سيدسعيد اسماعيلی، محقق و پژوهشگر طب اسلامی در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) با اشاره به لزوم فهم حكمت دستورات طب اسلامی و كشف اصول و نحوه كاربرد آنها، گفت: درمانهايی كه با استفاده از منابع طب اسلامی انجام میشود ريشهای است و فهم حكمت دستورات طب اسلامی و كشف اصول و نحوه كاربرد آنها به كاربردی شدن طب اسلامی كمك میكند.
اسماعيلی با اشاره به ضرورت انجام تحقيقات و پژوهشهای دانشگاهی بر منابع اسلامی و احاديث طبی، گفت: لازم است دانشجويان و اساتيد راهنمای دانشگاهها با ورود به اين زمينه، تحقيقاتی علمی را آغاز و بسترهای كاربردی شدن آنها را در محافل علمی بيش از پيش فراهم كنند.
وی افزود: بايد پاياننامهها و موضوعات تحقيقاتی به صورت بالينی مورد پژوهش و آزمايش قرار گيرد تا همه ما نه فقط در دوران بيماری بلكه پيش از آن از بركت فرمايشات اهل بيت(ع) بهرهمند شويم و به اين ترتيب بسياری از بيماریها از جامعه رخت بربندد.
اسماعيلی با اشاره به برخی نكات در مورد ويژگیهای منحصر به فرد منابع طب اسلامی به ويژه رساله ذهبيه امام رضا(ع) گفت: نكته اول در مورد منابع دينی آن است كه اتصال به وحی دارند و ما در مورد درست بودن آنها اطمينان داريم در حاليكه در مورد درستی و نادرستی ديگر منابع و فرضيات علمی هيچ اطمينانی نداريم.
وی گفت: ما به دنبال فهم حكمت دستورات طب اسلامی هستيم و با تحقيقات علمی به كشف اصول و نحوه كاربرد آنها میپردازيم تا با عمل به هر يك از آنها نتايج مورد نظر و مطلوب كسب شود.
وی با اشاره به برخی عوارض و نتايج به كارگيری و استفاده از علوم پزشكی امروز، گفت: هزينههای سنگين اقتصادی و مشكلاتی كه با به كارگيری روشهای درمانی شيميايی بر خانوادهها تحميل میشود با استفاده از روشهای پيشگيرانه طب اسلامی كاهش میيابد به ويژه در حال حاضر كه هزينههای درمانی و تامين داروها با توجه به تحريمهای موجود بسيار دشوار شده است.
اسماعيلی ادامه داد: درمانهايی كه با استفاده از منابع طب اسلامی انجام میشود ريشهای است به طوریكه با كشف عامل اصلی بيماری، درمان انجام میشود بدون آنكه لازم باشد به علامت درمانی بپردازيم در حالیكه طب امروز معمولا با كاهش درد به درمان مقطعی بيماریها میپردازد و با گذشت اندك زمانی دوباره بيماری بروز میيابد.
وی با تذكر برای رعايت برخی جوانب احتياط در استفاده از منابع طب اسلامی، گفت: مشورت با كارشناسان علوم دينی و حوزوی در اين زمينه ضروری است تا در استفاده از منابع دينی همه جوانب امر مورد توجه قرار گيرد و احاديث ضعيف مورد استفاده قرار نگيرد و احاديث به صورت مجموع ديده شود و به يك حديث اكتفا نشود.