تدريس مفاهيم دينی همگام با علم روز؛ لازمه كسب نتايج مثمر
گروه اجتماعی: معاون پژوهشی حوزه علميه آبادان با رد تدريس سنتی علوم ديني و قرآني و تكيه صرف بر ارائه جزوه، گفت: جهان علم لحظه به لحظه در حال تولد و پيشرفت است و ما نيازمند روشهای جديدی در امر تدريس هستيم.
زهره اميدیپور، معاون پژوهشی حوزه علميه آبادان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، با اشاره به اهميت دروس قرآنی و آموزههای دينی در تعليم و تربيت عنوان كرد: در تعليم و تربيت فراگيران در سطوح مختلف تحصيلي اعم از ابتدايی، راهنمايی و دبيرستان با برخي نيروهای غيرمتخصصي روبهرو هستيم كه رشته تحصيلیشان غيرقرآنی بوده و يا بر اساس تجربه و مراجعه به آموزههای دينی تغييراتی را ايجاد كردند و هماكنون امر آموزش فراگيران را برعهده دارند.
وی با تقدير از همكاری اين افراد، عنوان كرد: تدريس در اين حوزه بايد بهصورت تخصصی و با استفاده از نيروهای متخصص و كارآمد صورت گيرد؛ زيرا نبود تسلط و متخصص بودن مدرس در اين زمينه، فراگير، مدرس و بهطور كلی فضای تعليم و تربيت را دچار معضل میكند.
وی افزود: افراد غيرمتخصص در مواجهه با سؤالات فراگيران، آنها را به اشتباه هدايت و يا برداشتهای نادرست خود را در اختيار آنها میگذارند؛ بنابراين تخصص و تربيت نيروهای متخصص در اين زمينه مهمترين و برجستهترين اصل برای رسيدن به نتيجه مطلوب در آموزش دين و آموزههای آن است.
اميدیپور همچنين تصريح كرد: مدرس بايد با عمل به گفتارش آراسته شود؛ لذا در كلاسهايی كه مدرس، فراگيران را به داشتن ظاهر مناسب، اخلاق خوب و كمالات انسانی هدايت كند، اما خود متخلق به اين اخلاق و عامل به اين آموزهها نباشد، نمیتوان نتيجه و برداشت مطلوب را در اين زمينه انتظار داشت.
وی با اشاره به اهميت روش تدريس اين مفاهيم، عنوان كرد: اين نواقص را حتی در محيط دانشگاه نيز شاهد هستيم، به نحوی كه مدرسان متصدی امر تدريس دروس معارف غالباً به روش سنتی ارائه جزوه و برگزاری حالت سميناری كلاس درس اكتفا میكنند. اين در حالی است كه جهان علم لحظه به لحظه در حال تولد و پيشرفت است و ما نيازمند روشهای جديدی در امر تدريس هستيم.
معاون پژوهشی حوزه علميه آبادان تصريح كرد: مدرس بايد با بيان اين آموزهها به زبان مخاطبان، استفاده از ابزارهای ملموس تجارب واقعی محوريت آموزههاي دينی را بهسوي آموزش عينی و تجربی هدايت كند، زيرا اين نحوه آموزش تأثيرگذارتر بوده و هست.
مربی پرورشی آموزش و پرورش آبادان به اهميت اصل برقراري ارتباط در اين راستا اشاره كرد و ادامه داد: مدرس در مقاطع مختلف با رعايت اصل «ارتباط» میتواند، اين مهم را به نتيجه برساند مثلاً از طريق ايجاد ارتباط دوستانه و ملايم با فراگيران، نشستهای علمی و برگزاري اردوهايی با محوريت ترويج دين و آموزههای دينی اين مهم را نهادينه كند.
وی با ذكر اينكه آموزش و تعليم در سنين كودكی از جايگاه مهمی برخوردار است، گفت: كار مدرسان در اين دوره از اهميت و حساسيت بيشتری برخوردار است؛ بنابراين مدرس باید بهگونهای عمل كند كه همه قوای فكری و عملی فراگير را به كار گيرد و از روشهای منتج استفاده كند تا تثبيت هر چه بهتر و كارآمدتر آموزههای دينی را در ذهن آنها درپی داشته باشد.
اميدیپور توضيح داد: در اين راستا بايد فعاليتهايی همچون تجليل از فراگيران نمونه از نظر اخلاقي و تربيتی صورت گيرد تا شاهد الگوگيري از آنها باشيم. از ديگر سو مدرسان اين دروس بايد خود براي حضور در مراسم نماز، مراسم مذهبی و احيای فرهنگ دينی پيشقدم باشند.
وی به ابزار كارآمد در اين زمينه اشاره و عنوان كرد: در مرحله اول خودشناسی مدرسان بايد تقويت شود؛ مدرس دينی در اخلاق و رفتار بايد به شناخت لازم برسد و در حد توان آموزههای دينی را در وجود خود نهادينه كند و در گامهای بعدی استفاده از مطالعه با مراجعه به كتب تفسيری و اعتقادی است، زيرا ضرورت ايجاب میكند مدرسان نه تنها آموزههای خود را بهروز كند، بلكه بايد دانستههای قديمی را نيز به روزرسانی كند.
مدرس قرآنی در توضيح اين مطلب افزود: مدرس قرآنی بايد با پيگيری مطالب جديد و پيگيريهای مستمر شبهات جديد مطرح شده را بررسی كرده و آنها را پاسخ دهد و در اين زمينه با تسلط و بهرهگيری از مقالات پژوهشی ميزان شناخت خود را افزايش دهد.
وی تأكيد كرد: مدرس موفق بايد زبان مخاطبان خود را بشناسد و همسطح با آنها سخن گويد تا بيشترين تأثيرگذاری را داشته باشد، زيرا نوع ارتباط مدرس با فراگيران، آنها را جذب كلاس درس میكند به نحوی كه دانشآموز نه تنها به روحيه خستگی و ملال گرفتار نميشود بلكه با اين تصور كه هر روز من با فراگيری مطلب جديدی روبهرو هستم در كلاس درس حاضر خواهد شد.
وی با تقدير از همكاری اين افراد، عنوان كرد: تدريس در اين حوزه بايد بهصورت تخصصی و با استفاده از نيروهای متخصص و كارآمد صورت گيرد؛ زيرا نبود تسلط و متخصص بودن مدرس در اين زمينه، فراگير، مدرس و بهطور كلی فضای تعليم و تربيت را دچار معضل میكند.
وی افزود: افراد غيرمتخصص در مواجهه با سؤالات فراگيران، آنها را به اشتباه هدايت و يا برداشتهای نادرست خود را در اختيار آنها میگذارند؛ بنابراين تخصص و تربيت نيروهای متخصص در اين زمينه مهمترين و برجستهترين اصل برای رسيدن به نتيجه مطلوب در آموزش دين و آموزههای آن است.
اميدیپور همچنين تصريح كرد: مدرس بايد با عمل به گفتارش آراسته شود؛ لذا در كلاسهايی كه مدرس، فراگيران را به داشتن ظاهر مناسب، اخلاق خوب و كمالات انسانی هدايت كند، اما خود متخلق به اين اخلاق و عامل به اين آموزهها نباشد، نمیتوان نتيجه و برداشت مطلوب را در اين زمينه انتظار داشت.
وی با اشاره به اهميت روش تدريس اين مفاهيم، عنوان كرد: اين نواقص را حتی در محيط دانشگاه نيز شاهد هستيم، به نحوی كه مدرسان متصدی امر تدريس دروس معارف غالباً به روش سنتی ارائه جزوه و برگزاری حالت سميناری كلاس درس اكتفا میكنند. اين در حالی است كه جهان علم لحظه به لحظه در حال تولد و پيشرفت است و ما نيازمند روشهای جديدی در امر تدريس هستيم.
معاون پژوهشی حوزه علميه آبادان تصريح كرد: مدرس بايد با بيان اين آموزهها به زبان مخاطبان، استفاده از ابزارهای ملموس تجارب واقعی محوريت آموزههاي دينی را بهسوي آموزش عينی و تجربی هدايت كند، زيرا اين نحوه آموزش تأثيرگذارتر بوده و هست.
مربی پرورشی آموزش و پرورش آبادان به اهميت اصل برقراري ارتباط در اين راستا اشاره كرد و ادامه داد: مدرس در مقاطع مختلف با رعايت اصل «ارتباط» میتواند، اين مهم را به نتيجه برساند مثلاً از طريق ايجاد ارتباط دوستانه و ملايم با فراگيران، نشستهای علمی و برگزاري اردوهايی با محوريت ترويج دين و آموزههای دينی اين مهم را نهادينه كند.
وی با ذكر اينكه آموزش و تعليم در سنين كودكی از جايگاه مهمی برخوردار است، گفت: كار مدرسان در اين دوره از اهميت و حساسيت بيشتری برخوردار است؛ بنابراين مدرس باید بهگونهای عمل كند كه همه قوای فكری و عملی فراگير را به كار گيرد و از روشهای منتج استفاده كند تا تثبيت هر چه بهتر و كارآمدتر آموزههای دينی را در ذهن آنها درپی داشته باشد.
اميدیپور توضيح داد: در اين راستا بايد فعاليتهايی همچون تجليل از فراگيران نمونه از نظر اخلاقي و تربيتی صورت گيرد تا شاهد الگوگيري از آنها باشيم. از ديگر سو مدرسان اين دروس بايد خود براي حضور در مراسم نماز، مراسم مذهبی و احيای فرهنگ دينی پيشقدم باشند.
وی به ابزار كارآمد در اين زمينه اشاره و عنوان كرد: در مرحله اول خودشناسی مدرسان بايد تقويت شود؛ مدرس دينی در اخلاق و رفتار بايد به شناخت لازم برسد و در حد توان آموزههای دينی را در وجود خود نهادينه كند و در گامهای بعدی استفاده از مطالعه با مراجعه به كتب تفسيری و اعتقادی است، زيرا ضرورت ايجاب میكند مدرسان نه تنها آموزههای خود را بهروز كند، بلكه بايد دانستههای قديمی را نيز به روزرسانی كند.
مدرس قرآنی در توضيح اين مطلب افزود: مدرس قرآنی بايد با پيگيری مطالب جديد و پيگيريهای مستمر شبهات جديد مطرح شده را بررسی كرده و آنها را پاسخ دهد و در اين زمينه با تسلط و بهرهگيری از مقالات پژوهشی ميزان شناخت خود را افزايش دهد.
وی تأكيد كرد: مدرس موفق بايد زبان مخاطبان خود را بشناسد و همسطح با آنها سخن گويد تا بيشترين تأثيرگذاری را داشته باشد، زيرا نوع ارتباط مدرس با فراگيران، آنها را جذب كلاس درس میكند به نحوی كه دانشآموز نه تنها به روحيه خستگی و ملال گرفتار نميشود بلكه با اين تصور كه هر روز من با فراگيری مطلب جديدی روبهرو هستم در كلاس درس حاضر خواهد شد.
