واكاوي نقش مدرس قرآني در تعليم/ 1
لزوم هدايت فراگيران علوم قرآنی بهسوی ارتباط تعليمی مثبت
گروه اجتماعی: داور مسابقات قرآن بر توجه مدرسان قرآن كريم به عوامل متعددی كه بر بهرهوری بهتر از كلاسهای درس قرآن تأثيرگذار است، تأكيد كرد و گفت: مدرس قرآنی بايد فراگير را به سمت ارتباط تعليمی مثبت سوق دهد.
سيدحسن موسوی، داور مسابقات قرآن و مدرس دانشگاه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، اظهار كرد: عوامل متعددی در بهرهوری بيشتر و بهتر از برگزاري كلاسهای درس قرآن و آموزههای دينی تأثيرگذار است كه توجه به اين عوامل از سوی مدرسان در دستيابی به نتيجه مطلوب مؤثر است.
وی با اشاره به برخی از اين عوامل عنوان كرد: ملايمت و نرمی يكی از عوامل مهم در اين راستا است؛ لذا مدرس دينی بايد همواره در اخلاق و رفتار خود از ملايمت و نرمی بهره گيرد و با فرد با صبر و كياست همراهی كند و از عصبانيت دوری كند زيرا در غير اين صورت فراگيران برای شخصيت مدرس احترام و جايگاهی قائل نمیشوند و پيامدهای ناشی از عصبانيت بر فضای تعليم سايه میگسترد كه نتيجه مطلوب را به حداقل میرساند.
موسوی به مدرسانی اشاره كرد كه خواهان برقراری ارتباط مثبت با فراگيران هستند و گفت: اينگونه مدرسان بايد به فراگيران اين ميل درونی خود را از طريق توانايیهای خود در كلاس درس و حين تدريس نشان دهند و آنان را به سمت ارتباط تعليمی مثبت سوق دهند.
اين مدرس علوم قرآنی تصريح كرد: بايد توجه داشت كه اين ملايمت به تساهل بيش از حد منجر نشود كه در آن صورت نيز فراگير از شناخت ارزش و احترام لازم برای كلاس و رابطه تعليم، ناتوان خواهد بود و فراگير در اين فضا به نحوی تربيت میشود كه برای مطالب دينی جايگاه و ارزشی نمیشناسد.
موسوی در ادامه به ديگر عوامل مؤثر در اين زمينه اشاره كرد و گفت: در گامهای بعدی مدرس قرآنی بايد در حد متعارف در كلاس شوخطبع باشد تا بدين نحو فضای آموزش و درس، خشك و به دور از انعطاف نباشد و از فضايی راكد و خشك به فضای بانشاط و برانگيزاننده تبديل شود.
وی تصريح كرد: علاوه بر موارد مذكور مدرس قرآنی بايد از سرزنش فراگير در برابر ديگر فراگيران خودداری كند؛ چرا كه اين نحوه برخورد منجر به آسيب شخصيت وی در برابر همسالان خود شده و سبب مقاومت و معاندت در فضای آموزشی میشود؛ بنابراين مدرس بايد با ملايمت و انتقاد غيرمستقيم به ترميم خطاها و كمكاریهای آنها بپردازد، زيرا همواره شاهد اين واقعيت هستيم كه اجبار، امر، نهی و توهين و سرزنش از كمترين بازخورد و نتيجه مطلوب در رابطه با بهبود امور برخوردار بوده است. قرآن كريم در آيه 44 سوره طه نيز به اين مهم توجه كرده است؛ «فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَّیِّنًا لَّعَلَّهُ یَتَذَكَّرُ أَوْ یَخْشَى؛ با او به نرمی سخن گوييد شايد پند گيرد، يا بترسد».
اين مدرس قرآنی بر نقش مؤثر نهاد آموزش و پرورش در اين راستا تأكيد و تصريح كرد: آموزش و پرورش بايد شخصيت مدرس قرآن و آموزههای دينی را بهعنوان چهرهای محبوب و دوستداشتنی به فراگيران معرفی كند، تا بتوانیم انتظار يك رابطه عاطفی و مثبت در فضای آموزشی ميان فراگيران و مدرسان را داشته باشيم.
موسوی ثبات شخصيت مدرس را بهعنوان گامی ديگر در اين زمينه دانست و گفت: مدرسان قرآن و آموزههای دينی بايد از ثبات در شخصيت برخوردار باشند، شخصيت مدرس بهگونهای نباشد كه عكسالعمل او غيرقابل پيشبينی برای فراگيران شود.
وی با اشاره به اينكه نوع بشر همواره با مشكلاتی در زندگی روزمره خود روبهرو است كه تأثيراتی بر روابط فردی و اجتماعی او میگذارد، تصريح كرد: مدرس قرآن با توجه به اينكه تعهد و مسئوليت مهمتری را بر عهده دارد بايد اين گونه تأثيرات را با توكل به خداوند سبحان به حداقل رسانده و به عبارت بهتر بهگونهای برخورد كند كه از بهترين انرژی برخوردار است و همواره شخصيتی را به فراگير از خود معرفی كند كه قابل پيشبينی برای او باشد.
وی با اشاره به برخی از اين عوامل عنوان كرد: ملايمت و نرمی يكی از عوامل مهم در اين راستا است؛ لذا مدرس دينی بايد همواره در اخلاق و رفتار خود از ملايمت و نرمی بهره گيرد و با فرد با صبر و كياست همراهی كند و از عصبانيت دوری كند زيرا در غير اين صورت فراگيران برای شخصيت مدرس احترام و جايگاهی قائل نمیشوند و پيامدهای ناشی از عصبانيت بر فضای تعليم سايه میگسترد كه نتيجه مطلوب را به حداقل میرساند.
موسوی به مدرسانی اشاره كرد كه خواهان برقراری ارتباط مثبت با فراگيران هستند و گفت: اينگونه مدرسان بايد به فراگيران اين ميل درونی خود را از طريق توانايیهای خود در كلاس درس و حين تدريس نشان دهند و آنان را به سمت ارتباط تعليمی مثبت سوق دهند.
اين مدرس علوم قرآنی تصريح كرد: بايد توجه داشت كه اين ملايمت به تساهل بيش از حد منجر نشود كه در آن صورت نيز فراگير از شناخت ارزش و احترام لازم برای كلاس و رابطه تعليم، ناتوان خواهد بود و فراگير در اين فضا به نحوی تربيت میشود كه برای مطالب دينی جايگاه و ارزشی نمیشناسد.
موسوی در ادامه به ديگر عوامل مؤثر در اين زمينه اشاره كرد و گفت: در گامهای بعدی مدرس قرآنی بايد در حد متعارف در كلاس شوخطبع باشد تا بدين نحو فضای آموزش و درس، خشك و به دور از انعطاف نباشد و از فضايی راكد و خشك به فضای بانشاط و برانگيزاننده تبديل شود.
وی تصريح كرد: علاوه بر موارد مذكور مدرس قرآنی بايد از سرزنش فراگير در برابر ديگر فراگيران خودداری كند؛ چرا كه اين نحوه برخورد منجر به آسيب شخصيت وی در برابر همسالان خود شده و سبب مقاومت و معاندت در فضای آموزشی میشود؛ بنابراين مدرس بايد با ملايمت و انتقاد غيرمستقيم به ترميم خطاها و كمكاریهای آنها بپردازد، زيرا همواره شاهد اين واقعيت هستيم كه اجبار، امر، نهی و توهين و سرزنش از كمترين بازخورد و نتيجه مطلوب در رابطه با بهبود امور برخوردار بوده است. قرآن كريم در آيه 44 سوره طه نيز به اين مهم توجه كرده است؛ «فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَّیِّنًا لَّعَلَّهُ یَتَذَكَّرُ أَوْ یَخْشَى؛ با او به نرمی سخن گوييد شايد پند گيرد، يا بترسد».
اين مدرس قرآنی بر نقش مؤثر نهاد آموزش و پرورش در اين راستا تأكيد و تصريح كرد: آموزش و پرورش بايد شخصيت مدرس قرآن و آموزههای دينی را بهعنوان چهرهای محبوب و دوستداشتنی به فراگيران معرفی كند، تا بتوانیم انتظار يك رابطه عاطفی و مثبت در فضای آموزشی ميان فراگيران و مدرسان را داشته باشيم.
موسوی ثبات شخصيت مدرس را بهعنوان گامی ديگر در اين زمينه دانست و گفت: مدرسان قرآن و آموزههای دينی بايد از ثبات در شخصيت برخوردار باشند، شخصيت مدرس بهگونهای نباشد كه عكسالعمل او غيرقابل پيشبينی برای فراگيران شود.
وی با اشاره به اينكه نوع بشر همواره با مشكلاتی در زندگی روزمره خود روبهرو است كه تأثيراتی بر روابط فردی و اجتماعی او میگذارد، تصريح كرد: مدرس قرآن با توجه به اينكه تعهد و مسئوليت مهمتری را بر عهده دارد بايد اين گونه تأثيرات را با توكل به خداوند سبحان به حداقل رسانده و به عبارت بهتر بهگونهای برخورد كند كه از بهترين انرژی برخوردار است و همواره شخصيتی را به فراگير از خود معرفی كند كه قابل پيشبينی برای او باشد.
