اطاعت از حديث و سنت پيامبر(ص)، اطاعت فرمان خدا است
گروه اجتماعي: بر اساس دعای روز 25 ماه رمضان، با توجه به اينكه پيامبر(ص) هيچ گامی برخلاف خواست خداوند برنمیدارد و سخن و رفتار او مطابق دستورات خداوند است، اطاعت خداوند از اطاعت پيامبر(ص) جدا نيست.
قرآن كريم درباره پيروی از سنت پيامبر اسلام(ص) میفرمايد: «مَّن یُطِع الرَّسولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَن تَوَلى فَمَا أَرْسلْنَك عَلَیْهِمْ حَفِيظاً؛ هر كس از پيامبر فرمان برد در حقيقتخدا را فرمان برده و هر كس رويگردان شود ما تو را بر ايشان نگهبان نفرستادهايم»، (سوره نساء، آيه 80).
اين آيه موقعيت رسول خدا(ص) در برابر مردم و حسنات و سيئات آنان را بيان كرده است؛ نخست مىفرمايد: هر كس اطاعت پيامبر(ص) كند از خداوند اطاعت كرده است. بنابراين اطاعت خدا از اطاعت پيامبر(ص) نمیتواند جدا باشد زيرا پيامبر(ص) هيچ گامى بر خلاف خواست خداوند بر نمىدارد، سخنان و كردار و رفتار او همه مطابق فرمان خدا است.
آيه در ادامه بيان میكند كه پيامبر(ص) در برابر كسانى كه از او سرپيچى كنند و به مخالفت برخيزند، مسئوليتى در برابر اعمال آنها ندارد و وظيفه او تبليغ رسالت و امر به معروف و نهى از منكر و راهنمائى افراد گمراه و بى خبر است.
بنابراين مسئوليت پيامبر(ص) مسئوليت رهبرى و هدايت و دعوت بهسوى حق و مبارزه با فساد است ولى اگر افرادى اصرار در پيمودن راه خلاف داشته باشند، پيامبر(ص) در مقابل انحرافهاى آنها مسئوليتى ندارد كه در همه جا حاضر و ناظر باشد و مقابل هر گونه گناه و معصيتى را با زور و اجبار بگيرد و نه او از طرق عادى قدرت بر چنين چيزى را مىتواند داشته باشد.
اين آيه يكى از روشنترين آيات قرآن است كه دليل بر حجيت سنت پيامبر(ص) و قبول احاديث او دارد؛ بنابراين كسى نمىتواند بگويد قرآن را قبول دارم ولى حديث و سنت پيغمبر(ص) را قبول ندارم زيرا آيه فوق صريحاً مىفرماید: اطاعت از حديث و سنت پيامبر(ص) اطاعت فرمان خدا است.
پيامبر(ص) در حديث ثقلين، صريحاً احاديث اهل بيت(ع) را سند و حجت شمرده است و بر اساس آن اطاعت از فرمان اهل بيت(ع) نيز از اطاعت فرمان خدا جدا نيست و كسى نمىتواند بگويد من قرآن را مىپذيرم ولى احاديث اهل بيت(ع) را نمىپذيرم.
در روايات متعدد مىخوانيم خداوند بر اساس آيه فوق حق امر و نهى به پيامبر(ص) خود داده و پيامبر(ص) نيز چنين حقى را به على(ع) و ائمه اهل بيت(ع) داده است؛ بنابراين مردم موظفند كه از امر و نهى آنها سرباز نزنند زيرا امر و نهى آنها همواره از طرف خدا است نه از خودشان.
در روز بيست و پنجم ماه رمضان دست دعا به آستان دوست برداشته و از او عمل به سنت رسولش را طلب كنيم: «اللهمّ اجْعَلْنی فيهِ محبّاً لأوْليائِكَ و مُعادياً لأعْدائِكَ مُسْتَنّاً بِسُنّةِ خاتَمِ انْبيائِكَ يا عاصِمَ قُلوبِ النّبيیّن؛ خداوندا مرا در اين روز محب دوستانت و دشمن دشمنانت قرار ده و در راه و روش به طريقه و سنت خاتم پيغمبرانت بدار، ای نگهدارنده دلهای پيغمبران».
اين آيه موقعيت رسول خدا(ص) در برابر مردم و حسنات و سيئات آنان را بيان كرده است؛ نخست مىفرمايد: هر كس اطاعت پيامبر(ص) كند از خداوند اطاعت كرده است. بنابراين اطاعت خدا از اطاعت پيامبر(ص) نمیتواند جدا باشد زيرا پيامبر(ص) هيچ گامى بر خلاف خواست خداوند بر نمىدارد، سخنان و كردار و رفتار او همه مطابق فرمان خدا است.
آيه در ادامه بيان میكند كه پيامبر(ص) در برابر كسانى كه از او سرپيچى كنند و به مخالفت برخيزند، مسئوليتى در برابر اعمال آنها ندارد و وظيفه او تبليغ رسالت و امر به معروف و نهى از منكر و راهنمائى افراد گمراه و بى خبر است.
بنابراين مسئوليت پيامبر(ص) مسئوليت رهبرى و هدايت و دعوت بهسوى حق و مبارزه با فساد است ولى اگر افرادى اصرار در پيمودن راه خلاف داشته باشند، پيامبر(ص) در مقابل انحرافهاى آنها مسئوليتى ندارد كه در همه جا حاضر و ناظر باشد و مقابل هر گونه گناه و معصيتى را با زور و اجبار بگيرد و نه او از طرق عادى قدرت بر چنين چيزى را مىتواند داشته باشد.
اين آيه يكى از روشنترين آيات قرآن است كه دليل بر حجيت سنت پيامبر(ص) و قبول احاديث او دارد؛ بنابراين كسى نمىتواند بگويد قرآن را قبول دارم ولى حديث و سنت پيغمبر(ص) را قبول ندارم زيرا آيه فوق صريحاً مىفرماید: اطاعت از حديث و سنت پيامبر(ص) اطاعت فرمان خدا است.
پيامبر(ص) در حديث ثقلين، صريحاً احاديث اهل بيت(ع) را سند و حجت شمرده است و بر اساس آن اطاعت از فرمان اهل بيت(ع) نيز از اطاعت فرمان خدا جدا نيست و كسى نمىتواند بگويد من قرآن را مىپذيرم ولى احاديث اهل بيت(ع) را نمىپذيرم.
در روايات متعدد مىخوانيم خداوند بر اساس آيه فوق حق امر و نهى به پيامبر(ص) خود داده و پيامبر(ص) نيز چنين حقى را به على(ع) و ائمه اهل بيت(ع) داده است؛ بنابراين مردم موظفند كه از امر و نهى آنها سرباز نزنند زيرا امر و نهى آنها همواره از طرف خدا است نه از خودشان.
در روز بيست و پنجم ماه رمضان دست دعا به آستان دوست برداشته و از او عمل به سنت رسولش را طلب كنيم: «اللهمّ اجْعَلْنی فيهِ محبّاً لأوْليائِكَ و مُعادياً لأعْدائِكَ مُسْتَنّاً بِسُنّةِ خاتَمِ انْبيائِكَ يا عاصِمَ قُلوبِ النّبيیّن؛ خداوندا مرا در اين روز محب دوستانت و دشمن دشمنانت قرار ده و در راه و روش به طريقه و سنت خاتم پيغمبرانت بدار، ای نگهدارنده دلهای پيغمبران».
