حجتالاسلام سيدعلی موسوی، رئيس مركز بزرگ اسلامی مهاباد در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه آذربايجان غربی، بيان كرد: يكی از ويژگیهای ضروری مديريت، داشتن سعه صدر برای مدير است؛ چراكه سعه صدر به معنای داشتن ظرفيت بسيار و صبر و حوصله فراوان است.
وی افزود: پيامبر اكرم(ص) با سعه صدری شگفتانگيز در اداره و رهبری مردم پايداری كرد و با همين مسئله، زمينه خروج انسانها را از ظلمت و ورود به نور هموار كرد.
رئيس مركز بزرگ اسلامی مهاباد اظهار كرد: كسی كه سعه صدر ندارد كار را بر خود و ديگران آن چنان تنگ میكند كه زمام كار از دست رفته و اساس كار در هم میريزد و در اين راستا حضرت علی(ع) در نهجالبلاغه سعه صدر را بهعنوان ابزار رياست معرفی میكند چون فرد كمحوصله، عصبانی و زودرنج توانايی مديريت را ندارد؛ بنابراين كسی میتواند مدير باشد و ديگران را اداره كند كه بر خود حاكم باشد و بتواند خود را نظارت كند.
حجتالاسلام موسوی تأكيد كرد: كسی میتواند حافظ حقوق مردم شود كه حافظ نفس خود نيز باشد و كسی میتواند حافظ دين و حدود الهی در جامعه باشد كه با هوای نفس خود مخالفت كرده و دين خود را حفظ كند و در اين راستا كسی كه خلق را با نظر خلق میبيند سعه وجودی پيدا میكند و همين خود، سبب عزت نفس و بزرگواری و سعه صدر میشود.
به گفته وی، كسی كه سعه صدر دارد، از خودبينی، خودخواهی و تنگنظری آزاد میشود و روح تملقدوستی، تكلفپسندی، نفعطلبی و بدبينی در وی از بين میرود، چنين شخصی در مشكلات و سختیها سكون و آرامش خود را از دست نداده و در مقابل نعمتها و راحتیها شكرگزار است.
رئيس مركز بزرگ اسلامی مهاباد تصريح كرد: سعه صدر موجب گشادهرويی و نرمخويی میشود و در نتيجه چنين فردی در مديريت خود به هيچ وجه با تحقير و كوچك كردن ديگران كار را پيش نبرده و هرگز در جستوجوی لغزشها و عيبهای مردم نيست و در اين راستا كسی كه سعه صدر دارد به دنيا دلبستگی نداشته و آزاد است و اين آزادگی در مديريت او به شكل بردباری و شكيبايی بسيار، تجلی میيابد.
وی افزود: يك مدير اسلامی و لايق دلبستگی به دنيا ندارد؛ چراكه موجب تباه شدن فرد میشود بنابراين يكی از عوامل تباهكننده مديريت، ميل به ماندن و ترس از رفتن است چون كسی كه تنگ نظر است مسئوليت را طعمه میداند و مديريت را نه امانت كه مايملك خود میداند.
رئيس مركز بزرگ اسلامی مهاباد گفت: مديری كه سعه صدر داشته باشد، تدبر و عاقبتانديش بوده و ظاهربين نيست و در اين راستا نسبت به همه انصاف دارد؛ بنابراين اميرالمؤمنين(ع)در نهجالبلاغه كلام 244 میفرمايد: چگونه به كسی ستم روا دارم آن هم برای جسمی كه تار و پودش به سرعت به سوی كهنگی پيش میرود و مدتهای طولانی ميان خاكها میماند.