از گناه هوشيارانه تا به خواب رفتن وجدان جامعه/
قابليت كنترل عوامل گناه با تقويت حس خداطلبی/ تخلف از مقررات عامل انجام گناه است
گروه اجتماعی: رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم با اشاره به اينكه اگر انسان تقيد به هنجارهای اجتماعی و خانوادگی نداشته باشد، زمينه برای انجام معصيت مهيا میشود، اظهار كرد: اگر حس خداجويی در انسان تقويت شود افراد در هر شرايطی از گناه فاصله میگيرند.
حجتالاسلام والمسلمين محمدصادق يوسفیمقدم، رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، به علل انجام گناه از سوی افرادی كه به گناه بودن عمل خود واقف هستند، اشاره و عنوان كرد: از ديدگاه قرآن كريم چنين عملی استخفاف گناه و سبك شمردن آن است كه اين عملا نيز گناهی كبيره محسوب میشود.
وی به آيه 31 سوره مباركه جاثيه كه میفرمايد: «وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا أَفَلَمْ تَكُنْ آیَاتِی تُتْلَى عَلَیْكُمْ فَاسْتَكْبَرْتُمْ وَكُنتُمْ قَوْمًا مُّجْرِمِينَ، و اما كسانى كه كافر شدند [بدانها مىگويند] پس مگر آيات من بر شما خوانده نمىشد ولى تكبر نموديد و مردمى بدكار بوديد» اشاره و عنوان كرد: از جمله عواملی كه سبب انجام گناه آگاهانه میشود تكبر و خودخواهی است، زمينه بسياری از گناهان در جامعه خودخواهی و ناديده گرفتن حقوق ديگران در جامعه است؛ كوچك شمردن ديگران سبب ضايع كردن حق آنان و انجام گناههای مختلف میشود.
حجتالاسلام والمسلمين يوسفی مقدم اعراض از ياد خداوند را عامل مهم ديگری در انجام عملی كه انسان به گناهبودن آن اگاه است برشمرد و اظهار كرد: وقتی انسان خدا را فراموش كند به سوی عصيان و گناه پيش میرود و در قيامت باربر گناهان میشود.
رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم در تبيين علل انجام گناه به تخلف از مقررات اشاره و عنوان كرد: در داستان حضرت سليمان(ع) و لشكريانشان نيز به دليل تخلف از مقررات مرتكب گناه شدند. اگر انسان تقيد به هنجارهای اجتماعی و خانوادگی نداشته باشد زمينه برای انجام معصيت مهيا میشود.
حقگريزی عامل ديگری بود كه حجتالاسلام والمسلمين يوسفیمقدم در انجام گناه آگاهانه تأثيرگذار دانست و گفت: پذيرش حق حلاوت به دنبال دارد اما با نپذيرفتن حق زمينه برای انجام گناههای مستمر ايجاد میشود. از عدالت گريزان بودن و به سوی ظلم و تجاوز به حقوق ديگران روی آوردن انسان را به سوی گناه پيش میبرد.
وی ادامه داد: برخی گناهان جنبه كليدی دارند و زمينه را برای انجام ساير گناهان ايجاد میكنند. كوچك شمردن گناه سبب میشود، قبح آن نيز از بين برود و در نظر افراد به طور امری معمول جلوه كند. با گسترش ارتباطات و تهاجم فرهنگی زمينه گناه امروز بيش از دهههای قبل مهيا شده است و عواملی كه انسان را به سوی گناه میكشاند امروز گستردهتر شدهاند. اما اين عوامل قابليت كنترل دارند.
حجتالاسلام والمسلمين يوسفیمقدم افزود: اگر حس خداجويی، عدالت و حقطلبی در انسان تقويت شود انسان در هر شرايطی از گناهان فاصله میگيرد. فرد با تقويت ايمان میتواند خود را در برابر گناه مصون نگاه دارد.
رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم اصرار بر گناه را يكی از گناهان كبيره برشمرد و به تشريح آثار آن پرداخت و گفت: در آيه 44 تا 48 سوره دخان، در آيه هفت و هشت سوره جاثيه، در آيات 41 تا 46 سوره واقعه، در آيه 133 سوره آلعمران و در آيات 11 و 17 سوره مباركه نور موضوع اصرار بر گناه و بازگشت به گناه مطرح شده است.
وی به آيه شريفه «ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوءَى أَنْ كَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِئُون» كه میفرمايد: «سپس عاقبت آن كسان كه مرتكب كارهای بد شدند ناگوارتر بود زيرا اينان آيات خدا را دروغ انگاشتند و آنها را به مسخره گرفتند» اشاره و عنوان كرد: اصرار بر گناه انسان را به سوی كفر و شرك پيش میبرد.
رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم در پايان سخنان خود يادآور شد: گناه دل انسان را آلوده میكند و در اين شرايط فطرت روشنی كافی ندارد تا بتواند حق را از باطل تشخييص دهد. فرد گناهكار به تكذيب نشانههای خداوند بسنده نمیكند بلكه اين آيات و نشانهها را نيز مورد تمسخر و استهزا قرار میدهد.
وی به آيه 31 سوره مباركه جاثيه كه میفرمايد: «وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا أَفَلَمْ تَكُنْ آیَاتِی تُتْلَى عَلَیْكُمْ فَاسْتَكْبَرْتُمْ وَكُنتُمْ قَوْمًا مُّجْرِمِينَ، و اما كسانى كه كافر شدند [بدانها مىگويند] پس مگر آيات من بر شما خوانده نمىشد ولى تكبر نموديد و مردمى بدكار بوديد» اشاره و عنوان كرد: از جمله عواملی كه سبب انجام گناه آگاهانه میشود تكبر و خودخواهی است، زمينه بسياری از گناهان در جامعه خودخواهی و ناديده گرفتن حقوق ديگران در جامعه است؛ كوچك شمردن ديگران سبب ضايع كردن حق آنان و انجام گناههای مختلف میشود.
حجتالاسلام والمسلمين يوسفی مقدم اعراض از ياد خداوند را عامل مهم ديگری در انجام عملی كه انسان به گناهبودن آن اگاه است برشمرد و اظهار كرد: وقتی انسان خدا را فراموش كند به سوی عصيان و گناه پيش میرود و در قيامت باربر گناهان میشود.
رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم در تبيين علل انجام گناه به تخلف از مقررات اشاره و عنوان كرد: در داستان حضرت سليمان(ع) و لشكريانشان نيز به دليل تخلف از مقررات مرتكب گناه شدند. اگر انسان تقيد به هنجارهای اجتماعی و خانوادگی نداشته باشد زمينه برای انجام معصيت مهيا میشود.
حقگريزی عامل ديگری بود كه حجتالاسلام والمسلمين يوسفیمقدم در انجام گناه آگاهانه تأثيرگذار دانست و گفت: پذيرش حق حلاوت به دنبال دارد اما با نپذيرفتن حق زمينه برای انجام گناههای مستمر ايجاد میشود. از عدالت گريزان بودن و به سوی ظلم و تجاوز به حقوق ديگران روی آوردن انسان را به سوی گناه پيش میبرد.
وی ادامه داد: برخی گناهان جنبه كليدی دارند و زمينه را برای انجام ساير گناهان ايجاد میكنند. كوچك شمردن گناه سبب میشود، قبح آن نيز از بين برود و در نظر افراد به طور امری معمول جلوه كند. با گسترش ارتباطات و تهاجم فرهنگی زمينه گناه امروز بيش از دهههای قبل مهيا شده است و عواملی كه انسان را به سوی گناه میكشاند امروز گستردهتر شدهاند. اما اين عوامل قابليت كنترل دارند.
حجتالاسلام والمسلمين يوسفیمقدم افزود: اگر حس خداجويی، عدالت و حقطلبی در انسان تقويت شود انسان در هر شرايطی از گناهان فاصله میگيرد. فرد با تقويت ايمان میتواند خود را در برابر گناه مصون نگاه دارد.
رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم اصرار بر گناه را يكی از گناهان كبيره برشمرد و به تشريح آثار آن پرداخت و گفت: در آيه 44 تا 48 سوره دخان، در آيه هفت و هشت سوره جاثيه، در آيات 41 تا 46 سوره واقعه، در آيه 133 سوره آلعمران و در آيات 11 و 17 سوره مباركه نور موضوع اصرار بر گناه و بازگشت به گناه مطرح شده است.
وی به آيه شريفه «ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوءَى أَنْ كَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِئُون» كه میفرمايد: «سپس عاقبت آن كسان كه مرتكب كارهای بد شدند ناگوارتر بود زيرا اينان آيات خدا را دروغ انگاشتند و آنها را به مسخره گرفتند» اشاره و عنوان كرد: اصرار بر گناه انسان را به سوی كفر و شرك پيش میبرد.
رئيس مركز فرهنگ و معارف قرآن كريم در پايان سخنان خود يادآور شد: گناه دل انسان را آلوده میكند و در اين شرايط فطرت روشنی كافی ندارد تا بتواند حق را از باطل تشخييص دهد. فرد گناهكار به تكذيب نشانههای خداوند بسنده نمیكند بلكه اين آيات و نشانهها را نيز مورد تمسخر و استهزا قرار میدهد.
