستای سيد نور و حسينيه شهدای فتح المبين شهر امام خمينی(ره) دزفول بوده كه در تربيت جوانان و خدمت به اسلام نقش شايستهای را در منطقه داشته است. همچنين با همت ايشان و تشويق مردم بيش از 10 مسجد در منطقه بخش مركزی تأسيس شده است. تأسيس نمازخانه در كليه پاسگاههای تابعه ژاندارمری، از ديگر خدمات ايشان بوده است.
معظمله تأليفات فراوانی داشته كه به برخی از آنها عبارتند از: «زاد العباد ليوم المعاد»، «مصابيح الزاهره فی الحج الطاهره»، «علل الاحكام»، «المصباح الزاهر فی الحسين الطاهر»، «طريق النجاه من الذنوب المهلكات»، «احكام القرآن»، «كتاب الحج»، «الوصيه» و «الولاية».
پس از پيروزی انقلاب، نيز نقش مهمی را در كنار آيتالله قاضی، به عنوان نماينده ايشان در منطقه عشاير دزفول، در راستای تثبيت انقلاب و مقابله با توطئههای تجزيه طلبانه اشرار ايفای كرده است.
معظمله به مدت ۴۰ سال امامت مسجد محمدی دزفول را بر عهده داشته، مسجدی كه براساس ارزيابیهای صورت گرفته و خدمات انجام شده توسط سازمان تبليغات، به عنوان مسجد نمونه درشهرستان دزفول انتخاب شد.
شروع جنگ تحميلی، نقش ديگری از خدمات جناب حجتالاسلام سعد را در تاريخ دزفول به ثبت رسانده. مسجد ايشان از مهمترين مراكز، آموزش بسيجيان و اعزام نيرو بوده و در مدت جنگ حتی يك روز نماز. جماعت ايشان تعطيل نگرديده و به صورت شبانهروزی در خدمت جنگ و رزمندگان بوده است. حضور ايشان در مناطق جنگی و در كنار رزمندگان و بسيجيان حضور فراموش نشدنی است.
جناب شيخ نه تنها جوانان غيور وانقلابی دزفول و حومه را به شركت در دفاع مقدس تشويق میكرد، بلكه فرزندان برومند خويش را نيز بيش از ديگران به حضور در جبهه های جنگ تحميلی وادار می كرد وآن بزرگوار با وجود سن بالا با روحيهای شگفتانگيز شهادت دو تن از فرزندان عزيز خويش را تحمل كرد.
معظمله بعد از پيروزی انقلاب اسلامی مسئوليتهای گوناگونی را در شهرستان دزفول داشته كه به مهمترين آنها اشاره میشود: امام جمعه موقت شهرستان دزفول، رئيس عقيدتی ـ سياسی هنگ ژاندارمری دزفول، رئيس جمعيت هلال احمر شهرستان دزفول، عضو شورای امنای و نظاره اوقات شهرستان دزفول، عضو كميسيون تشخيص صلاحيت اداره اوقاف دزفول، اولين رئيس شورای حل اختلاف بخش مركزی شهرستان دزفول، اولين رئيس شورای حل اختلاف شهرستان شوش، نماينده آيتالله قاضی در منطقه عشاير دزفول و شوش، روحانی كاروانهای حج.
حجتالاسلام والمسلمين حاج آقاسعد، درسوم خردادماه سال ۱۳۹۰، از سوی رياست محترم جمهوری اسلامی ايران، به نشانه قدردانی از مجاهدتها و پاسداری از خط سرخ شهادت، به دريافت لوح تقدير موفق شد.