شجاعت، بردباری و ايثار؛ صفاتی بینظیر برای امام حسن مجتبی(ع)
گروه اجتماعی: یک پژوهشگر قرآنی با بیان اینکه شجاعت، بردباری و ایثار مهمترین صفات امام حسن مجتبی(ع) به شمار میرفتند، اظهار کرد: نام امام مجتبی(ع) نیز در راستای همین اوصاف برجسته از سوی خداوند برای ایشان انتخاب گردید.
حجتالاسلام والمسلمین نصرتالله جمالی، پژوهشگر قرآنی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) شعبه قم، با اشاره به نامگذاری امام حسن مجتبی(ع) از سوی خداوند بیان کرد: از جابربن عبدالله نقل شده است هنگامی كه فاطمه زهرا(س)، امام حسن(ع) را به دنيا آوردند، به امیرمومنان گفتند برای این فرزند نامی انتخاب كند. علی(ع) فرمود من در نامگذاری اين فرزند بر پيامبر(ص) پيش نمیگيرم.
وی ادامه داد: قنداقه امام حسن(ع) را نزد حضرت محمد(ص) آوردند و گفتند يا رسول الله(ص) برايش نامی انتخاب كنید؛ پيامبر(ص) فرمود در اين نامگذاری بر خدای متعال سبقت نمیگيرم پس خدای متعال به جبرئيل وحی فرستاد كه محمد(ص) صاحب فرزند شد، به جانب وی برو، تبريك بگو و به او بگو كه علی نسبت به تو مثل هارون است نسبت به موسی پس نام فرزند هارون را بر وی بگذار؛ جبرئيل بر پيامبر(ص) فرود آمد، تولد فرزند را از جانب خداوند بر وی تبريك گفت و گفت خدای متعال فرمود نام مولود فاطمه را به اسم پسر هارون نام گذاری كن؛ پيامبر فرمود نام پسر هارون چيست؟ جبرئيل نیز بیان کرد که شبر، پيامبر(ص) فرمود: زبان ما عربی است پس جبرئيل در جواب گفت او را حسن نام بگذار و پيامبر نام حسن را برايش برگزيد.
وی بیان کرد: پيامبر اسلام(ص) حضرت امام حسن(ع) را سرور جوانان بهشت عنوان کردهاند و آن حضرت شخصی بود که انفاق همه مال و نصف مال در راه خدا را بر خود داشت، امام مجتبى(ع) در احسان و انفاق در راه خدا قدم برداشت كه منحصر به فرد و از فضائل اختصاصى آن حضرت(ع) است، امام مجتبی(ع) دارایى خويش را بارها در راه خدا انفاق و احسان کرد.
وی تأکید کرد: از فضائل امام حسن مجتبى(ع) این بود که ایشان 25 بار پياده به زيارت كعبه رفتند؛ این در حالی بود که همراه با حضرت مركبهاى خوب برده مىشد اما امام مسافت 450 كيلومتر راه را زير اشعه سوزان آفتاب و روى سنگريزههاى داغ پياده مىپيمود تا رضايت خدا را بيشتر فراهم کند.
پژوهشگر قرآنی افزود: امام(ع) بسيار با گذشت و بزرگوار بود و از ظلم و ستم ديگران چشمپوشی میكرد، بارها پيش میآمد كه واكنش حضرت به رفتار ناشايست ديگران، سبب تغيير رويه فرد خطاكار میشد و گستره گذشت و مهرورزی امام(ع)، آن قدر پردامنه بود كه قاتل او را هم در برگرفت.
وی گفت: از دشوارترین دوران زندگانی با بركت امام حسن(ع) دوران پس از صلح با معاويه بود؛ ايشان سختی اين سالهای ستم را با بردباری وصف ناشدنی سپری كردند، در اين سالها، ايشان از غريبه و آشنا سخنان زشت و گزنده میشنيدند و زخم خدنگ بی وفايی میخوردند. بسياری از دوستان به ايشان پشت كرده بودند؛ روزگار، بر ايشان به سختی میگذشت و ناسزا گفتن به علی(ع)، شيوه سخنرانان شهر شده بود.
جمالی شجاعت را از دیگر صفات حضرت ذکر کرد و افزود: شجاعت، ميراث ماندگار علی(ع) بود و امام حسن(ع) ميراثدار آن بزرگوار بودند؛ در تاريخ آمده است كه علی(ع) به منظور تقويت اين روحيه در كودكان خود به طور مستقيم دخالت میكرد؛ شمشيرزنی و مهارتهای نظامی را از كودكی به آنان میآموخت و پشتيبانی از حق و حقيقت را به آنان درس میداد و ميدانهای نبرد، مكتب درس شجاعت علی(ع) به فرزندانش بود.
وی ادامه داد: قنداقه امام حسن(ع) را نزد حضرت محمد(ص) آوردند و گفتند يا رسول الله(ص) برايش نامی انتخاب كنید؛ پيامبر(ص) فرمود در اين نامگذاری بر خدای متعال سبقت نمیگيرم پس خدای متعال به جبرئيل وحی فرستاد كه محمد(ص) صاحب فرزند شد، به جانب وی برو، تبريك بگو و به او بگو كه علی نسبت به تو مثل هارون است نسبت به موسی پس نام فرزند هارون را بر وی بگذار؛ جبرئيل بر پيامبر(ص) فرود آمد، تولد فرزند را از جانب خداوند بر وی تبريك گفت و گفت خدای متعال فرمود نام مولود فاطمه را به اسم پسر هارون نام گذاری كن؛ پيامبر فرمود نام پسر هارون چيست؟ جبرئيل نیز بیان کرد که شبر، پيامبر(ص) فرمود: زبان ما عربی است پس جبرئيل در جواب گفت او را حسن نام بگذار و پيامبر نام حسن را برايش برگزيد.
وی بیان کرد: پيامبر اسلام(ص) حضرت امام حسن(ع) را سرور جوانان بهشت عنوان کردهاند و آن حضرت شخصی بود که انفاق همه مال و نصف مال در راه خدا را بر خود داشت، امام مجتبى(ع) در احسان و انفاق در راه خدا قدم برداشت كه منحصر به فرد و از فضائل اختصاصى آن حضرت(ع) است، امام مجتبی(ع) دارایى خويش را بارها در راه خدا انفاق و احسان کرد.
وی تأکید کرد: از فضائل امام حسن مجتبى(ع) این بود که ایشان 25 بار پياده به زيارت كعبه رفتند؛ این در حالی بود که همراه با حضرت مركبهاى خوب برده مىشد اما امام مسافت 450 كيلومتر راه را زير اشعه سوزان آفتاب و روى سنگريزههاى داغ پياده مىپيمود تا رضايت خدا را بيشتر فراهم کند.
پژوهشگر قرآنی افزود: امام(ع) بسيار با گذشت و بزرگوار بود و از ظلم و ستم ديگران چشمپوشی میكرد، بارها پيش میآمد كه واكنش حضرت به رفتار ناشايست ديگران، سبب تغيير رويه فرد خطاكار میشد و گستره گذشت و مهرورزی امام(ع)، آن قدر پردامنه بود كه قاتل او را هم در برگرفت.
وی گفت: از دشوارترین دوران زندگانی با بركت امام حسن(ع) دوران پس از صلح با معاويه بود؛ ايشان سختی اين سالهای ستم را با بردباری وصف ناشدنی سپری كردند، در اين سالها، ايشان از غريبه و آشنا سخنان زشت و گزنده میشنيدند و زخم خدنگ بی وفايی میخوردند. بسياری از دوستان به ايشان پشت كرده بودند؛ روزگار، بر ايشان به سختی میگذشت و ناسزا گفتن به علی(ع)، شيوه سخنرانان شهر شده بود.
جمالی شجاعت را از دیگر صفات حضرت ذکر کرد و افزود: شجاعت، ميراث ماندگار علی(ع) بود و امام حسن(ع) ميراثدار آن بزرگوار بودند؛ در تاريخ آمده است كه علی(ع) به منظور تقويت اين روحيه در كودكان خود به طور مستقيم دخالت میكرد؛ شمشيرزنی و مهارتهای نظامی را از كودكی به آنان میآموخت و پشتيبانی از حق و حقيقت را به آنان درس میداد و ميدانهای نبرد، مكتب درس شجاعت علی(ع) به فرزندانش بود.
