سلسله جلسات «بررسی مباحث توبه» در جهرم برگزار شد
سلسله جلسات «بررسی مباحث توبه» با حضور يادگار امام جمعه فقيد جهرم در اين شهرستان برگزار شد.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، حجتالاسلام والمسلمين سيدعلی آيتاللهی در ادامه سلسله مباحث خود درباره توبه كه در طول ماه مبارك رمضان در مسجد حضرت صاحبالزمان(عج) برگزار شد به بيان يكی ديگر از اعمال پرداخت كه خداوند به واسطه آن گناهان انسان را میآمرزد.
وی با اشاره به شأن نزول آيه چهل و دوم سوره مباركه شوری، افزود: بعد از حجةالوداع، كه ماجرای غدير در آن اتفاق افتاد، جمعی از مردم مدينه نزد پيامبر اكرم(ص) آمدند و عرض كردند «يا رسولالله شما بوديد كه به ما عزت و شرف داديد و ما را در برابر دشمنان سرفراز كرديد و ... ما هر كاری كه در قبال شما انجام دهيم كم است؛ اما تصميم گرفتهايم كه يك سوم مال خود را جهت قدردانی به شما بدهيم» پيامبر اكرم(ص) فرمودند «من قبول نمیكنم مگر آنكه خداوند به من دستور بدهد».
آيتاللهی ادامه داد: در اينجا بود كه جبرئيل اين آيه شريفه را از سوی خداوند متعال نازل كرد كه خداوند متعال میفرمايد «اين همان پاداشى است كه خدا بندگان خود را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند بدان مژده داده است. بگو به ازاى آن رسالت پاداشى از شما خواستار نيستم مگر دوستى درباره خويشاوندان و هركس نيكى به جاى آورد و طاعتى اندوزد براى او در ثواب آن خواهيم افزود قطعاً خدا آمرزنده و قدرشناس است».
وی افزود: طبق اين آيه احترام به اهل بيت پيامبر(ص) از واجبات قرآنی است. «وَمَن یَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ؛ هركس يك حسنهای را كسب بكند ما آن عمل را زياد میكنيم و اگر كسی چنين حسنهای را بياورد خداوند را آمرزنده خواهد يافت». مرحوم فيض از امام حسن مجتبی(ع) نقل میكند «آن حسنهای كه اگر انسان انجام بدهد خداوند را آمرزنده خواهد يافت محبت به ما، اهل بيت(ع) است».
آيتاللهی با بيان اين مطلب كه محبت واقعی يعنی محبتی كه مردم آن را در زندگی بروز دهند، اظهار كرد: امام باقر(ع) میفرمايند «محبت به ما يعنی اينكه انسان خود را تسليم ما اهل بيت(ع) بداند».
يادگار امام جمعه فقيد جهرم در ادامه با اشاره به اينكه منافقان هميشه نسبت به خود پيغمبر(ص) و اهل بيت(ع) عداوت و كينه داشتند و سعی میكردند هرطور كه میتوانند اميرالمؤمنين(ع) را پائين بياورند، افزود: در داستانی آمده است، روزی پيغمبر خدا(ص) در مسجد نشسته بودند و عبدالله بن عُمر با حالت تمسخر به پيامبر(ص) عرض كرد «حال علی چگونه است؟» پيغمبری كه پيغمبر رحمةاللعالمين است، از اينكه مردم اينگونه از امام علی(ع) ياد میكنند، غضب كردند و سخنانی فرمودند كه گويای اين مطلب بود كه در مورد علیبنابيطالب(ع) حرفی میزنم كه بدانيد كه بايد تا قيام قيامت نام او را درست و با احترام بر زبان جاری كرد.
وی با اشاره به شأن نزول آيه چهل و دوم سوره مباركه شوری، افزود: بعد از حجةالوداع، كه ماجرای غدير در آن اتفاق افتاد، جمعی از مردم مدينه نزد پيامبر اكرم(ص) آمدند و عرض كردند «يا رسولالله شما بوديد كه به ما عزت و شرف داديد و ما را در برابر دشمنان سرفراز كرديد و ... ما هر كاری كه در قبال شما انجام دهيم كم است؛ اما تصميم گرفتهايم كه يك سوم مال خود را جهت قدردانی به شما بدهيم» پيامبر اكرم(ص) فرمودند «من قبول نمیكنم مگر آنكه خداوند به من دستور بدهد».
آيتاللهی ادامه داد: در اينجا بود كه جبرئيل اين آيه شريفه را از سوی خداوند متعال نازل كرد كه خداوند متعال میفرمايد «اين همان پاداشى است كه خدا بندگان خود را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند بدان مژده داده است. بگو به ازاى آن رسالت پاداشى از شما خواستار نيستم مگر دوستى درباره خويشاوندان و هركس نيكى به جاى آورد و طاعتى اندوزد براى او در ثواب آن خواهيم افزود قطعاً خدا آمرزنده و قدرشناس است».
وی افزود: طبق اين آيه احترام به اهل بيت پيامبر(ص) از واجبات قرآنی است. «وَمَن یَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ؛ هركس يك حسنهای را كسب بكند ما آن عمل را زياد میكنيم و اگر كسی چنين حسنهای را بياورد خداوند را آمرزنده خواهد يافت». مرحوم فيض از امام حسن مجتبی(ع) نقل میكند «آن حسنهای كه اگر انسان انجام بدهد خداوند را آمرزنده خواهد يافت محبت به ما، اهل بيت(ع) است».
آيتاللهی با بيان اين مطلب كه محبت واقعی يعنی محبتی كه مردم آن را در زندگی بروز دهند، اظهار كرد: امام باقر(ع) میفرمايند «محبت به ما يعنی اينكه انسان خود را تسليم ما اهل بيت(ع) بداند».
يادگار امام جمعه فقيد جهرم در ادامه با اشاره به اينكه منافقان هميشه نسبت به خود پيغمبر(ص) و اهل بيت(ع) عداوت و كينه داشتند و سعی میكردند هرطور كه میتوانند اميرالمؤمنين(ع) را پائين بياورند، افزود: در داستانی آمده است، روزی پيغمبر خدا(ص) در مسجد نشسته بودند و عبدالله بن عُمر با حالت تمسخر به پيامبر(ص) عرض كرد «حال علی چگونه است؟» پيغمبری كه پيغمبر رحمةاللعالمين است، از اينكه مردم اينگونه از امام علی(ع) ياد میكنند، غضب كردند و سخنانی فرمودند كه گويای اين مطلب بود كه در مورد علیبنابيطالب(ع) حرفی میزنم كه بدانيد كه بايد تا قيام قيامت نام او را درست و با احترام بر زبان جاری كرد.
