به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) به نقل از روابط عمومی مركز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، در مقدمه توجيهی لايحه بر تعميق و گسترش روابط دوستانه ديرينه دو كشور هممرز ايران و پاكستان با تأكيد بر تحكيم مناسبات امنيتی منطقهای اشاره شده است. قرار گرفتن دو كشور در كانون بحرانهای منطقهای ناشی از حضور شيطنتآميز ايالات متحده آمريكا و گروههای انحرافی مانند طالبان، سپاه صحابه، القاعده و تكفيریها و همچنين جرائم سازمانيافته، پديده تروريسم و قاچاق مواد مخدر ازجمله مؤلفههای الزامآور ارتقای مناسبات و روابط امنيتی دو كشور میباشد.
كليات لايحه
موافقتنامه مزبور در 11 ماده با محورهای زير در تاريخ 20/11/1391 در تهران به امضای وزرای كشور دو دولت رسيده است:
1. زمينههای همكاری
2. روشهای همكاری
3. مبارزه با تروريسم
4. موارد امتناع از همكاری
5. بهرهبرداری از اطلاعات و اسناد
6. هزينهها
7. كارگروه مشترك
8. وزارتخانههای مسئول
9. حلوفصل اختلافات و اصلاح موافقتنامه
10. ارتباط با ساير موافقتنامهها
11. اعتبار موافقتنامه
ملاحظات و موارد قابل نقد
1. عدم شفافيت سازوكارهای تبادل اطلاعات و اسناد در محورهای پيشبينی شده و ايهام در چگونگی اجرای آن
2. عدم مشخص شدن دقيق اعضای كارگروه مشترك در بند «7»، برای مثال حضور فرماندهان نيروی انتظامی و پليس مرزی دو كشور در كارگروه ضروری است
3. عدم پيشبينی كميسيونهايی برای كارگروه، برای مثال وجود كميسيونهای مشتركی مانند: مبارزه با تروريسم، مواد مخدر، امور مرزی و... ضروری است
4. محدود كردن زمان اجرای لايحه به پنج سال و تمديد آن به يك سال نيز منطقی نبوده و شايسته است لايحه حداقل برای 10 سال لازمالاجرا باشد.