امانتداران! كداميك را پاس می‌داريد، امانت مردم يا امانت خدا

در فرهنگ ما امانت فقط يك معنی دارد؛ هر آنچه از كسی گرفتی به او بازگردانی همين. اما در فرهنگ قرآنی امانت، يعنی تمام شئون زندگی سياسی، اجتماعی و اخلاقی.
«یَا أَیُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَخُونُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُواْ أَمَانَاتِكُمْ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌‏ايد به خدا و پيامبر او خيانت مكنيد و [نيز] در امانت‌هاى خود خيانت نورزيد و خود مى‏‌دانيد (كه نبايد خيانت كرد)»(آيه 27 سوره انفال)
در فرهنگ قرآنی تمام نعمت‌های مادی و معنوی مثل مكتب، قرآن، رهبر، فرزند، آب و خاك و ... امانت است. اهل بيت(ع) امانت است. خودمان برای خويشتن امانت هستيم. انفال، غنائم، خمس، اموال عمومی، حكومت و مسئوليت و ... امانت در دست ماست.
امام باقر(ع) می‌فرمايند: «احكام دين، فرائض و واجبات الهی، امانت هستند». بنابراين نافرمانی و ادانكردن حقوق و وظايف در ارتباط با اين امانت‌ها خيانت است».
ابن عباس می‌گويد: هر كس چيزی از برنامه‌های اسلامی را ترك كند، يك نوع خيانتی به خدا و پيامبر(ص) مرتكب شده است. همان‌گونه كه پيشی گرفتن ناصالحان بر صالحان در مسئوليت‌های اجتماعی، خيانت به خدا و رسول و مومنان است.
پيامبر(ص) فرمودند: «هر كس در امانت خيانت كند در حقيقت منافق است، هر چند روزه بگيرد و نماز بخواند و خود را مسلمان بداند». امام صادق(ع) نيز فرمودند: «نماز و روزه مردم، شما را نفريبد، زيرا گاهی همه آنها از روی عادت است. مردم را با راستگويی و ادای امانت امتحان كنيد و بشناسيد».
--------------------------------------------------------------------------------
برگرفته از كتاب «دقايقی با قرآن» حجت‌الاسلام محسن قرائتی